Podkłady podłogowe z zasadami


Źle ułożone mogą doprowadzić do zrywania podłóg. Dlatego zanim staną się zmorą inwestora i wykonawcy, należy zadbać o to, by były dostosowane do funkcji pomieszczeń i miały jak najlepsze parametry.
 . Najczęściej wykonywanymi podkładami są jastrychy cementowe i betonowe. Dzięki temu, że po wyschnięciu są niewrażliwe na wilgoć, można je układać w pomieszczeniach narażonych na zawilgocenia – łazienkach, kuchniach, a nawet na zewnątrz domu – na tarasach.
Tradycyjne szlichty cementowe powinny być gęste. Robi się je z zaprawy cementowej co najmniej marki 8, przy czym proporcja cementu do piasku to 1:3.
Najpierw należy wymieszać suche składniki, a dopiero potem dodać wodę. Tradycyjne podkłady na bazie cementu charakteryzują się wytrzymałością na ściskanie o wartości około 25 MPa.
W pomieszczeniach mieszkalnych powinno to być co najmniej 12 MPa, w garażu – 20 MPa.
Podkłady betonowe robi się z betonu klas B10, B15, B20. Kruszywem może tu być piasek, żwir, grys albo drobna mieszanka z kruszywa naturalnego lub łamanego.
Grubość kruszywa nie powinna przekraczać 1/3 grubości podkładu.
Podkłady betonowe mogą mieć konsystencję gęstoplastyczną lub półsuchą. Podaje się je urządzeniem nazywanym miksokretem.
Półsuche – dzięki znacznie mniejszej ilości wody – mają dużo większą wytrzymałość na ściskanie (około 35 MPa) niż zaprawy tradycyjne. Poza tym charakteryzują się mniejszym skurczem, przez co są w mniejszym stopniu narażone na pęknięcia.
Do podkładów cementowych i betonowych, także tych przygotowywanych na budowie, mogą być dodawane środki przyspieszające wiązanie, uszczelniające lub zwiększające plastyczność.
Na rynku są dostępne gotowe mieszanki, do których na budowie wystarczy tylko dodać wodę (jej ilość zawsze określa producent).
Z reguły w mieszankach takich są włókna szklane i polipropylenowe pełniące funkcję zbrojenia – zapobiegają skurczom i pękaniu podkładu.
Gotowe mieszanki po rozrobieniu z wodą mogą mieć konsystencję gęstoplastyczną, półsuchą albo półpłynną – wtedy doskonale rozlewają się po podłożu, tworząc samopoziomujący podkład. Ulepsza się je tworzywami sztucznymi, dzięki czemu zostaje przyspieszone wiązanie szlichty. Na szybkowiążących zaprawach można układać posadzki z terakoty lub gresu po 24, a na niektórych nawet po czterech godzinach.
Niektóre gotowe mieszanki (Sopro, Kerakol) nadają się do przygotowywania i podawania za pomocą miksokreta. Ich wytrzymałość na ściskanie osiąga nawet 55 MPa.
Wykonując podkład na podłodze ogrzewanej, najlepiej zdecydować się na gotową mieszankę – na worku powinna się znajdować informacja o możliwości takiego zastosowania.



Urządzenie nazywane miksokretem gwarantuje doskonałe wymieszanie składników podkładu i umożliwia podanie mieszanki na odległość 100 m.

Podkłady samopoziomujące mogą być ułożone tylko na dozwoloną przez producenta grubość. Niektóre masy mogą być stosowane tylko do wyrównania szlichty.

Rodzaje podkładów

Dzielą się na zespolone z podłożem oraz wykonane na warstwie oddzielającej. Może być nią sama folia albo izolacja termiczna bądź akustyczna. Technika układania podkładów jest taka sama bez względu na ich rodzaj. Inaczej przygotowuje się jednak podłoże i dostosowuje grubość podkładu do jego rodzaju.
Podkład zespolony z podłożem łączy się bezpośrednio z częścią konstrukcyjną domu – betonową płytą podłogi na gruncie lub stropem. Musi pracować razem z częścią konstrukcyjną budynku, na której został ułożony, dlatego przed rozłożeniem podkładu podłoże zawsze musi zostać zagruntowane (należy zrobić warstwę szczepną).
Podkład na warstwie oddzielającej jest wykonywany wtedy, gdy podłoże jest zawilgocone, zatłuszczone, zbyt słabe lub za bardzo chłonne. Wtedy podkład należy układać na warstwie oddzielającej – folii przeciwwilgociowej grubości co najmniej 0,2 mm.
Powinna zostać ułożona na 10-centymetrowe zakłady i wywinięta na ściany. Po ułożeniu podkładu wystające części folii trzeba przyciąć.
Podkład pływający układa się na słabym podłożu lub w pomieszczeniach, w których ważne jest wytłumienie dźwięków. Warstwę izolacyjną robi się ze specjalnych materiałów przeznaczonych do układania w posadzkach. Mogą ją stanowić płyty ze styropianu elastycznego 33/30 mm lub z wełny mineralnej grubości 30-40 mm.
Na nich układa się izolację przeciwwilgociową z folii, a dopiero na niej podkład.

Jak zbroić
O tym, czy należy zbroić podkład, przesądza jego grubość i wielkości obciążeń, na jakie będzie on narażony w trakcie użytkowania. Zbrojenie wykonuje się w cieńszych podkładach grubości 3,5-4 cm. Zbroi się je siatką metalową 10 x 10 cm lub 15 x 15 cm z drutu 3- lub 4-milimetrowego. Zbrojenie trzeba ułożyć na listwach dystansowych. Powinny mieć grubość zbliżoną do połowy grubości podkładu. Dopiero po rozłożeniu zbrojenia należy układać podkład. Poziom zbrojonego podkładu ustala się tak jak niezbrojonego – jest wyznaczany przez listwy kierunkowe ułożone bezpośrednio na podłożu.
Także rodzaj zastosowanego podkładu decyduje o tym, czy będzie potrzebne zbrojenie. Podkładów anhydrytowych nie trzeba zbroić (ani gotowych zapraw z rozproszonymi włóknami zastępującymi zbrojenie).

Jak wyznaczać poziom podkładu

Najlepiej zrobić to od razu na całym piętrze, uwzględniając wysokości warstw posadzek układanych w różnych pomieszczeniach. Należy pamiętać, że parkiet będzie miał inną grubość niż wykładzina dywanowa czy terakota. Aby uzyskać posadzki na tym samym poziomie, trzeba ułożyć w poszczególnych pomieszczeniach podkłady różnej grubości.
Wyznaczanie poziomu na kondygnacji zawsze należy zacząć od pomieszczenia, w którym podkład będzie najgrubszy, czyli na przykład od tego, w którym ma być ogrzewanie podłogowe. Taki podkład będzie miał co najmniej 4 cm grubości. Ustalając wysokość, na jaką ma być układany podkład w poszczególnych pomieszczeniach, trzeba brać pod uwagę grubość stykających się posadzek. W efekcie podłoga na całej kondygnacji powinna mieć jednakowy poziom. Wyjątkiem są pomieszczenia narażone na rozlanie wody, na przykład łazienka, kuchnia, pralnia – tu powinien on być o centymetr niższy niż w holu i pokojach.
O dokładne ustalenie grubości podkładów nie trzeba się troszczyć jedynie w sytuacji, gdy mają być montowane progi.
Jeżeli układa się tradycyjną zaprawę o konsystencji gęstoplastycznej lub półsuchej, poziom wylewki zaznacza się listwami-prowadnicami przymocowanymi do podłoża. Później za pomocą łaty ściąga się nadmiar zaprawy.

Przerwy w pracy

Trzeba je robić po ułożeniu podkładu w całym pomieszczeniu. Najlepiej ułożyć podkład kilka centymetrów za próg i odciąć wylewkę w progu – w miejscu, w którym powinna być zrobiona dylatacja – a potem sprzątnąć z niego resztki zaprawy. Po przerwie od tego miejsca należy zacząć układanie podkładu.
Przygotowując zaprawę, zawsze trzeba brać pod uwagę to, w jakim czasie zostanie zużyta (tradycyjną zaprawę cementową powinno się zużyć w ciągu dwóch godzin). Czas przydatności do zastosowania gotowych mieszanek zawsze podawany jest przez producenta – z reguły jest to jedna lub dwie godziny.
Ustalając przerwy w pracy, należy również wziąć pod uwagę to, po jakim czasie podkład będzie wymagał zacierania. Tradycyjne szlichty cementowe zaciera się z reguły osiem-dziesięć godzin po ułożeniu (po 24 godzinach mogą być zbyt twarde).
Półsuchy betonowy podkład układany za pomocą miksokreta można zacierać już po trzech-czterech godzinach od ułożenia.
Zacieranie podkładu nie zawsze jest zalecane. Decydującą rolę odgrywa rodzaj posadzki. Jeśli ma być nią na przykład wykładzina, podkład należy zatrzeć. Jednak gdy posadzką ma być terakota przyklejana do szlichty, wówczas im bardziej chropowaty będzie podkład, tym lepszą będzie miał przyczepność. 







Tradycyjne cementowe szlichty zacierane są packami stalowymi, drewnianymi lub wyłożonymi filcem.

Podkład betonowy może być zacierany ręcznie (packami) albo za pomocą mechanicznej zacieraczki z czterema łopatkami o regulowanym kącie od 0 do 50° lub tarczą. Aby nie zniszczyć powierzchni świeżego podkładu, nie należy stawać bezpośrednio na nim.


Pielęgnowanie podkładu

Jeżeli chcemy, by tradycyjny podkład cementowy czy betonowy miał odpowiednią wytrzymałość, należy przez siedem dni od położenia dbać o to, by był wilgotny. Pomieszczenia, w których ułożono podkłady, powinny pozostać zamknięte – tak by przewiew nie doprowadził do zbyt szybkiego wysychania szlichty.
Powierzchnię podkładu można przykryć folią polietylenową – dzięki temu podkład będzie regularnie zwilżany wodą wykraplającą się na spodzie folii. Można też rozłożyć na szlichcie warstwę wilgotnych trocin. Powierzchnię podkładów układanych w lecie najlepiej po prostu spryskiwać wodą.
Po siedmiu dniach takiego pielęgnowania podkładu należy zdjąć ze szlichty folię lub trociny i zacząć wietrzenie pomieszczenia. Po czterech-sześciu tygodniach powolnego schnięcia podkładu zawarta w nim wilgoć powinna stanowić mniej niż 3%. Mniej wrażliwe na nią posadzki, na przykład terakotę, można układać już po trzech-czterech tygodniach.




JASTRYCHY ANHYDRYTOWE

Zyskują coraz więcej zwolenników. Można je stosować pod wszystkie typy wykładzin, począwszy od dywanowych, na kamieniu skończywszy. Jednak nadają się tylko do układania w pomieszczeniach suchych, ponieważ nawet całkowicie utwardzone pod wpływem wilgoci niszczą się. Mają jednak inne zalety – są odporne na skurcz – nie pękają i nie kruszą się pod wpływem zmian temperatury.
Dlatego doskonale sprawdzają się tam, gdzie jest ogrzewanie podłogowe, a w pomieszczeniach do 50 m² nie trzeba w nich robić dylatacji pośrednich (jedynie obwodowe). Mają dość dobrą wytrzymałość na ściskanie – około 20 MPa.


Podkłady anhydrytowe mogą mieć od 1,5 do 7 cm grubości. Czas ich wiązania to około siedmiu dni na 1 cm grubości.

Etapy układania szlichty cementowej

Tradycyjną szlichtę cementową można układać wtedy, gdy temperatura podłoża i powietrza w pomieszczeniu wynosi od +5 do +25°C. Przed rozpoczęciem prac trzeba dokładnie zamieść podłoże, aby usunąć zanieczyszczenia, które mogłyby osłabić przyczepność podkładu.



JAK ROBIĆ DYLATACJE (Zbigniew Ryczywolski, konstruktor, właściciel firmy budowlanej)

Dylatacja obwodowa powinna oddzielać podkład od elementów konstrukcyjnych budynku, dlatego należy ją zrobić wzdłuż wszystkich ścian, schodów i słupów. Taką dylatację wykonuje się na całej grubości podkładu, mocując do elementów konstrukcyjnych, od których ma być oddzielony podkład, na przykład taśmę z pianki polietylenowej. Dzięki dylatacji obwodowej podkład nie będzie narażony na naprężenia w wyniku odkształceń elementów konstrukcyjnych budynku. Poza tym dźwięki z podłogi nie będą przenoszone na te elementy.
Dylatacje pośrednie dzielą podkład na mniejsze pola, zapobiegając powstawaniu niekontrolowanych pęknięć w wyniku skurczu wysychającego podkładu. Grubość nacięć zależy od grubości szlichty i od tego, czy jest ogrzewanie podłogowe. Z reguły nacięcia dylatacyjne robi się na 1/3-1/2 grubości podkładu.
W szlichtach, które są zbrojone, dylatacja powinna być zrobiona między arkuszami zbrojenia.
W podkładach cementowych i betonowych dylatacje pośrednie powinny dzielić podkład na pola o powierzchni nie większej niż 30 m² i boku nieprzekraczającym 6 m. W długich korytarzach zrobienie dylatacji pośrednich zależy od szerokości pomieszczenia – im jest ona mniejsza, tym dylatacji musi być więcej. Szczeliny dylatacyjne należy wykonywać w odległościach równych 2-2,5-krotności szerokości korytarza.
Uwaga! Nacięcia powinno się robić również w miejscu połączenia dwóch różnych posadzek i wtedy, gdy zmienia się grubość podkładu.
Miejsce zrobienia dylatacji należy także uzależnić od wielkości płytek – tak żeby fuga pokrywała się z dylatacją. Czasem trzeba zmienić położenie dylatacji o kilka centymetrów.
Szczeliny dylatacyjne pod parkietem i panelami pozostawiamy niewypełnione. Przy posadzkach ceramicznych czy kamiennych linie dylatacji odzwierciedlone w fudze mogą pozostać w podłożu puste, z wyjątkiem tarasów – tam należałoby je wypełnić materiałem wodoszczelnym, na przykład silikonem.
Poza tym szczelność zapewnią odpowiednie odporne na przenikanie wody masy klejowe i fugi. Należy pamiętać, by stosować materiały jednego producenta.
Dylatacje obwodowe w posadzce pozostają puste. Gdy posadzką jest parkiet lub panele, listwy cokołowe zasłonią szczelinę. Jeżeli została ułożona posadzka z terakoty lub kamienia, cokolik powinien zostać podniesiony nad posadzkę na grubość fugi, a powstałą szczelinę należy wypełnić materiałem elastycznym, na przykład fugą silikonową.

PODKŁAD NA PODŁOGI OGRZEWANE

Już na etapie układania ogrzewania podłogowego należy przewidzieć, gdzie będą robione dylatacje, i układać między sekcjami ogrzewania podłogowego specjalne taśmy dylatacyjne do ogrzewanej podłogi. Powstałe w ten sposób dylatacje powinny przechodzić przez całą grubość

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty