7 sposobów walki z wilgocią murów, czyli co zrobić, gdy twój dom pije



Zniszczona lub źle ułożona izolacja przeciwwilgociowa albo przeciwwodna może sprawić, że mury domu niczym gąbka zaczną chłonąć wodę z różnych źródeł. Jeżeli już tak się stanie, trzeba profesjonalnie walczyć z wilgocią.
 




Czekanie na to, aż ściany same wyschną, może być nie tylko długie – trwa nawet dwa lata – ale także nieprzyjemne i niebezpieczne. Alergie, choroby reumatyczne czy układu oddechowego to tylko niektóre skutki przebywania w zawilgoconych murach. Oprócz tego, że wilgoć niekorzystnie wypływa na zdrowie ludzi, obniża wytrzymałość ścian i sprawia, że zmniejsza się trwałość okładzin z płyt g-k i tynków. Zawilgocony dom trudniej jest też ogrzać, bo przez mokre mury ucieka więcej ciepła.

Jak zbadać ścianę

Aby poznać zawilgocenie ścian, należy zwrócić się do wyspecjalizowanej firmy o ekspertyzę. Zwykle wilgotność określana jest metodą CM zwaną karbidową. Prace nie są skomplikowane. Z murów pobiera się do analizy próbki – co najmniej sześć, ale fachowcy zalecają dziesięć. Nawierty wykonywane są wewnątrz domu na wysokości 50 cm nad posadzką lub na zewnątrz – 50 cm nad poziomem gruntu. Koszt badania jednej próbki to w zależności od firmy 50-150 zł.
Gdy wilgotność murów nie przekracza 3%, oznacza to, że są suche. Jeżeli osiąga 5%, nie trzeba ich osuszać, ale poziom zawilgocenia należy skontrolować za pół roku. Przy wilgotności 8-10% powinniśmy koniecznie osuszyć mury, ponieważ już przy 12% uznawane są za mokre.

By osuszanie miało sens

Przed przystąpieniem do osuszania trzeba sprawdzić izolację poziomą chroniącą dom przed wilgocią podciąganą kapilarnie. Jednym z najczęściej popełnianych błędów jest bagatelizowanie jej stanu. Jeśli jest on zły, walkę z wilgocią należy zacząć od jej odtworzenia.

I sposób to zastosowanie tradycyjnych metod mechanicznych. Może to być wprowadzanie w mur profilowanych blach falistych chromowo-niklowych lub podcinanie murów odcinkami i założenie w szczelinie izolacji przeciwwilgociowej z dwóch warstw papy bitumicznej zbrojonej włóknem szklanym. Jeżeli dom jest podpiwniczony, oprócz izolacji poziomej należy zrobić pionową, która zabezpieczy mur poniżej poziomu gruntu, na przykład wciskając blachy chromowo-niklowe między mur a grunt (więcej o sposobach odtwarzania i wykonywania poziomej i pionowej izolacji przeciwwodnej i przeciwwilgociowej w starych domach napiszemy w jednym z następnych numerów Muratora).
Dopiero po mechanicznym odtworzeniu izolacji można suszyć ściany, na przykład przy użyciu osuszaczy.

II sposób to jednoczesne suszenie i wykonanie blokady przeciwwilgociowej nowoczesną metodą iniekcji. Polega ona na wywierceniu w murze otworów i wprowadzeniu do nich grawitacyjnie lub ciśnieniowo płynu iniekcyjnego albo ekspansywnych mieszanek żywicznych. Taka impregnacja zastąpi izolację poziomą i pionową oraz osuszy mur.

OSUSZACZE

Stosując je, można zlikwidować zawilgocenie warstwy muru o grubości do 1 m. Najczęściej używa się ich do suszenia: wylewek podłogowych przed ułożeniem parkietu, stropów, nowych tynków i nowo wymurowanych ścian przed ich ociepleniem. Można je również wykorzystać  podczas osuszania piwnic całkowicie zagłębionych w gruncie, w których nie ma żadnego ogrzewania, a wilgotność dochodzi do 20% masy muru.
Urządzenia te, susząc powietrze w pomieszczeniu, doprowadzają do odprowadzenia wilgoci ze ścian.
Osuszacze należy stosować tylko wtedy, gdy w domu jest izolacja przeciwwodna i przeciwwilgociowa. Jeśli ich nie ma, osuszacz będzie „zasysał” wilgoć z gruntu i zza ściany. Podczas procesu osuszania może więc paradoksalnie dojść do wzrostu zawilgocenia ścian.

1. Osuszacze sorpcyjne



Ściany, które mają być osuszane tą metodą, należy najpierw osłonić folią (trzeba ją przymocować do sufitu). Przewód wywiewny osuszacza powinno się ustawić między folią a ścianą. Dzięki temu zwiększa się skuteczność suszenia, ponieważ urządzenie wydmuchuje całe suche, ogrzane powietrze pod folię.
Zassane przez osuszacz powietrze przechodzi przez rotor, czyli wolno obracający się absorbent – pochłaniacz wilgoci. Po podgrzaniu kierowane jest do pomieszczenia, a wilgoć odprowadzana jest przez okno rurą z tworzywa sztucznego. W ciągu doby urządzenie o wydajności 240 m³/h, przy zawilgoceniu ścian powyżej 15%, może skroplić aż 50 l wody. Osuszacz o takiej wydajności powinien pracować w pomieszczeniu o kubaturze do 120 m³. Podczas osuszania materiał absorpcyjny jest stale regenerowany – nie traci zdolności pochłaniania wilgoci. Temperatura nie ma wpływu na pracę urządzenia.

Czas osuszania domu o powierzchni 100 m². Uzależniony jest od stopnia zawilgocenia i wydajności osuszacza wskazanej dla domu jednorodzinnego (150-300 m³/h) – może trwać od dwóch do czterech tygodni.

 


2. Osuszacze kondensacyjne


Przed przystąpieniem do pracy należy uszczelnić okna i zakleić kratki wentylacyjne, aby uniemożliwić pobieranie wilgotnego powietrza z zewnątrz.
Wilgotne powietrze zassane tylko z osuszanego pomieszczenia przez wbudowany w urządzenie wentylator przemieszcza się nad parownikiem, w którym następuje obniżenie temperatury i skroplenie wilgoci. Otrzymana w ten sposób woda spływa do zbiorniczka poniżej parownika, skąd za pomocą zainstalowanej w nim pompki odprowadzana jest do kanalizacji. Osuszacz o wydajności 180 m³/h usuwa w ciągu doby około 30 l wody. Pozbawione nadmiaru wilgoci powietrze zostaje podgrzane do temperatury pokojowej i ponownie wpuszczone do pomieszczenia.
Osuszacz o wydajności 180 m³/h  można zastosować w pomieszczeniu o kubaturze do 90 m³.
Osuszacze kondensacyjne mają najwyższą wydajność, gdy w pomieszczeniu panuje temperatura 20°C.

Czas osuszania domu o powierzchni 100 m². Uzależniony jest od poziomu zawilgocenia i wydajności osuszacza wskazanej dla domu jednorodzinnego (150-300 m³/h) – może trwać od jednego do trzech tygodni.

 


3. SUSZENIE KONWEKCYJNE


Wykonując je, należy otworzyć wszystkie okna, aby zapewnić jak najlepszą wymianę powietrza.
Na środku pomieszczenia, w odległości co najmniej 2-3 metrów od ściany, stawia się nagrzewnice i wentylator nadmuchujący ciepłe powietrze w stronę muru. Bardzo istotne jest umieszczenie nagrzewnic w odpowiedniej odległości od ściany, ponieważ wytwarzane przez nie ciepło może doprowadzić do pękania tynków.
Do wyprowadzania wilgoci z miejsc trudno dostępnych, na przykład ze ściany trójwarstwowej, stosuje się wentylatory wysokociśnieniowe bocznokanałowe (pompy próżniowe). W zależności od stopnia zawilgocenia nawierca się jeden albo kilka otworów na 1 m² muru, do warstwy izolacyjnej. W otworach mocuje się paker – rurkę szczelnie przylegającą do ścianek otworu. Wkłada się do niego wąż, przez który z dwóch warstw ściany wilgotne powietrze wysysane jest do pomieszczenia. Usuwa się je stąd przy użyciu osuszaczy sorpcyjnych.

Czas osuszania domu o powierzchni 100 m². Zależnie od zawilgocenia i wydajności nagrzewnic (360-600 m³/h) czy wentylatora wysoko-ciśnieniowego (320-1100 m³/h) trwa to od jednego do trzech tygodni.

Prace towarzyszące. W przypadku zastosowania wentylatora wysokociśnieniowego bocznokanałowego po zakończeniu osuszania należy zasklepienić nawiercone otwory zaprawą cementową i uzupełnić tynki.

INIEKCJE

Dzięki nim możliwe jest nie tylko osuszanie murów, ale również wytworzenie lub odtworzenie ich izolacji. Istnieją dwie metody iniekcji – uszczelniająca i hydrofobizująca. Pierwsza wypełnia pory i kapilary, a druga powleka wewnętrzne powierzchnie porów i kapilar. Efekt działania obu metod jest podobny – dochodzi do wytworzenia poziomych przepon (przegród) przeciwwilgociowych. Zabezpieczają one mury przed kapilarnym podciąganiem wody.
Ze względu na sposób wprowadzania preparatów uszczelniających czy hydrofobizujących rozróżniamy:
- termoiniekcje,
- iniekcje mikrofalowe
- iniekcje niskociśnieniowe.
Nie każda iniekcja zapewnia pełną ochronę przed podciąganiem wody. Nie daje jej na przykład iniekcja niskociśnieniowa wykonana modyfikowaną żywicą epoksydową. Dlatego metodę tę należy połączyć z założeniem mechanicznej poziomej izolacji przeciwwilgociowej.
Mury poddawane iniekcji mogą mieć grubość do 1 m.
Nawierty, przez które wprowadzany będzie preparat iniekcyjny, powinny zostać zrobione około 10 cm nad posadzką (gdy robimy je wewnątrz domu) lub 10 cm nad gruntem (gdy wykonujemy je na zewnątrz). Odstępy między nawiertami zależą od struktury murów i rodzaju materiału, z którego je wykonano. Gdy jest on porowaty, nawierty robi się co 20 cm; jeśli jest twardy – nawet co 10 cm.
Metodą iniekcji można osuszać nawet ściany warstwowe. Wtedy jednak należy najpierw wywiercić w warstwie konstrukcyjnej otwory i wprowadzić przez nie grawitacyjnie lub przy użyciu urządzenia do iniekcji niskociśnieniowej zaprawę cementową. Dopiero po jej zastygnięciu robi się nawierty „iniekcyjne” przez wszystkie warstwy osuszanego muru.

Jakie preparaty iniekcyjne

Hydrofobizujące (droższe) – zawierają żywice metylosilikonowe, na przykład Sarsil H-14/2, Sarsil H-15, Ahydrosil K i Z. Ostatnio coraz częściej do iniekcji niskociśnieniowej stosuje się wydajną mikroemulsję silikonową SMK.
Uszczelniające (tańsze) – zawierają rozdrobnione substancje mineralne, na przykład cementy łączone z aktywatorami – Xypex. Nowoczesnym środkiem do iniekcji parafinowej jest Parafil P.

4. Termoiniekcja

Najpierw trzeba zbić tynki wewnętrzne do wysokości pół metra powyżej strefy iniekcji. Całe tynki zbija się tylko wtedy, gdy są zasolone lub się łuszczą. Następnie w ścianach wywierca się otwory średnicy około 2-3 cm i głębokości o 5 cm mniejszej od grubości muru. Umieszcza się w nich rurki termowentylacyjne, przez które przez kilkadziesiąt godzin przedmuchiwane jest ciepłe powietrze ogrzewające mur. Jego temperaturę można sprawdzić po około trzech dobach. Gdy osiągnie 30-40°C, rurki termowentylacyjne się usuwa, a w otwory wstrzykuje płyn hydrofobowy (żywica). Ciepło nagromadzone w murze podczas pierwszej fazy osuszania zapewnia szybkie i głębokie wniknięcie. Żywica rozprzestrzenia się w murze, wytwarzając trwałą blokadę hydrofobową, która uniemożliwi powtórne podciąganie wilgoci. Powstaje ona już po sześciu godzinach od zakończenia iniekcji.
Zastosowanie metody termoiniekcji pozwala na wykonanie poziomej blokady wilgoci praktycznie w każdych warunkach. Tą metodą można też wykonać izolację pionową budynku (od wewnątrz), eliminując uciążliwe prace konieczne przy wykonywanych tradycyjnie na zewnątrz izolacjach pionowych.

Trwałość. 10-20 lat.

Czas osuszania domu o powierzchni 100 m². Mniej więcej tydzień.

Prace towarzyszące. Zasklepienie otworów poiniekcyjnych, układanie nowych tynków, malowanie.

5. Iniekcja parafinowa



To metoda polecana szczególnie do odtwarzania izolacji w murach o wysokiej zawartości szkodliwych soli.
Po skuciu tynków w ścianie nawiercane są otwory, w których montowane są zbiorniki wyposażone w pręty grzejne – termopakery – spełniające jednocześnie funkcję pojemników dozujących płyn iniekcyjny. Umożliwiają one nasączanie muru kontrolowaną ilością wosków naftowych krystalicznych (parafiny), których temperatura (około 80°C) jest ustalana przez układ elektroniczny. Impregnat wprowadzany przez nawiercone otwory wypiera wodę, zajmując jej miejsce. Następnie ze stanu ciekłego przechodzi w stały, tworząc szczelną przeponę. Dzięki temu, że rozgrzana parafina może być wprowadzana w zawilgocony mur, nie jest konieczne wcześniejsze jego osuszanie.

Trwałość. 50 lat.

Czas osuszania domu o powierzchni 100 m². Mniej więcej tydzień.

Prace towarzyszące. Zasklepienie otworów poiniekcyjnych, położenie nowych tynków, malowanie. Do prac remontowych można przystąpić po czterech-ośmiu dniach.

6. Iniekcja niskociśnieniowa



Nadaje się do zahamowania przecieków wody w starych murach, które mają liczne szczeliny i odwapnioną zaprawę.
Po nawierceniu otworów w murze instaluje się pakery, przez które wtłaczany jest preparat iniekcyjny, na przykład SMK lub żel akrylowy. Decydując się na jego zastosowanie, nie trzeba wcześniej osuszać ściany.
Dzięki temu można niekiedy uniknąć skuwania tynków. Trzeba je zbić tylko wówczas, gdy są zasolone lub pokryte szczelnymi powłokami malarskimi, farbą olejną albo tynkiem cementowym, który nie przepuszcza pary wodnej.
Jeżeli do uszczelnienia muru chcemy użyć tańszej pianki z modyfikowanej żywicy poliuretanowej, należy to zrobić, wprowadzając w otwory iniekcyjne termowentylatory lub termopakery. Takie rozwiązanie wiąże się jednak z koniecznością skuwania tynków, ponieważ podgrzewanie muru doprowadzi do ich pękania.
Po zastygnięciu pianka poliuretanowa zamyka tylko duże szczeliny, nie wypełnia drobnych kapilar, poprzez które podnosi się woda. Dlatego konieczne jest wykonanie dodatkowo izolacji poziomej.

Trwałość. Przy zastosowaniu dobrej izolacji poziomej około 100 lat.

Czas osuszania domu o powierzchni 100 m². Mniej więcej tydzień.

Prace towarzyszące. Zasklepienie otworów poiniekcyjnych, renowacja ściany.

 7. Iniekcja mikrofalowa



Mikrofale są szkodliwe dla ludzi i zwierząt, dlatego firma przeprowadzająca prace musi zrobić pomiary i wyznaczyć strefę zagrożenia. Następnie powinna ustawić ekrany zabezpieczające przed niekontrolowanym rozchodzeniem się promieniowania oraz tablice ostrzegające przed polem mikrofalowym.
Po skuciu tynków przy powierzchni ściany ustawiane są na stojakach anteny tubowe. Każda połączona jest z generatorem mikrofalowym i zasilaczem. Zależnie od wielkości osuszanej powierzchni stosowanych jest kilka albo kilkanaście zestawów mikrofalowych.
Po włączeniu zasilaczy i generatorów ściana nagrzewana jest przez pięć-siedmiu minut, po czym generatory zostają wyłączone, a anteny przesunięte w inne miejsce muru. Jeżeli mury są bardzo zawilgocone, na przykład po powodzi – ich wilgotność przekracza 15% – nagrzewanie należy prowadzić dłużej, tak by wilgotność ścian spadła poniżej 5%. Oprócz tego w murze (wewnątrz lub na zewnątrz pomieszczenia) wierci się otwory średnicy około 25 mm i głębokości 70-80% grubości ściany. W otwory wprowadza się promienniki rurowe połączone z generatorami mikrofal. Promienniki nagrzewają mur koliście wokół otworu. Każdy z nich po pięciu-dziesięciu minutach podnosi temperaturę ściany – w obszarze nagrzewania – o 30-40°C. Skokowy przyrost temperatury wywołuje wzrost ciśnienia wody w murze i wypychanie jej poza obszar intensywnie nagrzewany – do wierzchniej warstwy muru – skąd wilgoć sama odparowuje lub jest zbierana przez osuszacz sorpcyjny. W drugiej fazie osuszania, po nagrzaniu fragmentu muru, promienniki są usuwane, a do otworów wlewa się hydrofobowy płyn silikonowy lub preparat krzemianowy. Tworzy on szczelną przeponę blokującą wnikanie wilgoci – wytwarza izolację poziomą i pionową. Dodatkową zaletą metody iniekcji mikrofalowej jest niszczenie występujących na murach grzybów.

Trwałość. Około 40-50 lat.

Czas osuszania domu o powierzchni 100 m². Cztery-osiem dni, w zależności od zawilgocenia.

Prace towarzyszące. Zasklepienie otworów iniekcyjnych, położenie nowych tynków, malowanie.

 


Jak wybrać metodę osuszania budynków (Dr inż. Józef Adamowski, Instytut Budownictwa Politechniki Wrocławskiej Nadzorował osuszanie kilkuset budynków na Dolnym Śląsku
po powodzi w 1997 i 1998 roku, był konsultantem do spraw osuszania w Gdańsku po powodzi w 2001 roku)

Termin „osuszanie” używany jest często nieprawidłowo. Wykonywanie izolacji przeciwwilgociowych i przeciwwodnych (tak zwanych hydroizolacji) w zawilgoconych budynkach jest jedną z metod zabezpieczenia ich przed zawilgoceniem, a nie metodą ich osuszania. Wykonanie takich izolacji w starych i zawilgoconych budynkach może, ale wcale nie musi, przyczynić się do zmniejszenia wilgotności na przykład murów piwnicznych. Dlatego po tym zabiegu trzeba je jeszcze osuszyć.
Na podstawie badań i obserwacji kilkuset osuszanych budynków stwierdzono, że:
- wykonywanie osuszania w budynkach, w których brak jest hydroizolacji lub są one niesprawne, nie przynosi pozytywnych rezultatów, a czasami powoduje nawet wzrost zawilgocenia murów;
- najbardziej efektywną metodą osuszania budynków jest technika mikrofalowa w połączeniu z osuszaniem sorpcyjnym;
- najbardziej uniwersalnym sposobem osuszania i zabezpieczenia przeciwwilgociowego murów jest termoiniekcja.
Przed przystąpieniem do prac osuszeniowych należy koniecznie wykonać szczegółowe badania (ekspertyzę techniczną) zawilgoconych murów, żeby podjąć właściwą decyzję dotyczącą wyboru metody osuszania oraz zakresu i kolejności niezbędnych prac remontowych.

Orientacyjne ceny zebraliśmy od firm zajmujących się osuszaniem.  Więcej informacji można znaleźć na ich stronach internetowych:

www.w-art.com.pl, www.plazmatronika.pl, www.munters.pl
www.dry-pol.pl, www.terbud.pl   

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty