Folie do izolacji fundamentów i piwnic


Podziemne i stykające się z gruntem części domu są narażone na działanie wilgoci i wody. Aby chronić przed nią wyższe części budynku, konieczna jest hydroizolacja pozioma i pionowa. Można ją wykonać z powszechnie dostępnych i łatwych w użyciu folii.
Domy są wznoszone w miejscach o różnym stopniu zagrożenia wilgocią i wodą gruntową. Na sposób zaizolowania budynku ma głównie wpływ:
- rodzaj gruntu, na jakim jest wznoszony budynek;
- poziom wody gruntowej;
- to, czy budynek jest podpiwniczony, czy też nie.
Znajomość typu gruntu, w jakim będzie posadowiony budynek, pozwala określić, w jakim stopniu i gdzie może się gromadzić woda opadowa zagrażająca ścianom fundamentowym i ścianom piwnic. Grunty mogą być:
- przepuszczalne – piaski i żwiry,
- albo słabo przepuszczalne – glina, iły.
W okolicy ścian fundamentowych i piwnic może się pojawić woda gruntowa, jeśli jej poziom znajduje się powyżej poziomu posadowienia budynku. Częściej jednak podziemne części budynku są narażone na wodę przesiąkową – przesączającą się przez warstwy gruntu wodę opadową. Jeżeli napotka ona na swojej drodze warstwy gruntu o słabej przepuszczalności, tworzy zastoiska zwane wodą podskórną.
W gruntach przepuszczalnych woda szybko przesącza się do głębszych warstw, ale może zachodzić zjawisko jej kapilarnego podciągania z głębszych warstw. W ten sposób wilgoć może się przemieszczać w gruncie nawet do 1 m w górę od źródła – wody gruntowej lub podskórnej.

Jaka izolacja

Ze względu na źródła zawilgocenia dobiera się odpowiedni rodzaj izolacji. Może ona być:
- przeciwwilgociowa (lekka) – stosuje się ją w budynkach posadowionych w gruntach przepuszczalnych powyżej poziomu wód gruntowych. Chroni przed zawilgoceniem wodą opadową, wilgocią podciąganą kapilarnie oraz naturalną wilgocią gruntu;
- przeciwwodna (średnia i ciężka) – stosuje się ją do zabezpieczania budynków przed wodą opadową przesączającą się w kierunku przegrody oraz wodą gruntową działającą pod ciśnieniem, a także wtedy, gdy poziom wody gruntowej znajduje się powyżej podłogi piwnicy lub istnieje niebezpieczeństwo okresowego podnoszenia się poziomu wody gruntowej powyżej tej podłogi. Jest niezbędna także w gruntach o słabej przepuszczalności, gdzie istnieje niebezpieczeństwo gromadzenia się wód opadowych przy ścianach fundamentów i piwnic.

Jakie folie



 

Folie hydroizolacyjne to materiał do ochrony fundamentów i ścian piwnic, który wypiera stosowane od lat papy. Są wygodne w użyciu, wytrzymałe i trwałe – trwałość niektórych z nich szacuje się na 50 i więcej lat. Ze względu na swoje cechy doskonale spełniają funkcję ochronną ścian fundamentowych, ścian piwnic, tarasów czy balkonów. Producenci oferują dwa rodzaje folii: płaskie i tłoczone.
Płaskie. Są produkowane z polietylenu wysokiej gęstości (HDPE) lub niskiej gęstości (LDPE), poliolefinu (TPO) oraz polichlorku winylu (PCW). Mają postać cienkiego arkusza grubości 0,2-2 mm. Do izolacji fundamentów nie powinno się jednak używać folii cieńszych niż 0,4 mm (0,2 mm może mieć folia stanowiąca izolację podłogi na gruncie). Można je stosować zarówno na izolacje przeciwwilgociowe, jak i przeciwwodne. W zależności od rodzaju izolacji dobiera się odpowiednią grubość folii i sposób łączenia. Niektóre folie mają powierzchnię pokrytą krzyżykowym wzorem, co ułatwia powiązanie z zaprawą.
Tłoczone. Są produkowane z HDPE. Mają postać arkuszy z wytłoczeniami o przekroju okrągłym lub kwadratowym. Folie te nazywane są również kubełkowymi lub guziczkowymi ze względu na kształt wytłoczeń. W zależności od warunków wodno-gruntowych folie tłoczone mogą stanowić izolację jednowarstwową lub mogą być elementem izolacji wielowarstwowej. Jeśli wzdłuż ścian fundamentowych lub piwnicznych jest ułożony drenaż, najczęściej stosuje się folie z warstwą geowłókniny.
Folie mają grubość 0,5-1 mm, a głębokość wytłoczeń wynosi zwykle 8 mm, choć zdarzają się folie z wytłoczeniami 20-milimetrowymi. Głębiej tłoczy się folie grubsze – 1-milimetrowe.

Jak mocować

Folie płaskie układa się na suchym, wyrównanym i oczyszczonym podłożu. Aby szczelnie zaizolować powierzchnię, jej arkusze układa się na 5-centymetrowy zakład i skleja specjalnymi klejami, taśmami lub zgrzewa. Arkusze folii z warstwą klejącą są z jednej strony zabezpieczone papierem, który odrywa się równomiernie w trakcie układania. Po wstępnym przyklejeniu arkusza dociska się go do ściany za pomocą wałka.
Folie można też ułożyć tylko na zakład – bez dodatkowego łączenia.
Folie tłoczone mocuje się do podłoża mechanicznie, najczęściej kołkami z podkładkami zapewniającymi szczelność izolacji w miejscu mocowania. Do łączenia arkuszy służą wyprofilowane na krawędziach zatrzaski lub laminowane i zabezpieczone papierem paski kleju. Górną krawędź wystającą ponad ziemię mocuje się do muru specjalnymi listwami, które umożliwiają usuwanie wilgoci spod folii. Ważne jednak, aby w trakcie dalszych prac otwory wentylacyjne w listwach nie zostały zasłonięte.
Wilgoć może też być odprowadzana w inny sposób: odparowująca ze ściany woda może się skraplać na powierzchni folii i spływać po niej do drenażu opaskowego wokół domu.



Izolacja podziemnych części domu

W domach niepodpiwniczonych konieczna jest pozioma izolacja przeciwwilgociowa. Tradycyjnie były to dwie warstwy papy połączone lepikiem i przyklejone nim do fundamentu. Dzisiaj najczęściej są to folie hydroizolacyjne. Umieszcza się je na ławie fundamentowej oraz na górnej powierzchni ścian fundamentowych, powyżej powierzchni gruntu. Przed założeniem folii powierzchnię fundamentu należy wyrównać zaprawą cementową. W budynkach niepodpiwniczonych powinno się także stosować izolację pionową wykonaną do wysokości 30 cm powyżej poziomu gruntu. 



W budynku podpiwniczonym ściany także zabezpiecza się izolacją pionową i poziomą. Jeżeli grunt nie jest silnie zawilgocony i ława fundamentowa znajduje się powyżej wody gruntowej, stosuje się izolację poziomą układaną w dwóch miejscach. Pierwszą – bezpośrednio na ławie fundamentowej, a drugą – na wysokości 30-50 cm nad terenem, ale zawsze poniżej stropu nad piwnicą. Na zewnętrznej powierzchni murów układa się izolację pionową. Jeśli warunki gruntowe wymuszają zastosowanie drenażu, układa się izolację wielowarstwową z dodatkową warstwą folii tłoczonej i geowłókniny.

UWAGA! Zawsze bardziej wytrzymała będzie folia, która na metrze kwadratowym ma wiele małych tłoczeń, niż ta, która ma mało tłoczeń, za to o większej średnicy. Im większa powierzchnia ścianek bocznych tłoczeń, tym wyższa odporność na nacisk. Odporniejsze są też folie z tłoczeniami rozmieszczonymi w równoległych rzędach niż te ułożone diagonalnie.

WAŻNE PRZY ZAKUPIE
Rodzajów folii budowlanych jest bardzo wiele. Każdy z nich nadaje się do stosowania w określonych miejscach i warunkach. Folii hydroizolacyjnych nie należy zastępować innymi, na przykład ogrodniczymi, sugerując się ich niższą ceną i podobnym do folii hydroizolacyjnych wyglądem. Niezgodne z zaleceniami stosowanie może doprowadzić do trwałego uszkodzenia budynku, które w wielu przypadkach będzie bardzo trudne lub nawet niemożliwe do usunięcia.
Dlatego przy zakupie sprawdź zalecania producenta – czy folia jest przeznaczona do hydroizolacji fundamentów i ścian piwnic, czy jest produkowana z aprobatą techniczną i czy potwierdza to deklaracja producenta.

Jak się stosuje folie tłoczone
W takim wypadku folię układa się tłoczeniami na zewnątrz, a na niej układa się warstwę geowłókniny. Tworzą się wtedy między nimi kanaliki, którymi woda może swobodnie spływać do rur drenarskich. Zamiast stosować dwie osobne warstwy folii tłoczonej i geowłókniny, można wykorzystać jeden produkt: folię pokrytą z jednej strony geowłókniną.

Często folie tłoczone stosuje się jako element izolacji wielowarstwowych. Zabezpiecza ona ułożoną bezpośrednio na ścianach fundamentowych lub piwnicznych powłokę z masy bitumicznej przed uszkodzeniami mechanicznymi. Regularnie rozmieszczone wytłoczenia umożliwiają odwadnianie zaizolowanej powierzchni.

Folię można ułożyć bezpośrednio na ścianach tylko wtedy, gdy dom stoi na gruncie o dużej przepuszczalności (piaski lub żwiry) – tam gdzie woda dość szybko przesączy się do niżej położonych warstw gruntu. Nie będzie wtedy podciągana kapilarnie i nie będzie się dostawać między folię a ścianę, co spowodowałoby jej zawilgocenie.
Musimy mieć także pewność, że poziom wody nie podniesie się powyżej poziomu ław fundamentowych, ponieważ folia nie jest w dolnej części, czyli w okolicy ław fundamentowych, szczelnie połączona z murem i nie zabezpiecza przed podnoszącą się wodą.
Często dla pewności najniższą część ścian do wysokości blisko 50 cm zabezpiecza się masą bitumiczną, a dopiero na niej układa folię.

LEGENDAWytrzymałość: oznacza wytrzymałość na rozerwanie: pierwsza wartość to wytrzymałość wzdłuż, a druga w poprzek arkusza.
Cena: podajemy ceny detaliczne sugerowane przez producentów.

Ceny styczeń-luty 2005.

WARTO WIEDZIEĆ

Budowa
Folia płaska to zazwyczaj jedna warstwa tworzywa sztucznego.
Jednak technologia produkcji pozwala uzyskać warstwę grubości nie większej niż 0,8 mm. Dlatego grubsze folie mają budowę warstwową. Zgrzewanie dwóch warstw daje możliwość stworzenia materiału o zróżnicowanych parametrach technicznych. Na przykład jedna z warstw może mieć podwyższoną odporność na promieniowanie UV – cecha ta jest przydatna zwłaszcza w wierzchniej warstwie folii.
Aby nie było wątpliwości, po której stronie folii się ona znajduje, producenci często barwią ją na inny kolor.

Wymiary
Folie płaskie mają szerokość od 17 cm do 12 m. Z tych wąskich układa się izolacje poziome na ścianach fundamentowych i piwnicznych, natomiast te szerokie służą do izolowania podłóg na gruncie oraz do pionowych izolacji ścian. Aby nie uszkodzić folii podczas transportu i przechowywania, producenci sprzedają je w rolkach o poręcznej długości. Folie szerokie przed nawinięciem na rolkę są kilkakrotnie składane po szerokości.
Na rolki nawija się od 25 do 50 m folii.

Folie tłoczone (kubełkowe) mają szerokość od 0,5 do 4 m i długość od 12,5 do 20 m. Na budowie domu jednorodzinnego wykorzystuje się takie, których szerokość nie przekracza 2 m. Dzięki temu transport rolek nie jest zbyt kłopotliwy, choć folię nawija się na nie bez składania.

Wytrzymałość

Folie płaskie bada się pod względem wytrzymałości na rozerwanie (rozciąganie) wzdłuż i w poprzek. W tym celu wycina się pasy folii szerokości 5 cm odpowiednio wzdłuż i w poprzek arkusza i każdą próbkę rozciąga się aż do momentu jej rozerwania. Wytrzymałość w danym kierunku zależy od układu włókien. Jeśli tworzą kwadratowe oczka, wytrzymałość w obu kierunkach jest taka sama, gdy oczka są prostokątne – wartości są inne. Wytrzymałość jest podawana w N/5 cm lub N/mm zależnie od przyjętej metody badawczej.

Folie tłoczone bada się pod względem nacisku między płaskimi powierzchniami. Nacisk na próbkę sukcesywnie się zwiększa aż do momentu odkształcenia tłoczeń. Wynik podaje się w przeliczeniu na powierzchnię 1 m² – w N/m² lub kN/m².

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty