Jak wykończyć komin?


Wybór jest uzależniony od rodzaju komina. Nie wszystkie materiały, które można zastosować na komin wentylacyjny, nadają się na komin z przewodem dymowym czy spalinowym.
Materiały użyte do wykończenia komina wentylacyjnego powinny być odporne na działanie deszczu, mrozu i słońca. Te na komin dymowy czy spalinowy (także z przewodami wentylacyjnymi) muszą być dodatkowo niepalne i nietopliwe, ponieważ może dojść do iskrzenia z przewodów kominowych lub nagrzania komina do wysokiej temperatury.
Wybierając materiały wykończeniowe, należy sprawdzić, czy mają odpowiednie aprobaty techniczne. Bez względu na to, czy wykańczamy komin systemowy (z pustaków systemowych z zainstalowanym wkładem kominowym), czy tradycyjny murowany (bez wkładki kominowej), w miejscu jego przejścia przez dach musimy założyć obróbki blacharskie, czyli wyprofilowane kołnierze blaszane chroniące przed przeciekaniem. Jeżeli dach jest stromy (nachylenie ponad 45°) lub komin jest bardzo szeroki, dodatkowo trzeba zrobić specjalnie wyprofilowaną obróbkę (w kształcie ostrosłupa) – „kozubek”. Zainstalowanie jej za kominem zapobiegnie gromadzeniu się wody i śniegu. Obróbki komina robi się z blachy stalowej ocynkowanej, cynkowej, miedzianej lub aluminiowej. Przewody kominowe powinny zostać zabezpieczone przed opadami atmosferycznymi. Dlatego na kominie zakłada się tak zwaną czapkę kominową – najczęściej wykonuje się ją z betonu (co najmniej klasy B15) i zbroi prętami stalowymi średnicy 6 mm. Można się zdecydować na prefabrykowaną lub zrobić ją na budowie – wybór jest uzależniony przede wszystkim od jej wymiarów. Duże czapki są nieporęczne, a przede wszystkim ciężkie, trudno je wnieść na dach i zamontować na kominie. Niezależnie od tego, gdzie będzie wykonana czapka, jej górna część musi mieć spadek, krawędzie powinny wystawać minimum 10 cm poza obrys komina, a od spodu powinien być kapinos. Taka konstrukcja czapki zapobiegnie zamakaniu komina. W czapce kominowej muszą być otwory wyprowadzające kanały dymowe i spalinowe (szczelinę między rurą a otworem wylotowym należy uszczelnić odpowiednią kryzą kominową, która wchodzi w skład wyposażenia kominów systemowych i kwasoodpornych). Robiąc przejście wkładu kominowego przez czapkę betonową, nie wolno zapomnieć o szczelinie dylatacyjnej (niezależnie od tego, czy wkład jest ceramiczny, czy stalowy). W przeciwnym razie rozszerzanie się elementów kominowych (zwłaszcza dymowych i spalinowych) mogłoby doprowadzić do uszkodzenia wkładu.
Kominy wentylacyjne należy całkowicie zakryć od góry czapką, pozostawiając boczne otwory obustronne w ścianach komina. Aby do przewodów wentylacyjnych nie dostały się ptaki, otwory trzeba osłonić siatką. Nie należy stosować siatek o małym przekroju oczek – szybciej osiada na nich kurz i może dojść do zaniku przepływu powietrza.
Podajemy cenę materiałów potrzebnych do wykończenia komina o wymiarach 64 x 38 cm i wystającego 100 cm ponad dach (na dachu o nachyleniu 45°).

Komin otynkowany tradycyjnie
 


Tradycyjny tynk można dodatkowo wzmocnić, kładąc 1-milimetrową warstwę tynku cienkowarstwowego.


Komin ocieplony z cienką warstwą tynku



Grubość wykończenia zależy od warstwy ocieplenia, która może mieć od 3 do 10 cm (zwykle 5 cm).



Komin z cegły klinkierowej


Kominy wymurowane z cegły klinkierowej nie wymagają dodatkowego wykończenia. Wystarczy je tylko zabezpieczyć preparatem hydrofobowym – dzięki temu będą odporniejsze na wnikanie wody i zanieczyszczeń.

Komin pokryty płytami włókno-cementowymi




Płyty włókno-cementowe nie dotykają do dachu i czapki kominowej – dzięki temu szczelina powietrzna jest wentylowana.

Komin obłożony cegłą


Takie wykończenie można zrobić z cegły klinkierowej lub silikatowej (także wtedy, gdy wykańcza się komin spalinowy lub dymowy). Zawsze musi się ono opierać na zazbrojonej płycie wspornikowej.

Komin – gotowa nasada dachowa


Podstawy nasad na kominy spalinowe mają przekrój kwadratu o wymiarach 36 x 36 cm lub prostokąta – 40 x 57 cm albo 45 x 110 cm.

JAK SIĘ OZNACZA NA PLANACH KOMINY
Przewód spalinowy odprowadza spaliny z urządzeń gazowych i olejowych. W kominach tego typu stosuje się wkłady stalowe lub ceramiczne.

Przewód dymowy odprowadza spaliny z urządzeń grzewczych na paliwa stałe. Jest to przewód murowany, systemowy ceramiczny lub taki, do którego dodatkowo zastosowano wkład ze stali stopowej żaroodpornej.
Przewód wentylacyjny odprowadza zanieczyszczone powietrze z budynku. Taki komin musi być doprowadzony do łazienki, kuchni, pralni, suszarni, garderoby, wszystkich pomieszczeń bez okien, piwnic, pokoi na poddaszu oraz do pomieszczeń, w których zachodzą procesy spalania paliw płynnych, stałych lub gazowych, na przykład kotłowni.
Do każdego pomieszczenia powinien prowadzić osobny przewód wentylacyjny, który ma wylot boczny obustronny.

KIEDY TRZEBA OCIEPLAĆ KOMIN
Izolacja termiczna ma wpływ na ciąg kominowy. Nowoczesne urządzenia grzewcze sprawiają, że temperatura spalin jest niewielka (czasem tylko 40°C). Nieodpowiednie zaizolowanie komina prowadzi do utraty ciepła do otoczenia – przez to ciąg kominowy staje się słaby. Izolacja termiczna jest szczególnie ważna w wysokich kominach (wystających nad połać dachu więcej niż 50 cm). W kominach z wbudowaną rurą izolację termiczną można zrobić wewnątrz komina, a na zewnątrz dodatkowo docieplić komin.
W murowanych bez zainstalowanej wewnątrz rury izolację termiczną należy zrobić na zewnątrz.

1. Tynk tradycyjny

Najczęściej spotykanym sposobem wykończenia komina jest otynkowanie go tynkiem cementowym, rzadziej cementowo-wapiennym. Tynk cementowy jest trwalszy i bardziej odporny na wilgoć. Warstwa tynku może mieć grubość 1-3 cm. Tynkować można wszystkie typy kominów. Jest to tani i łatwy sposób wykończenia. Niestety, nie jest on trwały. Komin tynkuje się w taki sam sposób jak elewację. Najlepiej nałożyć warstwę podkładową i dopiero na nią nanieść wierzchnią warstwę, zacierając na gładko lub tworząc fakturę. Aby poprawić wytrzymałość tynku, można go pomalować farbą elewacyjną (na przykład silikonową, która stanowi zabezpieczenie przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi i jest zmywalna).

2. Tynk cienkowarstwowy na ociepleniu

Tynki cienkowarstwowe są trwalsze i droższe niż tradycyjne. Kupuje się je jako suche mieszanki do rozprowadzenia wodą albo gotowe masy. Tynki te stosuje się wtedy, gdy komin ma być ocieplony lub wykończony tak jak ściany domu. Jeżeli komin jest ocieplany styropianem, płyty styropianowe są przyklejane na zaprawę klejową. Gdy jest ocieplany wełną – dodatkowo przytwierdza się ją do komina specjalnymi kotwami (trzeba użyć 5 na 1 m²). Na ocieplenie nakłada się warstwę zaprawy, wtapia w nią siatkę zbrojącą, a na krawędziach – narożniki aluminiowe. Siatkę przykrywa się kolejną warstwą zaprawy. Przed ułożeniem tynku (wystarczy 1 mm) podłoże trzeba zagruntować, poprawiając w ten sposób jego przyczepność. Tynki akrylowe mają bardzo bogatą kolorystykę, jednak przyciągają kurz, dlatego otynkowane nimi kominy mogą w krótkim czasie zacząć nieestetycznie wyglądać, trzeba więc je myć. Paleta kolorów tynków silikatowych jest równie bogata jak akrylowych, ale są one mniej odporne na zagrzybienie. Na kominach można również kłaść tynki mineralne. Wprawdzie są one jasne, ale po upływie czterech tygodni od położenia można je pomalować dowolną farbą – podobnie jak tynk tradycyjny. Na kominach najlepiej sprawdzają się tynki silikonowe, bo są trwałe i odporne na wodę. Zawierają też środki ograniczające rozwój grzybów i pleśni, a ponadto mają zdolność samoczyszczenia.

3. Cegły klinkierowe

Są bardzo wytrzymałe i odporne na częste zmiany temperatury oraz działanie czynników atmosferycznych; nadają się na wykończenie każdego komina. Gama ich kolorów jest bardzo bogata. Należy pamiętać o tym, że do murowania komina powinno się użyć cegły pełnej. Cegłą można obłożyć komin wybudowany z innych materiałów (na przykład pustaków systemowych – z otworami na przewody kominowe) lub od razu go z niej wymurować. Tam, gdzie komin jest ceglany, bardzo często muruje się go z pełnych cegieł ceramicznych, a dopiero część wystającą ponad dach – z klinkieru (cegły klinkierowe mogą mieć takie same wymiary jak zwykłe cegły ceramiczne – 250 x 120 x 65 mm).
Do obłożenia komina systemowego można zastosować cegły krótsze i cieńsze – o wymiarach 210 x 100 x 65 mm lub 240 x 115 x 52 mm. Taka obmurówka będzie miała grubość cegły, czyli 10; 11,5 lub 12 cm. Zanim jednak zostanie zrobiona obmurówka, trzeba położyć płytę wspornikową, na której będzie się ona opierać. Kładzie się ją wokół komina, tuż pod powierzchnią dachu. Płytę taką można wykonać na budowie lub kupić gotową. Szczególnie istotne jest odpowiednie zrobienie spoin. Powinny być bardzo szczelne, dlatego cegły należy układać na zaprawę do klinkieru, a spoiny wypełniać specjalną zaprawą do spoinowania klinkieru.
Wysokość klinkierowej obmurówki – ze względu na jej duży ciężar – nie powinna przekraczać 3 m.

4. Płytki klinkierowe


Nie wymagają płyty wspornikowej – są cieńsze i lżejsze od cegieł, a równie ładnie wyglądają na kominie. Dlatego zamiast cegieł są zalecane do wykańczania bardzo wysokich kominów.
Przed ułożeniem pierwszej warstwy najlepiej jest zamocować drewnianą listwę i dopiero nad nią układać płytki. Listwa będzie stanowiła dla nich oparcie, dopóki zaprawa, na którą są naklejane, nie zwiąże. Bardzo ważne jest, aby przy układaniu płytek nakładać zaprawę zarówno na podłoże, jak i na płytki – jest to tak zwana metoda podwójnego smarowania. Płytki w kolejnych warstwach układa się na mijankę – z odstępem około 10 mm – zachowując układ naśladujący mur z cegieł. Jeśli zastosujemy płytki narożne, komin będzie do złudzenia przypominał wymurowany z cegieł klinkierowych. Po dwóch dniach od ułożenia można wypełnić spoiny specjalną zaprawą do spoinowania klinkieru – taką jak do cegieł.
Komin można wykończyć płytkami o różnych wymiarach: 240 x 15 x 71 mm, 250 x 10 x 65 mm albo 250 x 13 x 65 mm. Takie wykończenie będzie miało około 1,5 cm grubości (7 mm – płytki, 8 mm – zaprawa).

5. Płytki ceramiczne
Na rynku są płytki ceramiczne będące elewacyjną odmianą dachówek ceramicznych. Płytki takie mają kształt kwadratu o wymiarach 20 x 20 cm, jeden ścięty róg i grubość około 4 mm. W każdej płytce są cztery otwory na śruby montażowe. Producent zaleca przymocowanie jednej płytki przynajmniej dwoma śrubami, ale bezpiecznej jest stosować cztery. Płytki montuje się na drewnianym, zaimpregnowanym ruszcie o wymiarach listew 30 x 40 mm, przytwierdzonym do ścianek komina co 8,5-16 cm (zależnie od wzoru). Płytki elewacyjne są dostępne w tych samych kolorach co dachówki. Są bardzo łatwe do układania i obróbki.
Producent oprócz typowych płytek oferuje gąsiory narożne, narożniki aluminiowe i specjalne śruby.
Takie wykończenie ma grubość około 34 mm.

6. Cegły silikatowe


Komin wentylacyjny można wymurować z cegły ceramicznej, a część wychodzącą nad dach z cegły wapienno-piaskowej, która ma takie same wymiary – 250 x 120 x 65 mm. Cegłę wapienno-piaskową muruje się na tradycyjną zaprawę cementowo-wapienną. Po wymurowaniu komin trzeba zabezpieczyć przed brudem i nasiąkaniem wodą. Można to zrobić farbą silikatową lub specjalnie przeznaczonym do tego celu impregnatem, który nanosi się na suche i niezatłuszczone podłoże.
Cegły silikatowe są dostępne w wielu kolorach.

7. Okładzina kamienna

Na rynku są różne rodzaje okładzin kamiennych – sztuczne i naturalne. Najczęściej stosuje się je na kominy z elementów prefabrykowanych. Okładzinę o grubości do 1 cm można przykleić do komina zaprawą klejową. Sztuczna okładzina takiej grubości może być docięta do wymiarów komina, naturalna jest sprzedawana w płytkach 30,5 x 30,5 cm.
Przed przyklejaniem należy oczyścić komin i zastosować grunt poprawiający przyczepność.
Miejsce połączenia płyt trzeba wypełnić zaprawą do fugowania. Okładzinę warto zabezpieczyć silikonowym preparatem hydrofobizującym, nanosząc go dwukrotnie w odstępie co najmniej sześciu godzin. Taka warstwa ochronna nie przepuści wody do podłoża

8. Płyty włókno-cementowe


Są niepalne, odporne na duże skoki temperatury i wilgoć.
Są dostępne w wielu kolorach i rozmiarach – 120 x (244, 278, 305) x (6-14) mm. Można zamówić płyty o odpowiednich wymiarach, które są fabrycznie lakierowane lub pokryte kruszywem kamiennym wybranej barwy.
Montaż trzeba rozpocząć od zamocowania na kominie pionowo drewnianych listew (tylko na kominach wentylacyjnych) lub metalowych kątowników – w odstępach nie większych niż 60 cm – do których specjalnymi wkrętami (dostarczonymi razem z płytą) przytwierdza się płyty. Listewki rusztu mają szerokość 70 mm i grubość 22, 34 lub 45 mm – im grubsza płyta, tym powinny być grubsze. Między poszyciem z płyt włókno-cementowych a ścianą komina powinna pozostać 2-3-centymetrowa szczelina powietrzna umożliwiająca wentylację. Nad tak wykończonym kominem koniecznie należy zamontować czapkę kominową lub daszek z wysuniętymi poza komin krawędziami, które osłonią komin i szczelinę wentylacyjną przed intensywnymi opadami.
Takie wykończenie może mieć grubość od 48 do 89 mm.

9. Dachówki bitumiczne

Prace należy rozpocząć od przymocowania do obrzeży komina (co 10-15 cm) płyty OSB o podwyższonej wodoodporności i grubości 12-20 mm. Na niej układa się warstwę papy (grubości 1-2 mm), zagina się ją na krawędziach komina i łączy na 10-centymetrowe pionowe zakłady. Trzeba je dokładnie skleić lepikiem lub klejem bitumicznym. Na tak przygotowany komin gwoździami papowymi lub zszywkami przytwierdza się gonty (ich pasy mają długość 1 m). Wykończeniem komina mogą być wszystkie gonty, które mają na opakowaniu oznaczenie świadczące o tym, że można je stosować przy kącie nachylenia 90ľ. Najpierw jednak należy usunąć ze spodniej części gontu folię zabezpieczającą asfaltowe paski. Układanie dachówki trzeba zacząć od dołu komina i przesuwać każdą następną warstwę względem poprzedniej o pół długości.
Takie wykończenie może mieć grubość 16-27 mm.

10. Oblicówka winylowa


Najczęściej pełni funkcję elewacji budynku, ale można nią także wykończyć komin nad dachem (tylko wentylacyjny). Panele winylowe (siding) mogą być pojedyncze, podwójne i potrójne. Mają różne wymiary (300-600) cm x (20-29) cm x (1-1,2) mm. Do obróbki komina oprócz typowych paneli należy użyć również listew początkowych, końcowych i narożników. Siding mocuje się na drewnianym ruszcie, którego grubość i szerokość powinny wynosić co najmniej 25 mm. Odległość między listwami rusztu nie może być większa niż 60 cm. Przytwierdza się je do komina ocynkowanymi gwoździami o łebkach nie mniejszych niż 8 mm. Listwy na ruszt powinny być wykonane z drewna iglastego, suchego i zaimpregnowanego. Przytwierdzanie paneli do rusztu należy rozpocząć od przybicia na dole komina listwy początkowej, tak zwanej startowej. Przy wbijaniu gwoździ trzeba pamiętać o pozostawieniu luzu ze względu na zmiany wymiarów sidingu, do których dochodzi pod wpływem zmian temperatury. Następny etap to montaż narożników. Potem wsuwa się pod nie panele – zaczynając od dołu i kończąc listwą. Grubość takiego wykończenia to około 26,5 mm.

11. Gotowa nasada dachowa

Nasada dachowa to gotowe wykończenie komina wyposażone w stalowy przewód kominowy. Korpus nasady jest zrobiony ze stali ocynkowanej, a daszek ze stali kwasoodpornej. Kołnierz bezpośrednio przylega do przewodu kominowego, dlatego najlepiej, jeżeli cały system zostanie kupiony u jednego producenta.
Jeśli zdecydujemy się na zastosowanie gotowej nasady, nie trzeba robić obróbek blacharskich wokół komina. Ich funkcję pełni specjalna kryza uszczelniająca, na którą nakłada się nasadę. Kryza powinna być odpowiednio dobrana do spadku dachu i pokrycia dachowego. W czasie montażu nasady można regulować jej nachylenie względem połaci dachu o 10°.
Gotowe nasady mogą być fabrycznie pokrywane tynkiem lub farbą w wybranym kolorze, wykończone okładziną albo pokryte siatką, na którą można nałożyć tynk – taki sam jak na elewacji.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty