Co zrobić, aby złodziej nie wszedł przez okno


Każdy chce, aby jego dom był dobrze zabezpieczony przed intruzami. Przeszklone powierzchnie – okna, a przede wszystkim drzwi balkonowe – to najczęściej wybierane przez złodziei drogi włamania się do domu. Dlatego warto już na etapie projektu zastanowić się, co zrobić, aby to utrudnić.
.Nawet jeśli nie mamy zbyt wielu wartościowych rzeczy, sama świadomość przebywania obcego w domu bez naszej wiedzy jest wystarczająco nieprzyjemna. Zdarzają się także napady, w czasie których napastnicy nie przebierają w środkach. Życie dostarcza wystarczająco wielu scenariuszy napadów. Ochrona domu to zabezpieczenie nie tylko mienia przed grabieżą, ale także mieszkańców przed agresją.
Zabezpieczenia okien dzielimy na dwa rodzaje:
- mechaniczne – stawiają opór próbom siłowego sforsowania okna przez złodzieja. Są to: kraty, okiennice, rolety, szyby antywłamaniowe, okucia antywyważeniowe, zamki okienne, sztaby;
- elektroniczne – informują o próbie sforsowania okna. Są to różne elementy połączone z centralą alarmową wewnątrz domu: przewód alarmowy, czujki magnetyczne, czujki tłuczenia szkła, pasywne podczerwieni, ultradźwiękowe, mikrofalowe i inne.
Najbardziej rozpowszechnionym sposobem ochrony domów jest elektroniczny system alarmowy. Sam system nie zapewni nam jednak całkowitego bezpieczeństwa. Jego działanie powinno być wzmocnione elementami mechanicznymi utrudniającymi pokonanie okien. Podczas włamania oprócz doświadczenia złodzieja i narzędzi, którymi się posługuje, ważnym czynnikiem jest czas. Kiedy złodziej usiłuje pokonać zabezpieczenie mechaniczne, elektroniczny czujnik może włączyć sygnalizację alarmową i powiadomić firmę monitorującą dom. Złodziej nie musi wiedzieć, że siłując się z okuciami, szybą czy roletą, został zauważony przez czujki ochrony antywłamaniowej i za kilka minut przyjedzie ochrona.

Otwieralne – nieotwieralne

Ochronę przeszklonych elementów domu warto zacząć od rozplanowania okien otwieralnych i nieotwieralnych. Te drugie są bezpieczniejsze. Zaplanowanie takiego rozkładu okien, aby część z nich była nieotwieralna, przy obecnie panujących tendencjach projektowania wnętrz nie jest trudne. Większość właścicieli domów decyduje się na otwarte wnętrze parteru, gdzie kuchnia, hol i pokój dzienny – a często i klatka schodowa – tworzą jedną przestrzeń. W takim wnętrzu znajduje się kilka okien oraz wyjście na taras. Wystarczy wówczas, że otwieralne będą tylko okno kuchenne i drzwi na taras. Pozostałe mogą być nieotwieralne. Pomijając kwestię bezpieczeństwa, takie okna są tańsze.
Okna stałe na piętrze mogą sprawiać trudności podczas mycia. Jeśli jednak są dostępne z tarasu lub balkonu, a w pomieszczeniu jest jeszcze jedno okno, można się na nie zdecydować.
Okienka piwniczne powinny być stałe lub uchylane, możliwie małych rozmiarów.
Kupując okna otwieralne o dwóch lub więcej skrzydłach na parter, wybierzmy te ze słupkiem stałym. Są sztywniejsze, dzięki czemu zapewniają większe bezpieczeństwo niż okna ze słupkiem

Klamka na kluczyk to jedno z prostszych zabezpieczeń uniemożliwiających otwarcie okna od zewnątrz.

Okiennice pełne zamontowane do ramy okiennej są trudniejsze do sforsowania niż montowane na murze.

Lepsze okna

Mocniejsze okucia. Prostym sposobem na zabezpieczenie okien jest zastosowanie w nich okuć z elementami przeciwwyważeniowymi, które tworzą zespół współpracujących ze sobą części – jednej montowanej w skrzydle, drugiej na ościeżnicy.
Minimalną ochronę przed wyważeniem daje zabezpieczenie dwóch dolnych narożników okna – w jednym zastosowanie antywyważeniowego zaczepu z trzpieniem grzybkowym, w drugim – metalowego wzmocnienia antywyważeniowego. Wielu producentów oferuje w standardzie wzmocnienie dolnych narożników.
Większą ochronę zapewnimy, montując te elementy także w górnych narożnikach i wzmacniając środkową część dolnego fragmentu jeszcze jednym antywyważeniowym zaczepem i grzybkiem.
Pełen zestaw elementów antywyważeniowych wzmacnia każdy narożnik skrzydła w dwóch punktach oraz dodatkowo na środku każdego boku okna. Opłaca się go zastosować w oknach ze skrzydłami o dużych powierzchniach w najbardziej narażonych na włamanie miejscach domu.
Klamkę uruchamiającą rygle możemy wyposażyć w zamek (na klucz lub zatrzask). Unieruchamia on ją w pozycji zamkniętej. Dodatkowo klamka z zamkiem może być wzmocniona blachą zabezpieczającą przed rozwierceniem mechanizmu klamki wraz z blokadą jej błędnego położenia.
Bezpieczniejsze szyby. Szkło antywłamaniowe to co najmniej dwie sklejone tafle szkła typu float lub hartowanego. Pomiędzy taflami znajduje się odporna na rozerwanie przezroczysta folia PVB grubości 0,38-0,76 mm.
Spełnia ona funkcję zbrojenia zwiększającego odporność na przebicie i dodatkowo zabezpiecza przed odpadaniem szklanych odłamków. Takie tafle stosuje się w zestawach szyb zespolonych. Trzeba pamiętać o tym, że szyby antywłamaniowe muszą być montowane w ramach o zwiększonej sztywności i wytrzymałości. Są one bowiem ciężkie z powodu zastosowania w nich szkła antywłamaniowego. Szyby klasy P4 to dwie tafle float grubości 4 mm sklejone folią PVB o grubości 0,76 mm – metr kwadratowy takiej tafli waży 21 kg. Tafla szkła float o grubości 4 mm stosowanego w zestawach szyb zespolonych waży około 10 kg, więc wstawienie zamiast jednej tafli float szyby P4 zwiększa wagę skrzydła okna o 30%. Im wyższa klasa odporności na włamanie, tym większa waga szkła – metr kwadratowy szyby antywłamaniowej P5 o grubości 10,3 mm waży 23 kg, P6 o grubości 15 mm – 34 kg, a P7 (22,5 mm) – aż 50 kg.
Jeszcze większe bezpieczeństwo zapewnia szkło kuloodporne i chroniące przed wybuchem, ale ze względu na koszty (oraz ciężar) jest rzadko stosowane w domach jednorodzinnych.
Zamknięcia niezależne. Mogą stanowić podstawową ochronę w oknach już zamontowanych bez żadnych zabezpieczeń. Najprostsze elementy to blokady mocowane do ściany przy oknie lub do ościeżnicy. Największą grupę dodatkowych zamknięć stanowią różnego typu niezależne zamki. Są wśród nich zamki montowane w miejscu osadzenia klamki okiennej lub w pobliżu narożników. W zamkach zintegrowanych z klamką stosuje się zapornice podobne do tych w zamkach drzwiowych. Zapewniają one ochronę nawet uchylonych okien. Z klamką są zintegrowane sztaby okienne. Ryglują one skrzydło okna jednocześnie w dolnej i górnej części. W oknach dwuskrzydłowych ze słupkiem ruchomym lub stałym, a także w oknach jednoskrzydłowych stosuje się zamki z obrotowym ryglem. Wyglądają jak blokada, a zamykane są przez obrót rygla. Jego powrót do pozycji wyjściowej jest możliwy po przekręceniu klucza. Są również zamki zamykane przyciskiem, a otwierane kluczem. Do zamykania i otwierania zamków zamontowanych w kilku oknach nie musimy mieć pęku kluczy – wystarczy jeden.
Dostępne są też sterowane elektronicznie systemy uchylno-ryglujące będące jednocześnie niezależnym zamknięciem i elementem samoczynnie uchylającym okno w określonych porach w celu przewietrzenia. Urządzenia tego typu są sterowane programatorami i czujnikami. W zależności od warunków pogodowych (między innymi siły wiatru) w zaprogramowanych odstępach czasu uchylają lub ryglują okno.


Grzybkowe rolki ryglujące typu V to zabezpieczenie antywyważeniowe montowane na okuciach okien. Zaczepy antywyważeniowe są tak pomyślane, że można nimi łatwo zastąpić zaczepy podstawowe.

Część skrzydeł w dużych oknach warto zrobić w wersji nieotwieralnej. Będą tańsze, a jednocześnie bezpieczniejsze.

Ochrona od zewnątrz

Rolety przeciw wandalom i profesjonalistom. Już sam widok zaciągniętych rolet może zniechęcić pospolitego złodzieja do włamania. Rolety dodatkowo ochronią okno przed przypadkowym lub złośliwym uszkodzeniem. Próby włamania złodziei przypadkowych, niewyposażonych w narzędzia, utrudnią nawet zwykłe rolety zewnętrzne z płaszczem z PCW lub aluminium, zwłaszcza gdy mają kasetę podtynkową lub inną niewidoczną z zewnątrz. Dla większej pewności możemy je wyposażyć w dodatkowe elementy utrudniające ich pokonanie. W takich roletach warto zastosować wzmacniane stalowymi elementami listwy dolne dodatkowo ryglowane od środka na zamek lub zasuwy. Zwiększenie bezpieczeństwa antywłamaniowego zapewnią też wieszaki blokujące montowane na osi rolety; dzięki nim nie można podnieść płaszcza od zewnątrz. Dobrze jest także zastosować mocne metalowe prowadnice.
Rolety zwykłe, bez atestu nie dają jednak gwarancji bezpieczeństwa w przypadku przygotowanego do włamania złodzieja profesjonalisty.
Znacznie większą ochronę dają rolety z atestem – 2, 3 lub 4 klasy odporności na włamanie, pod warunkiem jednak że są prawidłowo zamontowane.
Rolety antywłamaniowe ze stali nierdzewnej są ciężkie. Dlatego do ich uruchamiania stosuje się silniki elektryczne z przekładnią. Materiał i konstrukcja powodują, że są drogie.
Kraty. To jeden z najstarszych sposobów zabezpieczania okien, ale wcale nie najskuteczniejszy. Aby dobrze spełniały swoją funkcję, powinny być odpowiednio zakotwione w murze, co może być trudne, zwłaszcza gdy dom jest ocieplony metodą lekką mokrą. Zalecana głębokość kotwienia to 15-30 cm. Ważne są też grubość i rozstaw prętów. Tam, gdzie zagrożenie włamaniem jest małe, można zamontować kraty z prętami o przekroju 8-10 mm. W miejscach szczególnie zagrożonych trzeba montować pręty znacznie grubsze: 18-20 mm.
Kraty mogą być stałe, rozwierane, rozsuwane lub zwijane. Najczęściej montuje się je od zewnątrz, ale niektóre (rozwierane i rozsuwane) można umieścić także od wewnątrz domu. Są bezpieczniejsze, bo aby je przeciąć, złodziej najpierw musi wybić szybę. Trwa to dłużej i jest głośne.
Okiennice. Stosowane dla ozdoby, ochrony przed słońcem lub wiatrem stanowią też zabezpieczenie okien przed włamaniem. Najczęściej spotykane są okiennice drewniane, choć można też kupić aluminiowe i z PCW. Lepszą ochronę dają te ze skrzydłami pełnymi lub kasetonowymi niż z żaluzjowymi, trudniej je bowiem sforsować.
Także sposób montażu okiennic wpływa na ich antywłamaniowość.
Te montowane do ram okiennych są bezpieczniejsze, trudno je bowiem zdjąć z zawiasów, bo ogranicza je nadproże.
Aby utrudnić sforsowanie okiennic, można je wyposażyć w dodatkowe zabezpieczenia: większą liczbę zawiasów lub zamknięcia drążkowe.



Kontaktrony pozwalają na nieznaczne uchylenie okna. Gdy szczelina zostanie powiększona, włączy się alarm.

Ochrona od wewnątrz

Elektronika na straży. Systemy sygnalizacji włamania nazywane powszechnie alarmami to najpopularniejsze środki ochrony przeciwwłamaniowej.
System taki zawiera:
- centralę alarmową wraz z rezerwowym zasilaniem;
- czujki;
- element sterujący – manipulator, najczęściej w postaci klawiatury (szyfrator) z panelem LCD;
- element sygnalizacyjny – sygnalizator, dialer, nadajnik do monitoringu.
Główną rolę w przekazywaniu informacji o włamaniu odgrywają czujki. Do zabezpieczania okien przeznaczonych jest kilka rodzajów.
Czujki tłuczenia szkła. Są naklejane na szybę (dziś prawie niestosowane) lub przestrzenne mikrofonowe montowane w odległości kilku metrów od okna. Reagują na dźwięki powstające przy uderzeniach o taflę szkła, jej przecinaniu, tłuczeniu i pękaniu. Niektóre czujki reagują też na falę uderzeniową o niskiej częstotliwości powstającą przy uderzeniach o szybę.
Przewody alarmowe. To cienkie srebrne lub miedziane przewody wtopione w folię łączącą tafle szkła laminowanego lub bezpośrednio w masę szklaną. Przewód tworzy pionowe albo poziome zwoje na całej powierzchni szyby. Rozbicie szyby lub wycięcie otworu powoduje przerwanie obwodu utworzonego przez przewody, uruchamiając alarm. Tafle szklane z przewodami są nazywane szkłem alarmowym.
Czujki magnetyczne (kontaktrony). Proste i tanie rozwiązanie. Czujka magnetyczna jest zbudowana z dwóch elementów: kontaktronu (stąd ich druga nazwa) oraz magnesu. Kontaktron w postaci rurki szklanej zamocowany na ościeżnicy znajduje się w stałym polu magnetycznym wytworzonym przez magnes umieszczony na skrzydle. Ustalona szerokość szczeliny pomiędzy elementami nie powoduje włączenia alarmu, dzięki czemu takie okno może być rozszczelnione lub nieznacznie uchylone. Próba poszerzenia szczeliny powoduje odsunięcie magnesu od kontaktronu i zmianę pola magnetycznego, co prowadzi do rozwarcia lub zwarcia mikrostyków w kontaktronie uruchamiających alarm. Dostępne są okucia z wbudowanymi czujkami magnetycznymi. Takie czujki stosuje się również w roletach okiennych.
Można też stosować inne czujki: aktywne podczerwieni, bariery mikrofalowe, czujki wibracyjne – najczęściej na kraty lub rolety.


Bezpieczne okna

Zabezpieczenie domu jednorodzinnego nie jest łatwe. Nie obowiązuje tu zasada: im więcej, tym lepiej. Bezpieczeństwo naszego domu warto dokładnie zaprojektować. Powinien być zabezpieczony zarówno wtedy, gdy nie ma nas w domu, jak i w czasie, kiedy w nim przebywamy. Nie możemy więc mieć systemu alarmowego, który wyłączamy całkowicie po przybyciu do domu. Jest to szczególnie niebezpieczne po zapadnięciu zmroku lub wtedy, gdy śpimy.
Okna i drzwi balkonowe w zależności od położenia są w różnym stopniu narażone na włamanie. Włamywacze mogą je forsować w różny sposób: wyważając skrzydło lub tylko wybijając bądź wycinając fragment szyby, żeby odryglować okucia. Mogą także spróbować dostać się do środka przez uchylone lub rozwarte skrzydło.
Do stopnia zagrożenia trzeba dostosować elementy zabezpieczenia antywłamaniowego.

Uwaga! Montaż rolet antywłamaniowych najlepiej przewidzieć w fazie projektowania domu. Już wtedy powinniśmy się skontaktować z producentami oferującymi takie rolety, aby odpowiednio zaprojektować otwory okienne. Może się bowiem okazać, że trudniej będzie je zamontować w gotowym domu, bo będzie się to wiązać z dużymi (a co za tym idzie, kosztownymi) zmianami konstrukcyjnymi otworów okiennych. Klasa ochrony antywłamaniowej jest związana nie tylko z właściwościami materiału, z jakiego jest zrobiona roleta, ale również ze sposobem montażu w otworze okiennym.

Popularne posty z tego bloga

Drewniany balkon

Niemcy. Własny dom w Unii

Jak zrobić .Czapka kominowa.