Elewacja klinkierowa


Elewacja z cegieł klinkierowych lub licowych jest bardzo estetyczna i trwała. Jej wymurowanie nie jest trudne, ale by przez wiele lat cieszyła oko i spełniała swoje funkcje, trzeba zwrócić uwagę na szczegóły jej wykonania.




Ściana trójwarstwowa to rozwiązanie, które spełnia najsurowsze wymogi zarówno pod względem termicznym, jak i akustycznym. Jest też bardzo trwała. Składa się z warstwy nośnej, ociepleniowej i elewacyjnej. Warstwa nośna może być wymurowana z różnych materiałów ściennych: z ceramiki, betonu komórkowego czy silikatów. Ocieplenie stanowią płyty z wełny mineralnej lub ze styropianu. Warstwę elewacyjną można natomiast wykonać z materiałów wymagających otynkowania lub z cegieł licowych czy klinkierowych, które wykończenia nie wymagają. Taka elewacja jest bardzo odporna na zmienne warunki atmosferyczne i dobrze chroni przed nimi warstwę ociepleniową oraz konstrukcyjną. Najlepiej zdecydować się na nią na etapie projektu, ponieważ trzeba w nim przewidzieć odpowiednio większą szerokość fundamentów.

1. Wentylowana szczelina powietrzna

W ścianie trójwarstwowej z elewacją z klinkieru jest zalecana, jeśli jako izolację termiczną zastosowano materiał włóknisty, taki jak wełna mineralna. Szczelinę powietrzną, najczęściej 2-4-centymetrową, pozostawia się pomiędzy ociepleniem a ścianą osłonową. Aby była wentylowana, na dole i u góry elewacji nie wypełnia się spoin pionowych – co 1-1,5 m zależnie od wysokości ściany. Dzięki temu możliwy będzie przepływ powietrza w szczelinie, a także odprowadzana będzie wilgoć, która mogłaby się tam zebrać (wilgotna izolacja termiczna pogorszy parametry cieplne całej ściany). Aby skroplona woda mogła swobodnie spłynąć w stronę otworów, trzeba pamiętać o dodatkowej warstwie izolacji wywiniętej prostopadle do izolacji poziomej.
Pozostawienia szczeliny wentylacyjnej nie wymagają spienione materiały izolacyjne, na przykład styropian.

MATERIAŁY POD SPECJALNYM NADZOREM

Elewacja powinna nie tylko nadać budynkowi estetyczny wygląd, lecz także chronić ściany nośne przed niekorzystnym wpływem czynników atmosferycznych.
Przy wyborze materiałów na elewację należy sprawdzić:
- czy są mrozoodporne, czyli czy mogą być stosowane na zewnątrz. Powinny bez żadnych uszkodzeń wytrzymać co najmniej 25 cykli zamrażania i rozmrażania;
- jaka jest ich nasiąkliwość – im mniejsza, tym lepiej, bo wtedy są trwalsze i bardziej odporne na zabrudzenia. Cegły i płytki klinkierowe mają nasiąkliwość do 6%, elewacyjne – do 12%, a cegły elewacyjne imitujące ręczne formowanie – nawet do 16%.

2. Trwałe zakotwienie

Ściany osłonowa i konstrukcyjna muszą być połączone kotwami stalowymi z drutu średnicy 4-6 mm lub płaskownikami stalowymi. Najlepiej, aby były nierdzewne. Liczba łączników przypadających na metr kwadratowy ściany jest uzależniona od grubości ocieplenia, siły wiatru w danym regionie oraz powierzchni ściany. Przyjmuje się, że wystarczy pięć sztuk na 1m². Tylko wokół otworów okiennych i drzwiowych, aby wzmocnić połączenie ścian, kotwy rozmieszcza się gęściej – około trzech na 1 m.
Konieczność połączenia ściany nośnej z osłonową wpływa na sposób murowania. Jeśli różnice w wymiarach między materiałami stosowanymi na ściany nośne i licowe są znaczne, spoiny nie będą się pokrywać. Osadzone w ścianie nośnej kotwy można odginać w dół, ale tylko na kilka milimetrów. W górę można to robić tylko wtedy, gdy kotwy są z krążkami dociskowymi z kapinosem. W takiej sytuacji najlepiej osadzać kotwy w gotowej ścianie nośnej: najpierw wymurować warstwę nośną, potem wkręcić lub wbić w nią kotwy, a następnie nałożyć na nie izolację termiczną i wymurować ścianę osłonową z cegieł.

Uwaga! To dobre rozwiązanie także wtedy, gdy dom jest budowany sposobem gospodarczym – w jednym sezonie można wznieść tylko ścianę nośną, a dopiero w następnym wbić w nią kotwy, ułożyć ocieplenie i wykonać warstwę elewacyjną.

Gdy różnice między poziomymi spoinami w materiałach na ścianę elewacyjną i osłonową są niewielkie, kotwy osadza się w warstwie nośnej w trakcie murowania.

DOBRA ZAPRAWA TO PODSTAWANajbezpieczniejszym, ale dość kosztownym rozwiązaniem jest użycie gotowej zaprawy przeznaczonej do klinkieru. Wystarczy dodać do niej wody. Można wybierać między zaprawami przeznaczonymi tylko do murowania i tylko do fugowania lub zdecydować się na taką, która nadaje się do obu prac. Taki sposób murowania jest mniej pracochłonny, ale lepszy efekt – czystą elewację – uzyskuje się, kiedy spoinuje się mur dopiero po jego wymurowaniu. Gdy zaprawa jest przygotowywana na budowie, trzeba zwrócić uwagę na jej składniki: użyć czystego cementu bez dodatków (zwłaszcza popiołów hutniczych), wody ze znanego źródła, piasku płukanego. Ważna jest też konsystencja zaprawy – powinna być gęstoplastyczna.

3. Konieczne dylatacje

Jeśli ze względów konstrukcyjnych w ścianach nośnych są przewidziane dylatacje, muszą być one również w ścianie elewacyjnej. Powinno się je także robić ze względu na znaczne różnice temperatury w ciągu roku, które mogą być przyczyną odkształcania się elewacji prowadzącego do zarysowań czy nawet jej pękania. Narażone są na to zwłaszcza długie ściany – dlatego robi się w nich pionowe dylatacje, w odległości nie większej niż 12 m – najlepiej w pobliżu narożników. Odstęp między nimi można zwiększyć o 25% na ścianach północnych, a przy bardziej nasłonecznionych ścianach południowych i zachodnich – zmniejszyć o 25%. Szczelinę dylatacyjną szerokości około 2 cm najczęściej wypełnia się elastycznym materiałem uszczelniającym, na przykład taśmą rozprężną czy uszczelką gumową.
Trzeba też pamiętać o dylatacji u góry – pomiędzy konstrukcją dachu a ścianą osłonową, a także pod płytą balkonową. Zapobiegnie to uszkodzeniu cegieł w odkształcającej się elewacji.

4. Ważne miejsca – okna i drzwi

Ponieważ okna i drzwi w ścianach trójwarstwowych stykają się z ociepleniem, należy zadbać o ich poprawne odizolowanie od siebie. Pomiędzy ścianą osłonową a izolacją termiczną może się bowiem pojawić wilgoć, która mogłaby przedostawać się do ościeżnic. Dlatego wokół krawędzi ościeżnic trzeba ułożyć izolację przeciwwilgociową, na przykład z papy. Ponadto pozioma izolacja nad oknem czy drzwiami powinna być ułożona powyżej nadproża ze spadkiem na zewnątrz, by w ten sposób ułatwić wodzie odpływ. W tych miejscach muszą się znaleźć otwory odpowietrzająco-odwadniające.

Decyzja o jego wyglądzie zależy tylko od nas i wizji architekta, który zaprojektował dom. Zazwyczaj parapety klinkierowe mają szerokość otworu okiennego. Połączenie takiego parapetu ze ścianą robi się tą samą fugą co cały parapet lub silikonem do stosowania na zewnątrz. Ze względów estetycznych warto pamiętać o takim rozplanowaniu elementów i szerokości spoin, aby uniknąć ich przycinania.
Czasem szerokość parapetu jest wyznaczona przez inny detal architektoniczny na elewacji, na przykład pilastry.
Producenci oferują kształtki parapetowe nie tylko proste, ale także narożne, dlatego już na etapie projektu warto zdecydować się na kształt parapetu.

5. Solidne parapety

Można je zrobić z cegieł, płytek lub ze specjalnie do tego przygotowanych kształtek. Użycie cegieł czy kształtek wiąże się z koniecznością pozostawienia dla nich miejsca równego grubości elementu powiększonego o 2-2,5 cm na zaprawę i luz między parapetem a oknem. Ważne jest też zachowanie odpowiedniego, najlepiej 5-procentowego spadku od okna na zewnątrz. Spadek ten w przypadku cegieł i płytek tworzy się poprzez ułożenie grubszej warstwy zaprawy na murze pod oknem.
Łatwiej muruje się z kształtek – spadek jest zapewniony dzięki nachyleniu ich wierzchniej płaszczyzny.
Są też gotowe parapety – prefabrykaty, których rdzeniem jest beton oklejony płytkami klinkierowymi lub elewacyjnymi. Ich kształt i grubość mogą być bardzo różne. Także długość można dobrać do szerokości okna.

6. Mocne nadproża

To elementy konstrukcyjne, których zadaniem jest przeniesienie ciężaru ściany bezpośrednio nad otworem takim jak okna czy drzwi. Są one często wykorzystywane przez architektów jako elementy dekoracyjne budynku. W ścianach trójwarstwowych oddzielne nadproża musi mieć zarówno ściana nośna, jak i osłonowa. Można je wykonać z samych cegieł pełnych, cegieł wzmocnionych stalowymi profilami lub prętami zbrojeniowymi. Można też zastosować gotowe prefabrykaty, które są alternatywą dla nadproży murowanych wymagających dużej precyzji i czasu – deskowanie wolno zdemontować dopiero po dwóch tygodniach. Każde nadproże powinno być zaprojektowane lub sprawdzone przez projektanta.
W kształcie łuku. Efektowny, ale rzadziej już wykonywany typ nadproża ceglanego. Takie nadproża nie powinny być dłuższe niż 2 m – w przypadku nadproży półkolistych, i 1,5 m – w przypadku odcinkowych i łukowych płaskich (przypominających wachlarz).
Nadproża łukowe muruje się na deskowaniu z desek lub płyt pilśniowych przybitych do drewnianych wzorników wyciętych zgodnie z jego krzywizną. Pracę rozpoczyna się równocześnie nad obiema podporami i posuwa ku szczytowi łuku.
Wzmocnione stalą. To płaskie nadproża ceglane wzmocnione stalowymi elementami. Ich kształt w zależności od wielkości obciążenia może być różny, ale zasada montażu i funkcjonowania jest taka sama.
Gotowe (prefabrykowane). Elementem nośnym takich nadproży jest beton wzmocniony bednarką, czyli stalową taśmą, a dekoracyjnym – kształtki klinkierowe lub licowe pochodzące z tej samej partii produkcyjnej co cegły elewacyjne. Spoiny między kształtkami są niewypełnione, spoinuje się je po ich wbudowaniu – wtedy, kiedy całą ścianę – pozwala to uzyskać jednolity efekt na całej elewacji. Gotowe nadproża można dobrać do kształtu okien – są zarówno w kształcie prostych belek, jak i łuków.


ELEWACJA Z PŁYTEK KLINKIEROWYCH

To cienkie wyroby grubości 8-17 mm z tego samego surowca co cegły licowe i klinkierowe. Płytki są produkowane w wielu kolorach i wymiarach. Uzupełnieniem płytek prostokątnych są płytki kątowe stosowane na zewnętrznych narożnikach elewacji, przy oknach i drzwiach. Dzięki łączeniu płytek prostych i kątowych wykonana z nich elewacja do złudzenia przypomina murowaną z cegieł.
Bez fundamentów. Płytki ze względu na swoją niewielką grubość, a więc i mały ciężar, nie wymagają fundamentów. Dlatego są chętnie stosowane nie tylko na nowych domach, lecz również do odnawiania starych.
Na klej. Płytki przykleja się na uelastycznioną i mrozoodporną zaprawę klejową. Przed jej nałożeniem podłoże trzeba oczyścić, a wszelkie ubytki lub nierówności większe niż 4 mm zniwelować zaprawą wyrównującą.
Klej najlepiej nakładać zarówno na płytki, jak i na podłoże. Będziemy wtedy pewni, że zaprawa jest rozprowadzona na całej powierzchni płytek, bo po dociśnięciu ich do ściany całkowicie wypełni przestrzeń pod okładziną. Zmniejszy to ryzyko przedostawania się pod nią wody, co zwłaszcza zimą może być przyczyną odpadania płytek.
Spoinowanie. Rozpoczyna się po związaniu kleju, najczęściej po trzech-czterech dniach. Płytki o gładkim licu można fugować metodą szlamowania polegającą na wypełnianiu spoin przez przesuwanie po skosie pacy z zaprawą. Metoda ta wymaga jednak szybkiego oczyszczenia na mokro całej ściany. Natomiast płytki ryflowane, piaskowane czy ręcznie formowane, a więc z nadaną fakturą, spoinuje się przy użyciu specjalnej rynienki, wciskając fugę tylko pomiędzy płytki. Jej konsystencja jest znacznie gęstsza niż spoinowanej pacą. Użycie rynienki zmniejsza ryzyko zabrudzenia płytek.
Ewentualne resztki zaprawy należy usunąć z okładziny szczotką i gąbką, gdy są jeszcze świeże.

ELEWACJA Z ZASADAMI
1. Murować lub kleić w temperaturze powyżej +5°C.
2. Przechowywać cegły w miejscu suchym i zadaszonym.
3. Nie rozpakowywać palet aż do momentu, gdy będzie się z nich korzystać.
4. Używać cegieł z kilku palet jednocześnie, by wyrównać w ten sposób ewentualne różnice w odcieniach.
5. Wybierać zaprawy murarskie i fugi przeznaczone do klinkieru.
6. Starannie murować, dbając o to, by nie brudzić elewacji.
7. Powstałe zabrudzenia usuwać jak najszybciej na sucho lub z małą ilością wody albo używając specjalnie do tego celu produkowanych środków czyszczących.
8. Nie stosować ostrych narzędzi, na przykład szczotki stalowej, i kwasów nieorganicznych.
9. Zabezpieczać wybudowane fragmenty murów, na przykład folią, przed opadami atmosferycznymi, wiatrem i bezpośrednim nasłonecznieniem.
10. Nie prowadzić prac w czasie deszczu.             

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty