Błędy, ściany ceramiczne


Wszystkie zalety ceramiki mogą zniweczyć błędy popełnione podczas budowy. Aby mieć trwałe i ciepłe ściany, należy, murując, skrupulatnie przestrzegać zasad sztuki budowlanej.
 1. Dobór materiałów
Takie same parametry
Ściany nośne należy budować z jednolitego materiału, ponieważ w każdym miejscu mur musi mieć identyczne parametry techniczne. Niezastosowanie się do tej zasady prowadzi do nieprawidłowego rozkładu obciążeń i może spowodować pękanie murów.
W ścianie nośnej nie mogą się znaleźć nie tylko różne rodzaje materiałów ściennych (na przykład pustaki i cegła), ale także elementy jednego rodzaju o różnej wytrzymałości (na przykład Porotherm o wytrzymałości 10 i 15 MPa).

Marka zaprawy

Wytrzymałość zaprawy powinna być mniejsza od wytrzymałości samego materiału ściennego (najczęściej używa się zaprawy marki 3,5 lub 8). Zaprawy o wyższej wytrzymałości mają mniejsze zdolności izolacyjne i charakteryzują się większym skurczem, co może doprowadzić do ich spękania.
Uwaga! Zbyt wodnista konsystencja zaprawy spowoduje jej wnikanie w głąb drążonych cegieł i pustaków, przez co znacznie pogorszy się izolacyjność termiczna ścian, a w ścianach jednowarstwowych może nawet dojść do przemarzania wzdłuż linii spoin.

Nieuszkodzone elementy



Do murowania ścian powinno się używać całych, nieuszkodzonych elementów ściennych. W ścianie nośnej nie może się znaleźć więcej niż 10% połówek pustaków. Gdy mur jest wznoszony z cegieł, nie powinno być ich więcej niż 15%. Większą ilość ciętych elementów można zastosować jedynie w nieobciążonych częściach ściany lub fragmentach podokiennych.
Możliwość wykorzystania połówek i ćwiartek elementów jest bardzo ograniczona (ćwiartek najlepiej w ogóle nie używać), dlatego należy zadbać o to, by materiał nie uległ uszkodzeniu podczas transportu. Szczególnej troski wymaga ciepła ceramika. Musi być ona transportowana w paletach. W przeciwnym razie duża część cegieł czy pustaków zostanie ukruszona lub zniszczona i nie będzie można ich użyć do murowania.

Raz z jednej, raz z drugiej palety
Do murowania osłonowych ścian klinkierowych w murze trójwarstwowym nie powinno się używać najpierw cegieł z jednej palety, a dopiero po jej skończeniu z drugiej. Groziłoby to wzniesieniem ściany, której poszczególne fragmenty znacznie różnią się odcieniami.

2. Na budowie

Cięcie




Ceramika poryzowana jest bardzo krucha, dlatego koniecznie trzeba zrezygnować z drastycznych metod cięcia, na przykład obijania cegieł młotkiem. Nie zaleca się tego również w przypadku pustaków ceramicznych, na przykład typu Max. W ten sposób mogłoby bowiem dojść do znacznego obniżenia parametrów technicznych materiału – w miejscach uszkodzeń mogłyby powstać mostki termiczne. Jedynie ceramikę tradycyjną, która nie jest krucha, można docinać młotkiem murarskim.

Najpierw narożniki

Wznoszenie ściany należy zaczynać od położenia kilku warstw cegieł w narożach – tak zwanego wyprowadzenia narożników. Jeśli się tego nie zrobi, połówki elementów wypadną w narożach. Jest to niedopuszczalne ze względu na zagrożenie statyczności domu – osłabia wiązanie całego budynku. Poza tym wyprowadzone narożniki w dużym stopniu usprawniają pracę. Rozpina się na nich sznurek murarski i dzięki temu łatwiej kontrolować poziom murowanych warstw.


Mokra ceramika

Cegły i pustaki z ceramiki zarówno tradycyjnej, jak i poryzowanej przed murowaniem muszą być zwilżone wodą. Przy bardzo wysokich temperaturach i dużym nasłonecznieniu cegły pełne powinno się moczyć w wodzie przez dwie, trzy godziny.
Jeżeli cegły i pustaki nie zostaną zwilżone, będą chłonęły wodę z zaprawy, co znacznie osłabi jej wytrzymałość, a w konsekwencji nośność muru.

Spoiny

Grubość spoiny powinna wynosić od 10 do 12 mm niezależnie od rodzaju i wielkości cegieł czy pustaków. Zbyt cienka spoina nie będzie wystarczająco skutecznym i trwałym połączeniem. Zbyt gruba zaś utrudnia wyprowadzenie pionów i płaszczyzn poziomych. Może też być przyczyną powstawania mostków termicznych.
Do ceramiki tradycyjnej nie stosuje się zaprawy klejowej. Ściany z cegły ceramicznej muruje się zawsze na niepełną spoinę. Stwarza to lepszą przyczepność dla tynków. Pełna, pracując, może powodować odpadanie tynku.
Spoina w murze osłonowym ściany trójwarstwowej powinna być wyprofilowana w taki sposób, żeby chronić cegły przed niekorzystnym wpływem zmiennych warunków atmosferycznych: nie dopuścić do zalegania śniegu czy tworzenia się oblodzeń na połączeniach.
Nieodpowiednie spoinowanie będzie przyczyną niszczenia cegieł licowych – po kilku zimach mogą się zacząć kruszyć.

Uwaga! Na pełną spoinę muruje się tylko kominy, bez względu na to, czy będą otynkowane, czy nie. Ściany kominowe murujemy na zaprawę cementowo-wapienną, ponieważ jest ona bardziej elastyczna. Nie powstaną w niej pęknięcia skurczowe, które mogą prowadzić do nieszczelności kominów.

Ćwiartki i połówki



Niepełnowymiarowe cegły najlepiej wmurowywać w znacznej odległości od siebie – w sąsiadujących warstwach. Najlepiej, by odległość między nimi wynosiła co najmniej około jednego metra.
Należy pamiętać, że docięte cegły albo pustaki powinny się znaleźć w środkowej części ściany. Umieszczenie ich przy krawędziach i narożnikach grozi osłabieniem nośności muru, a nawet wypadaniem cegieł, na przykład na skutek silniejszego uderzenia.

Ciepła zaprawa do ciepłej ceramiki

Gdy docina się cegły lub pustaki z ciepłej ceramiki – łączone na pióro-wpust czy na tak zwaną kieszeń – trzeba w miejscu cięcia zrobić dodatkowo spoinę pionową. Jest to konieczne, gdyż docięte cegły nie mają wyprofilowanych fabrycznie zazębień. Brak spoiny pionowej grozi w tym wypadku niestatecznością konstrukcji oraz nieszczelnością termiczną całej przegrody. Takie spoiny muszą być wymurowane ciepłą zaprawą – nawet wtedy, gdy spoiny poziome są ze zwykłej zaprawy cementowo-wapiennej.

Ściany nośne – ząb za ząb

Zewnętrzne ściany nośne muszą być sztywno połączone z wewnętrznymi ścianami konstrukcyjnymi. Powinny się zazębiać w co drugiej warstwie. Cegły ścian zewnętrznych w punkcie połączenia należy tak przycinać, aby umożliwić wpuszczenie cegły wewnętrznej ściany nośnej na co najmniej 10 cm. Takie sztywne połączenie gwarantuje współpracę wszystkich ścian nośnych i prawidłowy rozkład obciążeń. Nie można zapomnieć o dociepleniu styropianem. Dzięki temu unikniemy mostka termicznego na połączeniu (ściany wewnętrzne mają gorszy współczynnik przenikania ciepła U).

Konieczne ocieplenie

Nawet jeśli ściana ma być jednowarstwowa, w newralgicznych miejscach szczególnie narażonych na przemarzanie (na przykład nadprożach, wieńcach) trzeba zastosować kilkucentymetrową warstwę ocieplenia.
Wieniec i nadproże wraz z warstwą ocieplenia muszą się zmieścić w grubości ściany. Dobrze byłoby, gdyby oprócz ocieplenia zmieściła się też 5-6-centymetrowa płytka z takiego samego materiału jak ściana. Wtedy cały dom będzie można otynkować tynkiem tradycyjnym grubowarstwowym. Nie trzeba też będzie stosować siatki i tynku cienkowarstwowego w miejscach ociepleń newralgicznych miejsc.
Gdy ściana jednowarstwowa ma co najmniej 36 cm, można zastosować nadproże prefabrykowane. 

Kotwy

Połączenie poszczególnych warstw ściany trójwarstwowej jest konieczne ze względów statycznych. Na metrze kwadratowym ściany powinno się znaleźć od dwóch do czterech kotew mocowanych na zaprawie cementowej. Dodatkowe kotwy należy umieszczać przy krawędziach otworów drzwiowych i okiennych. Kotwy muszą być wykonane ze stali ocynkowanej, aby wilgotne powietrze w szczelinie wentylacyjnej nie spowodowało ich korozji. Zardzewiałe kotwy z czasem nie będą wystarczająco wytrzymałe, aby utrzymać ścianę licową. Zaleca się, aby średnica przekroju kotwy wynosiła około 4 mm.
Brak prawidłowego powiązania warstwy osłonowej ze ścianą nośną może spowodować pęknięcia obmurówki, wybrzuszenia, a nawet jej przewrócenie.
Uwaga! Jeżeli najpierw muruje się ścianę nośną, a dopiero potem wykonuje się kolejno dwie następne warstwy ściany trójwarstwowej, należy używać wklejanych kotew. Wkleja się je w cegłę lub w spoinę ściany konstrukcyjnej. Dzięki temu można ją tak dopasować, aby bez naginania weszła w spoinę ściany osłonowej. Jeśli kotwy wmurujemy w ścianę nośną, w momencie kotwienia często trzeba je będzie wyginać, aby trafiły w spoinę muru osłonowego. Wyginanie kotew znacznie osłabia wytrzymałość połączenie.

Wentylacja ściany trójwarstwowej ocieplonej wełną

Punkt rosy, czyli miejsce skraplania wilgoci, znajduje się w szczelinie wentylacyjnej lub w ociepleniu z wełny. Dlatego wilgoć powinna mieć możliwość odparowania ze szczeliny wentylacyjnej. W warstwie elewacyjnej należy więc zrobić otwory wentylacyjne, które zagwarantują przepływ powietrza w szczelinie.
Zaleca się wykonanie takich otworów również pod oknami, aby uniknąć gromadzenia się wilgoci w tych miejscach.
Niewentylowana szczelina może doprowadzić do znacznego pogorszenia izolacyjności termicznej muru, powstania wilgotnych plam na ścianach i zagrzybienia.

Ściany działowe

Grubość ścian działowych oraz materiał do ich wznoszenia są zawsze określone w projekcie. Wewnętrzne przegrody spełniające jedynie funkcje działowe nie mają żadnego połączenia ze stropem, dlatego też nie mogą być zbyt wiotkie, aby się nie przewróciły. Wznosząc ściany nośne, należy wystawić z nich kotwy. Podczas dostawiania ściany działowej wpuszcza się je w spoiny poziome.
Połączenie ścian działowych z konstrukcyjnymi przez przemurowywanie spowodowałoby przenoszenie obciążeń i pękanie ścian działowych.
Bardzo ważna jest kolejność prac. Ściany działowe nie mogą być wznoszone przed zrobieniem stropu.
Przed wymurowaniem ścian wewnątrz należy zdjąć deskowanie ze stropu.
Jeśli planuje się wzniesienie długiej lub wysokiej wolno stojącej ścianki działowej, to może być konieczne dozbrojenie spoin. Powinno to wynikać z dokumentacji technicznej.

Bruzdy

Wszystkie bruzdy pod instalacje, zwłaszcza bruzdy poziome, powinny być wykonywane stopniowo w trakcie murowania.
Jeśli jednak nie zostały zrobione w trakcie murowania ścian, trzeba je wycinać bruzdownicą lub tarczą diamentową. Nie wolno ich wybijać młotkiem.

Konieczne zwilżanie

Jeśli temperatura nie jest zbyt wysoka, wystarczy zwilżyć jedynie powierzchnię cegieł, która bezpośrednio styka się z zaprawą.

Spoiny w ścianie z cegły klinkierowej

Otwory wentylacyjne powinny być umieszczone w dolnej części ściany – co dwie pionowe spoiny – oraz pod okapem.


3. Czas murowania

Dzienna norma


Należy pamiętać o tym, że ściany nie można murować zbyt szybko. Jednego dnia powinno się wymurować mniej więcej cztery, pięć warstw muru, czyli około metra. Nie można murować więcej warstw, ponieważ ciężar cegieł będzie wyciskał zaprawę. Przez to połączenia murarskie będą mniej wytrzymałe.

Dodatnia temperatura
Prace murarskie powinny przebiegać w temperaturze dodatniej. Powyżej +5°C nie trzeba stosować żadnych dodatków, by zaprawa prawidłowo związała. Należy pamiętać o tym, że ważna jest temperatura nie tylko w dzień, ale także w nocy, ponieważ wtedy zaprawa wiąże.
Murowanie przy ujemnej temperaturze jest wprawdzie możliwe, ale tylko wówczas, gdy zachowamy odpowiednią ciepłotę wszystkich elementów – zaprawę rozrabiamy wtedy ciepłą wodą oraz stosujemy dodatki chemiczne powodujące wzrost temperatury wiązania. Jeśli nie zdążymy z robotami murarskimi przed przymrozkami, najlepiej przerwać prace. W przypadku zamarznięcia ściany nie można jej niczym obciążać – zwłaszcza stropem – ponieważ po rozmarznięciu ściana zacznie pracować i mogą się pojawić odkształcenia i wychylenia od pionu. Dopiero po związaniu rozmarzniętej zaprawy możemy dalej murować lub zrobić strop.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty