Czy trzeba wymienić bezpieczniki?


Wykonawca, który podjął się remontu mojego domu, namawia mnie, aby przy okazji prowadzonych prac wymienić również instalację elektryczną, która podobno jest w nie najlepszym stanie (nie sprawiała jednak dotąd żadnych problemów), a ponadto nie jest zabezpieczona zgodnie z obecnymi wymogami. Bezpieczniki, chociaż nie są zwykłe wkręcane, ale automatyczne – czarne z dwoma przyciskami, są już podobno przestarzałe. Czy można wymienić tylko bezpieczniki? 
.Bezpieczniki topikowe zwane potocznie „korkami” oraz stosowane wymiennie z nimi, wkręcane do tych samych gniazd, nadmiarowe wyłączniki instalacyjne występują jeszcze tylko w starych instalacjach. Mają one dużą bezwładność i reagują zbyt późno, aby skutecznie chronić instalację i jej użytkowników. Przy okazji modernizowania instalacji elektrycznej trzeba je wymienić na aparaty nowej generacji – wyłączniki różnicowo- i nadmiarowoprądowe. Umieszcza się je w tablicy budynku. Obwody jednofazowe (230 V) wyposaża się w wyłączniki jednobiegunowe, trójfazowe (400 V) – w trójbiegunowe.
Zadaniem wyłącznika nadmiarowoprądowego jest wyłączenie chronionego obwodu, gdy nastąpi jego przeciążenie spowodowane przepływem zbyt dużego prądu w stosunku do przekroju przewodów obwodu lub gdy w obwodzie albo w zasilanym z niego urządzeniu nastąpi zwarcie.
Wyłącznik dobiera się do spodziewanego obciążenia obwodu i do obciążalności prądowej przewodów (czyli prądu, który trwale może płynąć przez dany przewód). W instalacjach domowych najczęściej stosuje się wyłączniki jednobiegunowe na prąd znamionowy 10 lub 16 A. Wyjątek stanowią obwody zasilające większe odbiorniki, najczęściej trójfazowe, w których stosuje się wyłączniki trójbiegunowe.
Wyłączniki nadmiarowoprądowe o charakterystyce:
- B – są przeznaczone do zabezpieczania obwodów zasilających oświetlenie i urządzenia grzejne (grzejniki elektryczne, ogrzewanie podłogowe, ogrzewacze wody itp.);
- C – należy stosować w obwodach zasilających silniki o mocy od około jednego do kilku kilowatów (pralki, zmywarki, duże lodówki, wentylatory);
- D – są przeznaczone do zabezpieczenia obwodów zasilających duże silniki.
Jeżeli w instalacji jest zabezpieczenie topikowe, na przykład przedlicznikowe, należy odpowiednio dobrać wielkość wyłącznika nadmiarowoprądowego do wielkości tego zabezpieczenia, tak aby zapewnić selektywną pracę wyłącznika.
Na czołowej ścianie obudowy wyłącznika nadmiarowo-prądowego znajduje się dźwigienka, którą można go włączyć lub wyłączyć ręcznie. Stan załączenia sygnalizuje napis I-ON na tle czerwonym, wyłączenia – napis O-OFF na tle zielonym.
Wyłącznik różnicowoprądowy zapewnia ochronę przed dotykiem bezpośrednim i jest jednym ze środków ochrony przed porażeniem prądem.
Nie może jednak działać samodzielnie. Powinno się go stosować razem z innymi zabezpieczeniami: przede wszystkim z izolacją części czynnych urządzeń elektrycznych (czyli takich, które w normalnych warunkach przewodzą prąd i są pod napięciem), a także razem z połączeniami wyrównawczymi i innymi przewodami ochronnymi.
Wyłącznik różnicowoprądowy wykrywa w chronionej instalacji upływ prądu do ziemi spowodowany na przykład:
- kontaktem człowieka z częścią urządzenia elektrycznego pod napięciem;
- dotknięciem części urządzenia elektrycznego o osłabionej izolacji;
- uszkodzeniem instalacji lub zasilanych z niej urządzeń elektrycznych.
W domach jednorodzinnych najczęściej instaluje się wyłączniki różnicowoprądowe 10- lub 30-miliamperowe (mA) – do ochrony wybranego obwodu lub urządzenia. W nowych instalacjach stosuje się też główne wyłączniki różnicowoprądowe na prąd różnicowy 300 lub 500 mA, które stanowią ochronę przed pożarem.
Dźwigienka na obudowie czołowej wyłącznika służy do włączania i wyłączania obwodu, a przycisk kontrol-ny z napisem TEST – do sprawdzania prawidłowej pracy urządzenia.
Wyłączniki różnicowoprądowe powinny być poddawane testom sprawdzającym nie rzadziej niż raz na pół roku, chyba że są wyposażone w diody: zieloną – sygnalizującą prawidłowe działanie – i czerwoną, pulsującą – sygnalizującą awarię.
W starych instalacjach nie zawsze można zastosować wyłącznik różnicowoprądowy chroniący całą instalację. Zużyta izolacja przewodów powoduje bowiem występowanie niewielkich prądów upływu, na które nie reagują ani zwykłe bezpieczniki topikowe, ani wyłączniki nadmiarowoprądowe. Reagują na nie natomiast wyłączniki różnicowoprądowe.
Jeżeli mimo to chcemy zastosować wyłącznik różnicowoprądowy, można kupić aparat przenośny w obudowie wyposażonej w gniazdo wtyczkowe ze stykiem ochronnym z jednej strony i wtyczkę (także ze stykiem ochronnym) z drugiej. Wtyczkę wkłada się do gniazda wtyczkowego z bolcem ochronnym i przyłącza do niej wtyczkę chronionego urządzenia, na przykład kosiarki, robota kuchennego i innych używanych w miejscach o zwiększonym zagrożeniu porażeniem prądem.
Do indywidualnej ochrony wybranego fragmentu instalacji może także służyć wyłącznik różnicowoprądowy umieszczony w podtynkowej puszce instalacyjnej.
W sprzedaży są również wyłączniki różnicowoprądowe z członem nadprądowym, które chronią przed przeciążeniem i skutkami zwarć oraz przed porażeniem.    



Tablicę z wyłącznikami nadmiarowo- i różnicowoprądowymi umieszcza się w pobliżu wejścia do domu, na przykład w wiatrołapie, przedpokoju, garażu lub pomieszczeniu technicznym.

Wydzielone w domu obwody trójfazowe – zasilające na przykład kuchenkę elektryczną, ogrzewacz wody lub pompę – muszą być zabezpieczone trójbiegunowym wyłącznikiem nadmiarowoprądowym.

Przycisk kontrolny – tu żółty – pozwala sprawdzić poprawność pracy wyłącznika.

Wyłącznik różnicowoprądowy z członem nadprądowym zastępuje dwa oddzielne wyłączniki – różnicowo- i nadmiarowoprądowy.

Popularne posty z tego bloga

Drewniany balkon

Niemcy. Własny dom w Unii

Jak zrobić .Czapka kominowa.