Murowanie ścian działowych


Olimpiada się skończyła, ale nie w konkurencjach budowlanych. Tu wciąż trwa zaciekła walka pomiędzy murowanymi ścianami działowymi. Która z nich zdobędzie najwięcej złotych medali?


Ściany działowe nie przenoszą żadnego ciężaru poza własnym, ich grubość zazwyczaj nie przekracza 19 cm. Stawia się je przeważnie po wymurowaniu ścian zewnętrznych. Z lenistwa, dla własnej wygody, ściany­ działowe budujemy przeważnie z tego samego materiału co pozostałe. Jedno zamówienie, jeden transport, jedna technologia. Warto jednak pomyśleć, czy do przegradzania pomieszczeń nie użyć innego budulca. W końcu to, co dobre na ściany zewnętrzne, nie musi być najkorzystniejsze do zabudowy wnętrz.
Niedościgniony ideał
Czy istnieje idealna ściana działowa? Nie wiadomo. Wiadomo natomiast, jakie cechy powinna mieć, aby uznać ją za najlepszą. Niestety, niektóre będą się wykluczać. Oto parametry wyznaczające jakość:
- izolacyjność akustyczna – ściana działowa odgradza jedno pomieszczenie od drugiego. Powinna więc powstrzymywać hałas. Izolacyjność akustyczna wzrasta wraz z gęstością, masą i grubością ściany. Obrazuje ją wskaźnik oceny izolacyjności akustycznej R’A1 wyrażany w decybelach – dB. Im jest wyższy, tym korzystniejszy. Nie powinien być mniejszy niż 30-35 dB;
- łatwość budowy – wpływa ona nie tylko na szybkość prac, ale i na ich poprawność. Im bardziej skomplikowana technologia, tym robotnicy mają więcej kłopotu i większą pokusę „pójścia na skróty”, czyli pominięcia niektórych niewygodnych prac. Na łatwość budowy wpływają ciężar materiału, technologia murowania oraz dostępność systemowych rozwiązań, na przykład gotowych nadproży lub firmowych kotew. Znaczenie ma również gęstość materiału podawana w kg/m³. To istotna cecha w przypadku obróbki budulca. Im większa gęstość materiału, tym obróbka będzie trudniejsza;
- ciężar – ma on znaczenie, zwłaszcza gdy dostawiamy ścianę w istniejącym domu. Wtedy lżejszy materiał jest korzystniejszy, bo nie obciąży niebezpiecznie stropu. W nowo budowanych domach rodzaj ściany powinien być przewidziany w projekcie lub w jego adaptacji. Strop jest wtedy dostosowany do ciężaru ścian wewnętrznych. Materiały do murowania nie różnią się aż tak znacznie masą, żeby zmiany wytrzymałości stropu były bardzo kosztowne. Różnice w masywności i w kosztach będą tu raczej niewielkie;
- łatwość wieszania przedmiotów – na ścianach działowych wieszamy obrazki i znacznie cięższe przedmioty. Łatwość mocowania ma więc duże znacznie. Parametrem, który obrazuje zdolność przenoszenia przez mur dużych ciężarów, jest wytrzymałość podawana w MPa i gęstość materiału;
- kosztowność wykończenia – wiadomo, że ścianę można pokryć szlachetnym stiukiem i nawet pomalować ją farbą z opiłkami złota. Bez względu na budulec będzie wtedy horrendalnie droga. Czasem jednak ściany wymagają niewielu prac wykończeniowych lub nawet nie potrzebują żadnych zabiegów upiększających;
- radioaktywność – może mieć zły wpływ na nasze zdrowie. Pewnie nie większy niż komputer, telewizor, wykładzina z tworzywa sztucznego lub lakier do podłogi. Czynnik ten może jednak minimalnie przechylić szalę na korzyść materiału o podobnych cechach, ale potencjalnie zdrowszego. Radioaktywność obrazuje współczynnik f1. Mówi on o stężeniu naturalnych pierwiastków promieniotwórczych, wyrażanym w Bq/kg. Im jest mniejszy, tym lepiej;
- koszt 1 m² – decyduje on przeważnie o wyborze tego, a nie innego materiału. Przy kosztach ściany liczą się cena jednostkowa materiału, jego zużycie oraz koszty wszystkich elementów potrzebnych do jej wymurowania.

Beton komórkowy


Do budowy ścian działowych wykorzystuje się bloczki grubości: 8, 12, 15 lub 18-19 cm. 18-centymetrowe miewają wpusty i wypusty, które ułatwiają montaż i eliminują konieczność wykonywania spoin pionowych. Ważnym parametrem betonu komórkowego jest jego gęstość, czyli stosunek masy do objętości wyrażany w kg/m³. Zgodnie z nową normą, gęstości odpowiada odmiana: 300, 350, 400, 450, 500, 550, 600, 650, 700, 750, 800, 900 lub 1000 (elementy do budowy ścian działowych to najczęściej odmiany: 500 lub 600, rzadziej 700). Im beton ma mniejszą gęstość, tym bardziej jest podatny na uszkodzenia, ale też łatwiejszy w obróbce. Im większą, tym lepiej izoluje akustycznie. Beton komórkowy jest materiałem o niedużym ciężarze, a lekkie wyroby słabiej chronią przed przenikaniem dźwięków. Bloczki są dość lekkie. Można je murować na zaprawę klejową, stosując podajniki skrzynkowe lub specjalne kielnie. Przyspiesza to pracę.­ Te o gęstości nieprzekraczającej 600 kg/m³ łatwo się tnie, nawet zwykłą piłą. Łatwo jest również szlifować ich powierzchnię i żłobić w nich kanały na przewody instalacyjne. Dzięki łatwości cięcia i szlifowania bez trudu da się z nich wznosić ściany o kształcie łukowym. W bloczki łatwo się wbija gwoździe, łatwo się w nich wierci. Na elementach o gęstości powyżej 500 kg/m³ śmiało można wieszać nawet duże ciężary. Ściany z betonu komórkowego wymagają wykończenia, na przykład tynkiem. Jego rodzaj może być dowolny. Bezpośrednio na betonie komórkowym nie powinno się robić gładzi gipsowej. Spośród wszystkich materiałów do murowania ścian działowych białe bloczki z betonu komórkowego są najbezpieczniejsze pod względem promieniotwórczym, a szare (zawierające popioły lotne) najgorsze. Beton komórkowy to także jeden z tańszych budulców. Niedrogie surowce, w miarę prosta technologia produkcji i spora konkurencja wśród jego wytwórców to powody, dla których budowanie z betonu komórkowego jest wciąż bardzo opłacalne.

Ceramika tradycyjna


Budulcem ścian działowych są cegły pełne, cegły dziurawki, cegły kratówki oraz tak zwane cegły modularne. Grubość wykonanych z nich ścian wynosi od 6,5 do 12 cm. Można też budować działówki z pustaków grubości 15, 18 lub 18,8 cm. Wytrzymałość cegieł i pustaków na ściskanie określa klasa podawana w MPa. Jej wartość liczbowa wynosi 5, 10, 15 i 20. Im wyższa klasa, tym materiał jest mocniejszy i można z niego wykonywać ściany narażone na większe obciążenia lub bardziej podatne na zniszczenie. Ciekawą propozycją jest zbudowanie przynajmniej kilku ścian działowych z cegieł klinkierowych. Są one bardzo twarde i dostępne w dużym wyborze kolorów oraz faktur. Cegła klinkierowa jest produkowana w dwóch podstawowych wersjach – bez otworów (cegła klinkierowa pełna) lub z pionowymi otworami (cegła klinkierowa drążona). Obydwa rodzaje produkuje­ się w trzech klasach wytrzymałości: 25, 30 i 35. Gdy porównamy właściwości akustyczne różnych wyrobów z ceramiki tradycyjnej, okaże się, że najlepiej wypadają cegły pełne, zwłaszcza klinkierowe. Najszybciej i najwygodniej buduje się zaś z pustaków. Z cegieł tradycyjnych muruje się trochę wolniej i nieco trudniej, choć są małe, poręczne i dość lekkie. Cegła jest twarda, ale w prosty sposób można ją ciąć, używając do tego młotka murarskiego. Więcej kłopotu sprawia żłobienie i wiercenie w ceglanym murze. Lżejsza i wygodniejsza w budowie jest cegła kratówka. Jej duże rozmiary zapewniają szybszą budowę. Kratówkę­ i pustaki można ciąć piłą elektryczną lub szlifierką kątową. Trudno żłobi się w nich bruzdy. Cegły klinkierowe są najtwardsze i najtrudniejsze w obróbce. Wymagają użycia szlifierki kątowej. Trudno się w nich żłobi i wierci (potrzebna jest młotowiertarka lub bardzo dobra wiertarka udarowa). Mur z cegieł ma dużą nośność. Można na nim wieszać bardzo ciężkie przedmioty. Nie wymaga stosowania specjalistycznych produktów do mocowania. Nieco trudno jest wbijać w cegłę zwykłe gwoździe. W mur z kratówek i pustaków łatwo się wbija gwoździe, jednak w przypadku wieszania cięższych przedmiotów, potrzebne są specjalistyczne kołki do mocowania w pustych przestrzeniach. Mur ceglany, a zwłaszcza klinkierowy, sporo waży, więc znacznie obciąża strop. Ściany z cegieł tradycyjnych z reguły wykańcza się na przykład tynkiem. Jego rodzaj może być dowolny. Można je również pozostawić nieotynkowane. Będzie wtedy wskazane­ ich staranne wymurowanie i zaimpregnowanie preparatem hydrofobizującym, który zmniejsza chłonność cegieł. Ścian z kratówek i pustaków nie zostawia się bez wykończenia. Gdy są równo i starannie wymurowane, wystarczy gładź gipsowa lub polimerowa. Najczęściej jednak, bezpośrednio­ na takim murze, układa się najpierw tynk dowolnego rodzaju. Ścian z cegieł klinkierowych niczym nie trzeba wykańczać. Prezentują się bardzo dekoracyjnie. Powinno się je jednak spoinować, choć nie jest to konieczne. Można je również otynkować. Jeśli chodzi o radioaktywność, ceramika, niestety, niewiele pod tym względem ustępuje szaremu betonowi komórkowemu. Z wyrobów z ceramiki tradycyjnej najtańsza jest zwykła cegła, lecz do murowania z małych elementów zużywa się więcej zaprawy niż do dużych pustaków. Najdroższe są cegły klinkierowe.

Ceramika poryzowana

Ściany działowe można budować z pustaków poryzowanych grubości od 8 do 18 cm. Są one nieco lżejsze od tradycyjnych, ale bardziej kruche. Wszystkie są przystosowane do łączenia na wpust i wypust, co sprawia, że muruje się je tylko na spoinę poziomą, a to ułatwia i przyspiesza pracę. Budowę usprawniają też gotowe belki nadprożowe oferowane przez najlepszych producentów. Jednak ich cięcie i żłobienie wymaga użycia narzędzi elektrycznych. Przy obróbce elementów z ceramiki poryzowanej nie należy stosować narzędzi udarowych, gdyż mogą one uszkodzić ich strukturę. Pustaki poryzowane mimo małej masy mają dość dobrą izolacyjność akustyczną. W pewnym stopniu odpowiadają za kształt, wielkość i rozmieszczenie wewnętrznych otworów. W mur z pustaków łatwo się wbija gwoździe, jednak w przypadku cięższych­ przedmiotów jest wymagane stosowanie specjalistycznych produktów do mocowania. Ściany z poryzowanych pustaków trzeba wykańczać. Gdy są równo i starannie wymurowane, może wystarczyć gładź, na przykład gipsowa lub polimerowa. Najczęściej jednak bezpośrednio na takim murze układa się najpierw tynk. Promieniotwórczość pustaków poryzowanych jest podobna jak pustaków z ceramiki tradycyjnej.

Keramzytobeton

Keramzyt, zwany też glińcem, powstaje w rezultacie spieniania i spiekania gliny. Tworzą się w ten sposób lekkie porowate granulki. Dodaje się je jako kruszywo do mieszanki betonowej. W efekcie powstaje masa, z której produkowane są różne wyroby konstrukcyjne: bloczki, pustaki, płytki, elementy wieńcowe i nadprożowe, a nawet wielkoformatowe prefabrykaty budowlane. Do wznoszenia ścian działowych wykorzystuje się pustaki o grubości 12 cm lub bloczki pełne o grubości 18 cm. Keramzytobeton ma dość dobre właściwości akustyczne (zwłaszcza biorąc pod uwagę jego małą masę). Zawdzięcza to porowatej strukturze keramzytobetonowego kruszywa. Pustaki są duże i niezbyt ciężkie, więc podczas wznoszenia ścian praca postępuje szybko. Można użyć gotowych belek nadprożowych, co znacznie usprawnia pracę. Zbrojenie usztywniające może się okazać konieczne w przypadku długich ścian z wąskich pustaków. Układa się je wówczas w co trzeciej poziomej spoinie. Przeznaczone są do tego płaskowniki stalowe lub lekkie nowoczesne drabinki zbrojeniowe. To, czy trzeba będzie ich użyć, ustali projektant. Pustaki keramzytobetonowe nie są tak łatwe do cięcia jak bloczki z betonu komórkowego, ale również można je przycinać piłą ręczną z hartowanymi zębami. Wygodniej jednak będzie je skracać, zwężać lub obniżać za pomocą szlifierki kątowej lub piły elektrycznej (na przykład piły dwubrzeszczotowej lub typu „lisi ogon”). Mocując na pustakach ciężkie przedmioty, warto stosować specjalne łączniki, lecz nie zawsze będzie to konieczne. Dość łatwo w takie ściany wbija się gwoździe. Ściany wymurowane z keramzytobetonu nie wyglądają na tyle estetycznie, by można było je pozostawić bez żadnego wykończenia. Najlepiej więc je otynkować. Nadają się do tego wszystkie dostępne zaprawy tynkarskie. Tynki bardzo dobrze trzymają się chropowatej powierzchni pustaków keramzytobetonowych. Keramzytobeton jest bezpieczniejszy pod względem promieniotwórczości niż inne wyroby ceramiczne. Jest też od nich droższy.

Silikaty

Tak są nazywane wyroby wapienno-piaskowe. Ściany działowe można wznosić z wapienno-piaskowych cegieł pełnych lub bloczków. Ściany bez tynku mają wtedy grubość 8, 12, 15 lub 18 cm. Wyroby silikatowe mogą mieć różne klasy – 5; 7,5; 10; 15; 20; 25; 35; 40 i 60. Odpowiadają one wytrzymałości danego elementu na ściskanie. Im wyższa klasa, tym mocniejszy i bardziej wytrzymały wyrób. Ciężki mur silikatowy jest bardzo dobrym izolatorem akustycznym. Cegły silikatowe mają podobną masę jak tradycyjne ceramiczne. Ich murowanie odznacza się też podobnym stopniem trudności. Są niestety twarde i trudne do cięcia oraz żłobienia. Są również dosyć kruche, co może sprawić kłopot przy wierceniu w nich dużymi młotami udarowymi lub wykuwaniu bruzd. Bloczki są ciężkie do noszenia, więc będą sprawiać budowlańcom trochę kłopotu. Można je murować na zaprawę klejową, stosując podajniki skrzynkowe lub specjalne kielnie. Przyśpiesza to nieco pracę. Producenci silikatów oferują też prefabrykowane nadproża i bloczki z gotowymi kanałami na przewody elektryczne. Mur silikatowy sporo waży. Duża masa bloczków wymaga stosowania mocnych stropów. Cegły i bloczki mają dużą wytrzymałość mechaniczną. Do mocowania ciężkich przedmiotów nie trzeba stosować żadnych wymyślnych technologii. W silikatowe mury ciężko jednak wbija się gwoździe. Przy montażu nawet lekkich elementów do ścian nie obejdzie się więc bez porządnej wiertarki. Ściany z cegieł silikatowych można tynkować podobnie jak ściany ceramiczne. Można też pozostawić je bez tynku. Wtedy jednak wymagają zaimpregnowania lub pomalowania odpowiednią farbą. Warto wówczas wypełnić spoiny między cegłami. Mury wybudowane z bloczków, gdy murujemy na zaprawę klejową, są bardzo równe i łatwo się je później tynkuje. Warto skorzystać z możliwości i wykończyć je cienkowarstwowym gipsowym tynkiem maszynowym lub gładzią. Jak wykazują badania, wyroby silikatowe mają bardzo niską promieniotwórczość naturalną. Wapienno-piaskowy budulec jest  jednym z najtańszych.

Intencją powyższego rankingu nie było wybranie jednej jedynie słusznej ściany, która od dziś powinna zepchnąć wszystkie pozostałe na margines. Pokazaliśmy natomiast, która w czym jest najlepsza. Porównując parametry i wskazówki technologiczne, wybraliśmy lidera izolacyjności akustycznej – okazała się nim ściana z keramzytobetonu o grubości 18 cm, najłatwiejszą i najszybszą do wybudowania – 8-centymetrowa ściana z betonu komórkowego i najtańszą pod względem materiału oraz robocizny – 12-centymetrowa ściana z pełnych cegieł ceramicznych. Pokazaliśmy, która z nich jest najzdrowsza (z białego betonu komórkowego), a na której najłatwiej będzie nam zawiesić obraz lub ciężki regał (ściana grubości 18 cm z betonu komórkowego). Wyjaśniło się też, która jest najprostsza i najmniej kosztowna w wykończeniu. Teraz ten, kto ceni sobie ciszę i spokój, wie, z czego zbudować ściany działowe strzegące przed natrętnymi dźwiękami z sąsiednich pomieszczeń. Wie to też kolekcjoner obrazów, który chce ich wiele zawiesić na murze, oszczędny inwestor planujący jak najwięcej zaoszczędzić, a także inwestor niecierpliwy, który marzy, by jego dom rósł jak na drożdżach. Z góry też przepraszamy wszystkich, którzy oczekiwali, że poznają idealną działówkę. Okazuje się, że takiej nie ma.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty