Jak wyremontować łazienke


Odnowić starą glazurę czy położyć nową? Lepszy sedes stojący czy wiszący? Wanna czy kabina prysznicowa? To dylematy, które nurtują przyszłych remontujących. Postaramy się rozwiązać choć część z nich.
. Remont to okazja, aby poprawić funkcjonalność łazienki. Często czekają nas jednak związane z tym trudne decyzje: czy wybrać wannę, czy kabinę prysznicową (a może zmieści się i to, i to), czy znajdzie się miejsce na bidet i dodatkową umywalkę lub czy uda się wykorzystać wnękę na kącik pralniczy albo kabinę prysznicową.
Przy wymianie urządzeń ważne jest natomiast odpowiednie dobranie ich wielkości, kształtu i usytuowania. W wyjątkowych sytuacjach, aby osiągnąć żądany efekt, konieczne jest przesunięcie drzwi lub okna, a czasem – kiedy łazienka jest bardzo mała lub wąska – nawet ścian.
W każdym przypadku przyda się dobry projekt. Warto się więc zastanowić, czy poradzimy sobie z nim sami, czy lepiej zwrócić się do architekta wnętrz, który opracuje profesjonalną koncepcję naszej łazienki. Zamawiając projekt architektoniczny, warto jednak szczegółowo ustalić, co będzie on zawierał: czy zostanie rozrysowane ułożenie kafli, czy będzie zaznaczone miejsce zainstalowania poszczególnych urządzeń sanitarnych, czy zostanie wykonany projekt oświetlenia itp. Koszt prostych projektów waha się zazwyczaj od 500 do 800 zł, a tych bardzo szczegółowych wynosi około 5% wartości łazienki.

1. Jak poprawić proporcje łazienki
Jeżeli nasza łazienka nie jest wolna od wad, a całkowita jej przebudowa nie wchodzi w rachubę, podczas remontu możemy spróbować poprawić jej proporcje poprzez zastosowanie pewnych trików i dopasowanie programu funkcjonalnego do wielkości i kształtu pomieszczenia. Małą łazienkę optycznie powiększymy, stosując w niej kafle lustrzane na ścianach lub szklane fronty szafek, duże błyszczące kafle położone aż do samego sufitu, a także jasne, chłodne, jednorodne (taka sama podłoga i ściany) kolory oraz wstawiając niewielkie sprzęty. Zbyt dużą łazienkę możemy „zmniejszyć” dzięki użyciu kilku ciepłych kolorów i dużych sprzętów. Warto zaaranżować ją w formie pokoju kąpielowego – swobodnie ustawić sprzęty, wstawić duże, wygodne meble, donice z kwiatami, a na ścianach powiesić ozdobne lustra i obrazy. Wtedy nie sprawia ona wrażenia pustego, nieprzytulnego pomieszczenia. W wysokiej łazience należy używać linii horyzontalnych (dekorów, szlaczków), a sufit obniżyć lub pomalować na intensywny kolor. Aby wykorzystać górne partie ścian, możemy się zdecydować na eleganckie szafki (najlepiej zamykane na dotykowe magnesy, aby klamki nie zaburzały harmonii wnętrza). Jeżeli jednak zrezygnujemy z nich, otwierają się przed nami inne możliwości. Możemy na przykład wykonać dekoracyjny gzyms, zza którego na sufit będzie padać odbite światło, lub po prostu zawiesić duży ozdobny żyrandol. Wąską łazienkę można spróbować podzielić funkcjonalnie, sytuując sprzęty jeden za drugim. Na końcu najlepiej jest ustawić – jeśli to możliwe – wannę lub prysznic, które optycznie „skrócą” pomieszczenie.

2. Jak można usprawnić wentylację
Remont łazienki to najlepszy czas na poprawienie wentylacji, jeżeli dotychczas nie byliśmy z niej zadowoleni.
Zazwyczaj pomieszczenia higieniczno-sanitarne są wyposażone tylko w przewody wentylacji grawitacyjnej – tak zwaną kratkę wentylacyjną (najlepsze jest usytuowanie jej jak najdalej od drzwi, tak by strumień powietrza przepływał przez całą łazienkę), natomiast w drzwiach wejściowych znajdują się otwory doprowadzające powietrze.
Aby wspomóc działanie wentylacji grawitacyjnej, możemy zainstalować w przewodzie wentylator kanałowy (w pomieszczeniach o kubaturze powyżej 5,5 m³ jest to wręcz konieczne). Powinien być on zamontowany tak, aby nie zajmował więcej niż 1/2 wlotu do kanału wentylacyjnego. Wentylatorów takich nie wolno instalować jedynie w łazienkach, w których znajdują się wloty do przewodów spalinowych, czyli w przypadku gdy w łazience jest zainstalowany kocioł gazowy.
Innym sposobem na poprawę wentylacji w łazience jest umieszczenie na zakończeniach kominów wentylacyjnych nasadki z wentylatorem, którego łopatki mają kształt pozwalający na wirowanie tylko w jednym kierunku i wyciąganie powietrza z przewodu wentylacyjnego bez względu na kierunek wiatru.
Jeśli w łazience znajduje się okno, to aby nie dochodziło do jego zaparowania, warto zainstalować w jego górnej części nawiewnik higrosterowany. Jest on wyposażony w czujnik, który pod wpływem zmian wilgotności powietrza zmienia swą długość, co powoduje większe bądź mniejsze otwarcie przepustnicy.
Wentylację w łazience wspomaga też grzejnik (zwłaszcza konwektorowy lub płytowy żeberkowy). Najlepiej, gdy jest on zamontowany pod oknem, a jeżeli łazienka jest „ślepa”, to w pobliżu drzwi.

3. Jak rozmieścić źródła światła

Światło to jeden z najważniejszych elementów kształtujących wnętrze. Można podkreślać nim niektóre elementy wyposażenia lub eksponować ważne elementy dekoracyjne – ozdobne lustro czy mebel.
Planując oświetlenie łazienki, musimy pamiętać o podzieleniu go na funkcje – związaną z miejscem i ogólną. Źródła światła związane z miejscem najczęściej sytuuje się nad lustrem lub po obu jego stronach, tak aby poranny makijaż czy golenie były łatwe i przyjemne. Ważne jest, aby lampki oświetlały lustro symetrycznie z obu stron i nie oślepiały stojących przed nim. Należy je umieścić w odległości około 75 cm od siebie i na wysokości oczu – czyli około 1,6 m ponad podłogą. Oświetlenie ogólne łazienki powinno dawać światło rozproszone (unikniemy cieni), lecz wystarczająco mocne. Przy jego projektowaniu mamy do wyboru dość dużo możliwości. Można wykonać sufit podwieszany z umieszczonymi w nim lampkami halogenowymi, umieścić w podłodze świecące kafle lub wmontować w obudowę wanny wąż świetlny.
Pamiętajmy, że skuteczność oświetlenia zależy nie tylko od mocy żarówki, ale także od stopnia pochłaniania światła przez otoczenie. Ciemne ściany i sufity, powierzchnie fakturowane oraz elementy z ciemnego drewna pochłaniają światło dużo intensywniej niż jasne i gładkie powierzchnie.
Projektując oświetlenie łazienki, należy się stosować do przepisów. Zgodnie z nimi gniazdka należy instalować w bezpiecznej odległości od wanien czy kabin prysznicowych – minimum 60 cm. Osprzęt elektryczny należy też umieszczać na odpowiedniej wysokości nad podłogą – włączniki oświetlenia na wysokości 1,4 m nad podłogą, gniazda elektryczne 230 V – 1,2 m nad podłogą, oprawy oświetleniowe – 2 m. Stosowany w łazience osprzęt musi być szczelny (w izolujących obudowach). Gniazda elektryczne powinny mieć bolce uziemiające i być możliwie hermetyczne, a już z pewnością bryzgoszczelne – to znaczy niewrażliwe na zachlapanie wodą.

4. Jak dobrać urządzenia sanitarne do niewymiarowej łazienki

Obecnie na rynku można dostać urządzenia sanitarne, które pomimo mniejszych wymiarów są równie funkcjonalne i ułatwiają korzystne zaaranżowanie każdej łazienki – nawet tej małej czy wąskiej. Wśród nich znajdują się przede wszystkim asymetryczne, narożne i owalne wanny o różnorodnych rozmiarach, narożne umywalki, umywalki „jamniki” (23 cm głębokości, 50 cm szerokości) przeznaczone do wąskich łazienek, kabiny prysznicowe z osłonami o różnych kształtach (kwadratowe, pięciokątne, półokrągłe, okrągłe), małe (70 x 70 cm) lub głębokie (21 cm) brodziki stanowiące namiastkę wanny, małe miski ustępowe (46 cm długości) oraz krótkie (60 cm) czy też narożne kompakty.
Producenci oferują też wąskie lub „płytkie” (33 cm) pralki, które czasem z konieczności trzeba umieścić w łazience. Wybór jest naprawdę duży, więc przed rozpoczęciem remontu warto się przejść po sklepach i zapoznać z tymi urządzeniami. Może  się okazać, że na przykład zamiast rezygnować z wanny, wystarczy się zdecydować na narożną, która zajmuje mniej miejsca, a równie wygodnie się z niej korzysta.

5. Co można umieścić pod skosem
Przy aranżowaniu łazienek z ukośnym dachem napotykamy zazwyczaj spore problemy. Wbrew pozorom jest tu jednak kilka rozwązań. Pod skosem możemy zamontować na przykład ciąg pojemnych, wysuwanych na kółeczkach szafek na ręczniki, środki czystości i brudną bieliznę, można tam także ukryć pralkę lub urządzenia sanitarne, z których korzystamy, siedząc, czyli bidet, miskę ustępową czy wannę. O możliwościach wykorzystania przestrzeni pod skosem decyduje przede wszystkim wysokość ścianki kolankowej. Należy bowiem pamiętać o podstawowej zasadzie: urządzenia sanitarne muszą być ustawione tak, by można było przed nimi swobodnie stanąć. Wysokość pomieszczenia w tym miejscu nie może być mniejsza niż 190 cm. Jednak gdy ścianka jest niska, ale powierzchnia łazienki na to pozwala, można wysunąć urządzenia ku jej środkowi. Powstałą za nimi przestrzeń możemy wykorzystać na dodatkowe szafki.

6. Jakie odległości od pionu należy zachować, przestawiając urządzenia sanitarne

Trzeba wtedy pamiętać, że długość połączeń przyborów z pionem kanalizacyjnym nie powinna przekraczać 1 m dla sedesu i 3 m dla pozostałych urządzeń. Dłuższe wymagają zastosowania rur większej średnicy, zamontowania zaworu napowietrzającego lub poprowadzenia dodatkowego przewodu napowietrzającego oraz tak zwanej rewizji, która umożliwi oczyszczenie zapchanej rury. Wspólne podejście do pionu mogą mieć umywalki, wanny i pralki wyposażone w syfony, natomiast każdy sedes powinien mieć oddzielne podejście znajdujące się koniecznie poniżej pozostałych. Rury kanalizacyjne muszą też mieć odpowiednie spadki – od 2 do 15 cm na metr rury – oraz właściwą średnicę (11 cm dla sedesu, 5 cm dla wanny i natrysku, 3,2-4 cm dla umywalki). Pozwoli to uniknąć zbyt długiego spływania wody i zapychania rur.

7. Jak ukryć rury instalacyjne
Rury instalacji gazowej, wodnej czy kanalizacyjnej poprowadzone po ścianach nie wyglądają ładnie i szpecą pomieszczenie. To prawdziwe utrapienie właścicieli starych łazienek. Można temu zaradzić, ukrywając je. Z rurami wodnymi i kanalizacyjnymi nie ma problemu, gorzej z przewodami instalacji gazowej, ponieważ powinny one być prowadzone na powierzchni ścian. Dopuszczalne jest jednak ułożenie ich w bruzdach wykutych w ścianie, pod warunkiem że osłoni się je wentylowanym ekranem lub łatwo usuwalną masą tynkarską.
Rury wodne i kanalizacyjne można obudować sklejką wodoodporną czy płytami gipsowo-kartonowymi, które następnie wykańcza się płytkami ceramicznymi, maluje lub tapetuje. Trzeba jednak pamiętać o zostawieniu do nich dostępu na wypadek awarii. Najwygodniejsze są zdejmowane, zamocowane na magnesach, ekrany.
Rury umieszczone w narożnikach łazienki lub pod sufitem najwygodniej jest zabudować zrobionymi na wymiar szafkami.
Rury stalowe przed zabudowaniem powinny być zabezpieczone przed korozją podkładową farbą antykorozyjną, natomiast rur miedzianych nie wolno prowadzić w zatynkowanych bruzdach.

8. Co można zrobić bez wymiany starej glazury i terakoty

Możliwości jest kilka. Można spróbować odnowić stare płytki ceramiczne specjalnymi impregnatami (kafle porowate), preparatami olejowymi (terakota, gres) lub silnie skoncentrowanymi detergentami. Innym wyjściem jest ułożenie nowych płytek na starych. Aby to zrobić, przede wszystkim należy sprawdzić, czy stare płytki dobrze trzymają się podłoża – na przykład opukać je. Głuchy odgłos świadczy o słabej przyczepności płytek – trzeba je skuć, gdyż i tak wkrótce same zaczną odpadać. Na płytki niewydające głuchego odgłosu można przykleić nowe. Najistotniejsze jest właściwe przygotowanie powierzchni starych płytek (należy zmyć pozostałości środków czyszczących oraz dokładnie odtłuścić powierzchnię) i staranne oczyszczenie spoin, a także użycie odpowiedniego kleju lub gruntu o wysokiej przyczepności.
Na stare kafle można też naklejać dekoracje wycięte na przykład z samoprzylepnych tapet. I chociaż nie jest to rozwiązanie trwałe, daje ciekawy efekt.
Innym rozwiązaniem jest wymiana uszkodzonych płytek (miejsca po nich trzeba uzupełnić zaprawą klejową i pozostawić do wyschnięcia na co najmniej 24 godziny) na przykład na kafle innego koloru lub zrobienie nowych (w kontrastowym kolorze) fug.
Bardziej pracochłonnym, ale też efektownym sposobem na stare płytki jest skucie ich, potłuczenie i ułożenie z nich mozaiki.
Na starych podłogach z desek, PCW czy z płytek również można układać nowe płytki. Tak jak w przypadku ścian wcześniej należy odpowiednio przygotować podłoże: wyrównać je, uszczelnić wszystkie szpary oraz wzmocnić obluzowane elementy. Starą podłogę można też wyłożyć popularnym znów linoleum (wylewka pod nie musi być idealnie równa).

9. Jak przygotować ścianę przed położeniem nowej glazury
Najważniejsze jest oczyszczenie, wyrównanie i poprawienie spoistości podłoża oraz uzupełnienie braków. Jeżeli nowe płytki ceramiczne kładziemy na ściany, z których usunięto stare, to przede wszystkim musimy sprawdzić stan zaprawy.
Jeśli stara zaprawa wystarczająco mocno przylega do ściany, możemy ją zostawić, niwelując ubytki masą wyrównującą. Jeżeli nie – należy ją skuć. W takim przypadku przed położeniem nowej warstwy płytek ścianę trzeba otynkować, pamiętając o zachowaniu pionu i utworzeniu równej płaszczyzny tynku. Najwięcej problemów przy układaniu nowych płytek sprawia ściana malowana farbą olejną lub emulsyjną. Bardzo istotne jest dokładne jej usunięcie. Można to zrobić w sposób mechaniczny (zdrapując pieczołowicie farbę) lub korzystając z dodatkowych preparatów chemicznych do usuwania starych powłok malarskich. Preparaty takie powodują rozmiękczanie i pęcznienie warstwy farby, znacznie ułatwiając jej zdjęcie, na przykład szpachelką.

10. Jak montuje się stelaż instalacyjny. Jak zamienić sedes stojący na wiszący

Stelaże instalacyjne ułatwiają montaż urządzeń sanitarnych oraz późniejsze utrzymanie łazienki w czystości. Do wyboru mamy dwa rodzaje stelaży – do zabudowy ciężkiej (montowane na ścianie i obmurowywane) oraz lekkiej (montowane na ścianie i obudowywane płytą gipsowo-kartonową lub na lekkiej ścianie działowej o konstrukcji szkieletowej). W sprzedaży są stelaże pod miskę ustępową, umywalkę, bidet i pisuar. W zestawie znajdują się najczęściej: metalowa rama montażowa (w przypadku stelażu do sedesu ma ona zamontowany zbiornik spłukujący), niezbędne przyłącza wodociągowe i kanalizacyjne oraz elementy mocujące. Na rynku są też stelaże narożne umożliwiające niestandardową zabudowę łazienki (zwłaszcza małej).
Montaż stelaża też jest dość prosty, więc łatwo przerobić w remontowanej łazience sedes stojący na wiszący. Najpierw ramę ze zbiornikiem przykręca się śrubami do ściany. Kiedy spłuczka jest zamontowana, podłącza się instalację wodociągową i kanalizacyjną. Następnie obmurowuje się spłuczkę, maskując podłączenie wody i odpływ do kanalizacji. Kolejną czynnością jest nałożenie tynku lub wykończenie powierzchni płytą gipsowo-kartonową. Na tak przygoto-wanej ścianie można ułożyć płytki ceramiczne. Można ją też pomalować lub wytapetować – w zależności od wystroju łazienki. Na koniec na specjalnych „szpilkach” instaluje się urządzenie i podłącza armaturę oraz montuje przycisk spłukujący (tak zwany panel kontrolny). Może być on położony z przodu stelaża lub od góry (wbudowany w półkę powstałą nad spłuczką po obudowaniu stelaża). W razie awarii spłuczki właśnie tą drogą (po zdjęciu panelu kontrolnego i płytki zabezpieczającej) można się dostać do jej wnętrza i ją naprawić.
Wisząca miska ustępowa wraz z obudowanym zbiornikiem spłukującym zajmuje mniej więcej tyle samo miejsca co tradycyjna z dolnopłukiem.
Minimalna głębokość stelaża to kilkanaście centymetrów, ale można ją powiększyć do blisko 20 cm. Zyskujemy wtedy dodatkową półkę, którą można wykorzystać na ułożenie kosmetyków.

11. Czym zastąpić grzejnik łazienkowy

Podczas remontu łazienki można zmienić sposób jej ogrzewania, zwłaszcza jeżeli zainstalowany tam grzejnik zabiera zbyt wiele miejsca lub szpeci wnętrze. Dobrym rozwiązaniem jest zrobienie elektrycznego ogrzewania podłogowego, które można z powodzeniem stosować jako podstawowy system grzewczy. Dodatkowo pozwala ono zaoszczędzić miejsce i nie wymaga konserwacji, a na ciepłą posadzkę przyjemniej wychodzi się z wanny czy spod prysznica.
Zrywanie starej terakoty przed wykonaniem ogrzewania podłogowego nie jest konieczne, można położyć je na istniejącej posadzce (starannie oczyszczonej z kurzu i tłustych plam). Ogrzewania podłogowego nie robi się w miejscach stałej zabudowy (sedes, wanna). Możemy zrobić je sami, lecz podłączenie do sieci należy pozostawić elektrykowi. Najlepsze materiały na wykończenie to te, które dobrze przewodzą ciepło: gres, materiały ceramiczne, kamień. Ze względu na różnicę rozszerzalności cieplnej pomiędzy betonem a płytkami ceramicznymi nie wolno układać zbyt dużych elementów (nie powinny być większe niż 30 x 30 cm), a spoiny między nimi powinno się wypełniać specjalną elastyczną fugą. Na ogrzewaniu podłogowym nie należy kłaść podłóg z drewna i materiałów drewnopochodnych – źle przewodzą ciepło, a także mogą się deformować pod jego wpływem.
Podłoga z kablami grzejnymi ze względu na warstwę betonu, w której są zatopione, stanowi dodatkowe obciążenie stropu. Należy się więc poradzić konstruktora, który sprawdzi, czy je wytrzyma. Trzeba też wiedzieć, że zastosowanie ogrzewania podłogowego spowoduje podniesienie poziomu podłogi o 5-7,5 cm.

12. Gdzie umieścić kocioł, który musi się znaleźć w łazience

W przypadku, gdy jesteśmy zmuszeni do umieszczenia w łazience pieca czy kotła (gazowego lub olejowego), najważniejsze jest zapewnienie odpowiedniego ciągu, czyli konieczne jest umieszczenie go jak najbliżej przewodu spalinowego i wentylacji (kratka wentylacyjna o stałym, nieregulowanym przekroju, nawiewnik okienny o stałej wydajności). Przepisy regulują umiejscowienie pieca względem wanny i brodzika – musi się on znajdować co najmniej 60 cm od ich krawędzi – i minimalną wysokość pomieszczenia – 2,2 m w nowo powstających domach oraz 1,9 m w już istniejących. W zależności od wielkości pomieszczenia wybieramy piec z komorą spalania otwartą (kubatura minimum 8 m³) lub zamkniętą (kubatura 6,5 m³). W łazience, w której znajduje się piec, ze względów bezpieczeństwa drzwi muszą być otwierane na zewnątrz. Dopuszcza się też stosowanie drzwi przesuwnych i składanych.
Kocioł to urządzenie dość sporych rozmiarów (około 70 x 40 cm), które szpeci pomieszczenie. Aby choć trochę go schować, można na przykład zabudować go ażurowymi szafkami.

Wszystkie sanitariaty wymieniono na nowe. Na ścianach i podłodze położono płytki w dwóch kolorach: czerwonym i niebieskim. Dzięki temu łazienka sprawia wrażenie większej i nabiera dynamizmu.

W trakcie remontu pomieszczenie podzielono na strefy, które znalazły się we wnękach. Ustawiono w nich sedes, pralkę, umywalkę i kabinę prysznicową, dla której zrezygnowano z wanny.

Podział ten został podkreślony zróżnicowanym materiałem na podłodze (płytki, elastyczna wykładzina). Aby łazienka wyglądała pogodnie, wybrano ciepłą kolorystykę: beże, jasne brązy, écru, biel.

Dzięki zainstalowaniu półokrągłego brodzika (zamiast kwadratowego) i narożnej umywalki zyskano nieco przestrzeni.

W ten sposób znaleziono miejsce na pralkę (pomiędzy umywalką a sedesem), którą dodatkowo obudowano praktyczną półeczką. Użyte we wnętrzu kolory – biel, krem i beż – powiększają optycznie pomieszczenie i dają wrażenie harmonii.

W wyniku przesunięcia ścian działowych oddzielających łazienkę od reszty mieszkania wygospodarowano miejsce na sedes, umywalkę, pralkę, a nawet kabinę prysznicową.

Jej osłona – łukowata ścianka zbudowana z pustaków – wychodzi niemal na środek pokoju gościnnego, będąc zarazem jego największą ozdobą.

Płytki ułożono we wzór geometryczny tylko w tych miejscach, gdzie było to niezbędne. Barwne kwadraty, prostokąty i trójkąty tworzą efektowne podziały i przełamują monotonię.

Dzięki przesunięciu ściany działowej łazienki w stronę sypialni została ona nieco powiększona. Zdobyte w ten sposób miejsce zabudowano ciągiem niskich szafek przykrytych blatem, nad którym zawieszono duże lustro.

Aby nadać pomieszczeniu lekkości i staroświeckiego uroku, starą obudowaną wannę zastąpiono wolno stojącą i urządzono je w biało-niebieskiej tonacji – biała glazura z dwoma ozdobnymi niebieskimi wałkami, biała z delikatnymi błękitnymi wzorami w rogach płytek, terakota i sufit pomalowany intensywnie niebieską farbą.

Wykorzystane w pomieszczeniu kolory – indygo, zielony i żółty – ożywiają wnętrze, natomiast popielaty i biały odrobinę je tonują. W każdym zakamarku pomieszczenia wygospodarowano miejsce na półki, które służą do przechowywania kosmetyków, ręczników i innych łazienkowych akcesoriów.


Popularne posty z tego bloga

Drewniany balkon

Niemcy. Własny dom w Unii

Jak zrobić .Czapka kominowa.