Jak tanio wykończyć dom


Gdy przebrniemy przez etap stanu surowego i robót instalacyjnych, czeka nas wykańczanie wnętrz. Sprawdźmy zatem, jakie materiały wybrać, jak będą przebiegać poszczególne prace i ile zapłacimy wykonawcom.

Roboty wykończeniowe należą do najbardziej kosztownych. Zajmują też niemało czasu. Inaczej niż w przypadku budowy domu trzeba będzie zatrudnić kilka ekip wykonawców jednocześnie – i tak rozplanować ich obowiązki, by nie wchodzili sobie w drogę. Zanim więc zaczniemy wykańczanie domu, zorientujmy się dobrze, które materiały będą dla nas najkorzystniejsze, znajdźmy solidnych fachowców i rozpiszmy dokładny plan ich działania.


Tynkowanie

Rozpoczyna się je po ukończeniu wszystkich robót stanu surowego, rozprowadzeniu instalacji podtynkowych oraz zamontowaniu ościeżnic okien i drzwi zewnętrznych. Mamy do wyboru kilka materiałów do wykończenia surowych ścian:
- tynki cementowo-wapienne – stosuje się w miejscach wilgotnych (łazienki, pralnie, pomieszczenia techniczne) oraz tam, gdzie występuje ryzyko uszkodzenia mechanicznego (korytarze, klatki schodowe, garaże). Można je układać grubą warstwą (do 3 cm), są więc niezastąpione do wykańczania ścian o dużych nierównościach. Stanowią idealne podłoże do montażu wszelkich okładzin. Mają lekko chropowatą fakturę i nawet po dokładnym wygładzeniu pozostają szorstkie. Trzeba je więc wykańczać gładziami cementowymi lub gipsowymi. Przygotowuje się je na budowie z tanich materiałów. Trzeba tylko zatrudnić fachowca, który umie je układać;
- tynki gipsowe – stosuje się w pomieszczeniach nienarażonych na wilgoć i uszkodzenia mechaniczne. Ich grubość nie powinna przekraczać 2 cm. Pozwalają uzyskać gładką powierzchnię ścian i sufitów bez stosowania dodatkowych gładzi. Od razu po wyschnięciu można je więc pomalować. Narożniki zewnętrzne wymagają listew wzmacniających ze stali lub z usztywnionej siatki. Tynki gipsowe są niedrogie. Nakłada się je łatwiej niż cementowo-wapienne. Wchłaniają wilgoć i oddają ją wówczas, gdy we wnętrzach robi się za sucho. W sprzedaży są tynki gipsowe przeznaczone wyłącznie do nakładania ręcznego oraz takie, które można nakładać ręcznie lub za pomocą specjalnego agregatu;
- tynki polimerowe – podobnie jak gipsowe nadają się do pomieszczeń suchych. Są to tynki cienkowarstwowe i dlatego można je układać wyłącznie na ścianach o w miarę gładkiej powierzchni. Można je nanosić ręcznie lub mechanicznie;
- suche tynki – czyli okładziny z płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych – z powodzeniem mogą zastąpić tradycyjne tynki mokre. Zależnie od typu pomieszczenia stosuje się płyty zwykłe lub wodoodporne. Są jeszcze płyty ogniochronne oraz ognio- i wodoodporne, a także zespolone z warstwą izolacji cieplnej. Do ścian murowanych mocuje się je specjalnym klejem gipsowym (na placki). Można też (w przypadku dużych nierówności) przykręcać je do stalowego rusztu. Suche tynki układa się szybko i wygodnie. Nie towarzyszą temu zbyt częste i długie przerwy technologiczne. Wkrótce po zakończeniu pracy można je malować lub tapetować. Powierzchnia takich okładzin jest idealnie gładka. Gdy ułoży się je niezgodnie z zaleceniami, na styku ścian i sufitu mogą się pojawiać pęknięcia. Płyty są bardziej podatne na uszkodzenia mechaniczne niż tynk gipsowy.
Najwygodniej jest korzystać z gotowych mieszanek tynkarskich dostępnych w handlu. Te do nakładania ręcznego są tańsze. Jednak wadą takiego rozwiązania jest to, że praca przebiega wolno. Jednorazowo przygotowuje się bowiem tylko niewielkie porcje zaprawy. Tynkowanie maszynowe jest o wiele wygodniejsze i szybsze. Sprawniej też przebiega wówczas wygładzanie dużych powierzchni. Dzisiaj większość ekip dysponuje już agregatami tynkarskimi. Warto pamiętać, że tynki maszynowe schną nieco dłużej. Do tynkowania agregatem potrzebne też będzie zasilanie „siłą”. Mechaniczne nakładanie stosuje się zazwyczaj na dużych powierzchniach ścian i sufitów, ale wnęki, ościeża i słupy, czyli elementy o mniejszej powierzchni, są zazwyczaj tynkowane ręcznie.


Ręczne nanoszenie tradycyjnego tynku cementowo-wapiennego jest tanie, ale zajmuje prawie dwa razy więcej czasu niż tynkowanie maszynowe.

Ekipę z agregatem najbardziej opłaca się zatrudniać do wykańczania dużych powierzchni ścian i sufitów.

Suche tynki z płyt gipsowo-włóknowych lub gipsowo-kartonowych mogą być układane po wyrównaniu podłóg masą samopoziomującą.

Zabudowa poddasza

Poddasza użytkowe najwygodniej i najtaniej jest wykończyć płytami gipsowo-kartonowymi lub gipsowo-włóknowymi.
Najlepsze będą tu te o podwyższonej odporności na ogień. Okładzinę mocuje się do stelażu z profili stalowych podwieszonego do więźby dachowej. Ekipa wykonawcza może też przed wykańczaniem ocieplić poddasze. Jeśli warstwa ocieplenia jest już ułożona, wystarczy tylko zabezpieczyć ją folią paroizolacyjną.
Czasami jednak trzeba pogrubić ocieplenie. Wykonuje się wtedy dodatkowy ruszt, a między jego elementami umieszcza płyty lub matę termoizolacyjną. Dopiero na tej warstwie rozpina się folię, mocuje stelaż i przykręca płyty. Czasem trzeba też wykończyć wnętrze lukarny lub zamontować płyty wokół wnęki okna połaciowego.





Skosy poddasza wykańcza się płytami gipsowo-kartonowymi lub gipsowo-włóknowymi, ale ściany działowe, szczytowe i kolankowe taniej jest otynkować w tradycyjny sposób.


Podkład podłogowy
Jego wykonanie to kolejny etap wykończenia domu. Najbardziej popularne są podkłady z zapraw mineralnych – cementowych lub gipsowych (anhydrytowych). Cementowe nadają się do wszystkich wnętrz, gipsowe tylko do pomieszczeń suchych. Uzupełniają je wylewki samopoziomujące, które służą głównie do wyrównywania wierzchniej warstwy tradycyjnych podkładów mineralnych.
Do zadań ekipy wykonującej podkład należy ułożenie:
- warstwy izolacji przeciwwilgociowej;
- izolacji akustycznej (wełna lub styropian);
- warstwy podkładu podłogowego, na której będzie później spoczywać posadzka.
W zależności od typu posadzki zasadnicza warstwa podkładu może być pojedyncza, na przykład pod płytki ceramiczne lub kamienne, albo podwójna, dodatkowo wyrównana masą samopoziomującą – polecana pod panele i parkiet. Planując różne typy posadzek w różnych pomieszczeniach, powinnyśmy zróżnicować grubość podkładu podłogowego tak, aby posadzka wszędzie była na jednakowym poziomie.

Aby można było zacząć chodzić po podkładzie podłogowym, muszą upłynąć dwa-trzy dni od jego ułożenia.

Malowanie i tapetowanie

Najpopularniejszym materiałem malarskim są dyspersyjne farby poliwinylowe oraz akrylowe. Oddzielną kategorię stanowią farby dekoracyjne. Cena farby zależy od jej rodzaju i koloru.
Najtańsze są oczywiście białe, nieco droższe te w kolorach pastelowych. Najdroższe są farby o mocnych, zdecydowanych barwach.
Cenę podnosi bowiem pigment dodawany do białej farby bazowej.
W pomieszczeniach o zwiększonej wilgotności warto zastosować farby nieprzepuszczalne dla pary wodnej, a tam, gdzie ściany mogą się bardziej brudzić – szorowalne.
Podobne zalecenia można przytoczyć w przypadku tapet. Tam, gdzie jest wyższa wilgotność powietrza, trzeba użyć grubych tapet winylowych. W pokojach dziennych i sypialniach można zastosować tapety papierowe powlekane warstwą folii.
Tam, gdzie ściana będzie miała rzadki kontakt z wodą, stosuje się tapety z podkładem papierowym wykończone warstwą winylu.
Popularne są także tapety papierowe typu rauhfaza i wyjątkowo wytrzymałe tapety z włókna szklanego. Oba rodzaje można pomalować. Surowe, otynkowane i wyrównane ściany wymagają przed malowaniem i tapetowaniem dokładnego zagruntowania.
Zabieg ten poprawia przyczepność oraz zmniejsza i wyrównuje chłonność ściany.
Malowanie nowych ścian powinno się przeprowadzać dwukrotnie, i to nawet w przypadku farb reklamowych jako jednowarstwowe.
Niektóre miejsca mogą też wymagać pomalowania trzeci raz. Taka dodatkowa warstwa farby jest konieczna tam, gdzie stykają się dwa kolory lub na połączeniu sufitu i ścian.



Okładziny ceramiczne

Najbardziej popularny materiał okładzinowy to ścienne płytki ceramiczne. Podłogi wykańcza się terakotą, gresem lub płytkami klinkierowymi. Płytki ścienne są porowate, a więc nasiąkliwe, miękkie i nieodporne na ścieranie. Terakota jest bardziej wytrzymała i mniej nasiąkliwa. Znacznie większą odporność na ścieranie mają płytki gresowe i klinkierowe. Osobną grupę tworzą płytki z gresu porcelanowego, które są najtwardszym i najtrwalszym z materiałów ceramicznych.
Są też specjalne płytki dekoracyjne, zwane popularnie dekorami, oraz płytki cokołowe do wykańczania podłóg.
Właściwości płytek ceramicznych, ich wymiary i rodzaj mają wpływ nie tylko na miejsce ich zastosowania, ale także na koszty wykonania okładziny. Miękkie płytki ścienne można na przykład przycinać bez urządzeń mechanicznych. Najtwardsze da się natomiast ciąć tylko mechanicznie narzędziami o twardych ostrzach. Stąd cena ułożenia okładziny ceramicznej (25-30 zł/m²) dotyczy płytek ściennych o standardowych wymiarach w miejscu niewymagającym częstego ich docinania.
Na wzrost ceny wpływają:
- skomplikowany sposób układania;
- wielkość płytek – najtańsze jest ułożenie tych o standardowych wymiarach, droższe są płytki małe, a jeszcze więcej zapłacimy za ułożenie dużych;
- łączenie na jednej płaszczyźnie płytek różnej wielkości;
- częste docinanie płytek;
- zastosowanie płytek dekoracyjnych i cokołowych;
- szlifowanie krawędzi w narożnikach oraz montaż listew narożnych.


W łazience – przed ułożeniem płytek – warto jest zaizolować podłogi i ściany (do połowy wysokości) płynną folią.

Tradycyjne posadzki drewniane

Sposobów wykończenia podłóg drewnem jest wiele. Wciąż popularne są deski układane na legarach lub bezpośrednio na podłodze. Chętnie wykonuje się posadzki z klepek parkietowych oraz mozaiki. Dużym zainteresowaniem cieszą się parkiety przemysłowe z ustawionych na sztorc deszczułek. Sprzedaje się też wykończone i polakierowane klepki parkietowe, które wystarczy przykleić do podłoża (finish-parkiet). Na rynku znajdziemy posadzki z drewna egzotycznego, zwracające uwagę ciekawą kolorystyką. Parkieciarz z dużym doświadczeniem w układaniu podłóg z drewna krajowego nie zawsze poradzi sobie z drewnem egzotycznym. Ma ono inne właściwości i wymaga nieco innych umiejętności. Ułożenie takiej posadzki będzie więc droższe. Będziemy też musieli zapłacić za zbadanie wilgotności podłoża (cyklinowanie i lakierowanie, woskowanie bądź olejowanie (jeśli będzie to wymagane), montaż listew przyściennych i progów.


Parkiet przemysłowy należy do tych posadzek drewnianych, które układa się w miarę szybko i łatwo.

Panele, wykładziny i płytki
Panele drewniane, korkowe lub laminowane to wykończone elementy do montażu posadzek pływających, czyli niepołączonych trwale z podłogą. Większość paneli wymaga zamontowania pod nimi mat lub płyt z materiałów pochłaniających dźwięk.
Wykładziny elastyczne i dywanowe oraz płytki wykładzinowe przykleja się do podłoża.
W niewielkich pomieszczeniach wykładziny można zamocować taśmą dwustronnie klejącą lub taśmą klejącą z warstwą rzepa do przyczepienia wykładzin z podłożem filcowym. Elementy wykładzin elastycznych tworzących na posadzce wzór często łączy się przez zgrzewanie.
Wszystkie te materiały wymagają gładkiego i równego podłoża. Jeśli posadzka nie będzie przyklejana, powinno się zagruntować podkład podłogowy preparatem o właściwościach wzmacniających podłoże i zapobiegających jego pyleniu oraz wycieraniu się.
Uwaga ta strona utrzymuje się dzięki reklamą . Każdy kliknięcie w nie daje mi parę groszy. Nie bądź sknera .Z góry dzięki
Podobne posty