Strop gęstożebrowy. Sekrety dobrego wykonania


To najpopularniejszy rodzaj stropów stosowanych w domach jednorodzinnych. Nie wymaga pełnego deskowania i można go szybko wykonać bez konieczności używania ciężkiego sprzętu. 
Stropy gęstożebrowe swoją nazwę zawdzięczają konstrukcji – gęsto rozmieszczonym belkom nazywanym też żebrami. Ich maksymalna długość to zwykle do 7,2 m (choć są też belki długości 7,8 m – strop Teriva II, a nawet 8,25 m – strop Porotherm), a ich rozstaw w osiach nie przekracza 90 cm i najczęściej wynosi 40-60 cm.
Belki są głównym elementem nośnym stropu. Układa się je w kierunku mniejszej rozpiętości, opierając na ścianach nośnych budynku i podciągach. Są w całości betonowane na budowie (strop Akermana) lub ich dolna część – stopka ze zbrojeniem – jest wcześniej przygotowywana jako prefabrykat (stropy Fert, Teriva, Ceram, DZ). Przestrzeń pomiędzy belkami wypełnia się pustakami stropowymi. Mogą być ceramiczne, żwirobetonowe, keramzytobetonowe, z betonu komórkowego, gipsu, a nawet ze styropianu. Różnią się kształtem, masą oraz podziałem na komory. Ułożone elementy stropu betonuje się, tak aby utworzyć nad pustakam i co najmniej 3-4-centymetrową płytę (tak zwany nadbeton).

1. Ściany – podpory dla belek
Ściany nośne zewnętrzne i wewnętrzne są głównymi elementami przenoszącymi ciężar stropu i tego, co się na nim znajduje. Dlatego powinny być zbudowane tak, jak je opisano w dokumentacji budynku. Ważne jest zachowanie odpowiedniej grubości ścian, klasy materiałów i marki zaprawy oraz zgodne ze sztuką budowlaną wykonanie nadproży.
Belek stropowych nie opiera się bezpośrednio na ścianach. Zależnie od wytrzymałości ścian i ciężaru stropu projektant dobiera odpowiednie rozwiązanie. Może to być:
- ułożenie na wierzchu ścian 2-centymetrowej grubości „poduszki” z zaprawy cementowej i dopiero na niej belek stropowych. Taka warstwa wyrównuje ściany, ale przede wszystkim pozwala na bardziej równomierne przeniesienie ciężaru stropu na ściany;
- wieniec opuszczony w stosunku do dolnej płaszczyzny stropu o co najmniej 4 cm. Polega to na ułożeniu dolnych prętów zbrojeniu wieńca poniżej dolnej płaszczyzny stropu i przez to zwiększeniu jego wysokości. W ten sposób obciążenia z belek stropowych będą przenoszone na ściany nie punktowo, lecz większą powierzchnią. Takie rozwiązanie wymaga podparcia belek stropowych tuż przy ścianach podporami montażowymi i przybicia do ścian drewnianej rygi;
- nadmurowanie ściany cegłami pełnymi. Ilość rzędów cegieł zależy od wielkości obciążenia stropu i powinna być podana w projekcie.

2. Układanie belek

Rozmieszczenie i kierunek układania belek stropowych są pokazane na rysunku stropu dołączonym do projektu domu. Ważne jest ustawienie pierwszej belki stropowej.
Istnieje bowiem kilka rozwiązań, jakie może przyjąć projektant w zależności od rodzaju stropu i wielkości obciążenia. Najczęściej ustawia się belki tak, aby pustaki z jednej strony tylko dotykały wewnętrznej krawędzi ściany i były podparte podporą montażową, a z drugiej opierały się na belce stropowej. Pozostałe belki ustawia się równolegle do siebie w równych odstępach zależnych od szerokości pustaków. Ich właściwy rozstaw można wyznaczyć, układając na obu końcach stropu po jednym pustaku.
Innym rozwiązaniem jest oparcie pierwszego rzędu pustaków z jednej strony na ścianie, a z drugiej na belce stropowej. Głębokość oparcia pustaków na ścianie nie powinna być mniejsza niż 2,5 cm, a jednocześnie nie za duża, aby pozostało miejsce na wieniec.
Układanie belek stropowych można też rozpocząć od ustawienia pierwszej belki tuż przy ścianie. Rozwiązanie wybiera projektant i tylko po konsultacji z nim można zmienić rozstaw belek.

3. Podpory montażowe
Stropy gęstożebrowe nie wymagają pełnego deskowania, jedynie podparcia belek stropowych podporami montażowymi (wyjątkiem jest strop Akermana, pod który trzeba zastosować częściowe lub pełne deskowanie). Podpory składają się z podwalin, stempli i belek podporowych. Podwaliny pozwalają przenieść obciążenia ze stempli na znacznie większą powierzchnię. Dzięki temu nie zagłębiają się w grunt i nie pozostawiają wgłębień w stropie poniżej. Rozmieszczenie podpór montażowych zależy od rozpiętości stropu. Odległość między poszczególnymi podporami nie powinna być większa niż 2 m, natomiast odległość między ścianą a pierwszą podporą może wynosić nie więcej niż 1-1,5 m.
Jeśli belki stropowe będą się opierać na podciągu, to na etapie montażu stropu muszą być one oparte na podporach montażowych usytuowanych tuż przy podciągu i na deskowaniu jego ścianek. Bardzo ważne jest to, aby cały układ podpierający strop był usztywniony i wypoziomowany. W stropach o znacznej rozpiętości zaleca się podniesienie środkowych podpór montażowych nieco powyżej poziomu stropu  w celu zmniejszenia jego późniejszych ugięć. Belki stropowe dłuższe niż 4,8-5,1 m wystarczy podnieść o mniej więcej 10 mm, w przypadku belek dłuższych niż 6 m powinno to być 15-20 mm.

. Wzmocnienie pod ściany działowe
Konstrukcja stropu w tym miejscu zależy od ciężaru ściany działowej i kierunku jej ustawienia, to znaczy od tego, czy będzie ona przebiegała prostopadle, czy równolegle do belek stropowych. Jeśli chodzi o strop gęstożebrowy, usytuowanie ścian o masie do 50 kg/m² (na przykład lekkich z płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych wypełnionych wełną) jest dowolne i nie wymaga jego wzmacniania.
W pozostałych przypadkach ich położenie powinno być wcześniej zaplanowane, a strop odpowiednio zaprojektowany. Wzmocnienie trzeba zrobić koniecznie pod ściany ustawione równolegle do belek stropowych. Bezpośrednio pod nimi powinny się znaleźć ustawione obok siebie dwie lub trzy belki stropowe albo dwie rozsunięte belki stropowe dodatkowo wzmocnione belką żelbetową.

5. Otwory w stropie

W miejscach, gdzie są planowane większe otwory w stropie, na przykład na schody czy kilka ustawionych obok siebie przewodów kominowych, stosuje się wymiany, czyli dodatkowe belki prostopadłe do belek stropowych, przygotowane na budowie. Ich zadaniem jest przejęcie obciążeń od tych belek, które ze względu na otwór nie mają drugiego punktu podparcia. Wymian przekazuje obciążenia na najbliżej położone belki stropowe oparte na ścianach nośnych lub podciągach. Niewielkie otwory, takie, jakie są potrzebne w stropie na rury wodno-kanalizacyjne, c.o. czy przewody elektryczne, można zrobić wtedy, gdy strop jest już gotowy. Wierci się je tylko w pustakach między belkami stropowymi. Innym rozwiązaniem jest rozsunięcie pustaków podczas montażu stropu na odpowiednią szerokość i zadeskowanie powstałych przestrzeni, tak aby nie wydostawał nimi beton układany na pustakach. Taki sposób wykorzystuje się także do przeprowadzenia przez strop pojedynczych przewodów wentylacyjnych lub dymowych.

6. Rozstawianie pustaków

Układa się je pomiędzy belkami na „suche styki”, opierając na stopkach dwóch sąsiednich belek. Prace prowadzi się, stojąc na pomostach z desek ułożonych prostopadle do belek oraz opartych na powierzchniach przynajmniej trzech wcześniej ustawionych pustaków. Można też robić to ze specjalnie w tym celu ustawionych rusztowań znajdujących się 60 cm pod stropem. Pustaki nie powinny się opierać na ścianach i podciągach, na których są ułożone belki stropowe, a jedynie ich dotykać (nie może tu powstać szpara). Pustaki można też układać na mijankę – co drugi rząd zaczyna się nie od całego pustaka, lecz od połówki. Pozwoli to na lepszą współpracę między elementami stropu i zapobiegnie pojawieniu się drobnych rys wzdłuż linii łączenia pustaków. Rozkładając pustaki, należy pamiętać o pozostawieniu miejsca na ewentualne żebra rozdzielcze i podciągi. W pustakach przylegających do nich i do wieńców trzeba zadeklować otwory, czyli zatkać je 2-3-centymetrową warstwą mieszanki betonowej. Dzięki temu podczas betonowania stropu beton nie będzie się wlewał do wnętrza pustaków, co niepotrzebnie zwiększyłoby ciężar stropu, a jednocześnie ilość zużytego betonu. Zadeklowane pustaki można układać na stropie po związaniu w nich betonu.

7. Puste przestrzenie w stropie
Zdarza się, że odległość ostatniej belki od krawędzi ściany jest taka, że nie zmieści się tam pustak i w stropie pozostaje puste miejsce. Projektant rozwiązuje ten problem zależnie od wielkości szczeliny. Jeśli odległość między ścianą a osią belki stropowej jest mniejsza niż 22 cm, przestrzeń można wypełnić cegłami dziurawkami. Układa się je na wozówce, czyli dłuższym boku, opierając jednym końcem na ścianie, drugim zaś na belce. Drugą warstwę cegieł domurowuje się prostopadle do pierwszej. Grubość nadbetonu, jaki ułoży się nad cegłami, nie powinna być mniejsza niż 4 cm. Innym rozwiązaniem, zwłaszcza jeżeli odległość między ścianą a belką stropową jest większa niż 22 cm, jest wykonanie w tym pasie stropu belki żelbetowej (zwykle wysokości 6-8 cm).
Wysokość belki i grubość prętów zbrojeniowych zależą od obciążenia całkowitego stropu i ustala je projektant. Aby zmniejszyć zużycie betonu, a jednocześnie odciążyć w tym miejscu strop, nad belką powinno się ułożyć wypełnienie z lekkiego materiału. Grubość nadbetonu nad wypełnieniem nie może być mniejsza niż 4 cm. Rozwiązanie to wymaga pełnego deskowania między ścianą a pierwszą belką stropową.

8. Zbrojenie wieńców
Wieniec spina ściany i dzięki temu usztywnia konstrukcję domu, a jednocześnie równomiernie przenosi obciążenia ze stropu na ściany. Robi się go wzdłuż wszystkich ścian nośnych – zewnętrznych i wewnętrznych. Wysokość wieńców nie może być mniejsza niż wysokość stropu, a jego szerokość – w zależności od stropu – mniejsza niż 10-18 cm (10 cm – na przykład strop Teriva 4,0/1, 18 cm – na przykład Teriva I-bis).
Jeśli w projekcie przewidziano wieniec obniżony w stosunku do stropu o co najmniej 4 cm (na ścianach z betonu komórkowego 5-6 cm), to dwa jego dolne pręty główne powinny się znaleźć pod belkami stropowymi. Belki te bez względu na sposób oparcia ich na ścianie powinny wchodzić w wieniec i po zabetonowaniu współpracować z nim.

9. Żebra rozdzielcze
To dodatkowe wzmocnienie stropu o dużej rozpiętości. Stosuje się je, gdy przekracza ona – w zależności od rodzaju stropu – 4; 4,5 lub 4,8 m. Umieszczone najczęściej w środku stropu prostopadłe do belek stropowych żebro składa się z dwóch prętów zbrojeniowych połączonych strzemionami. Jego głównym zadaniem jest zmniejszenie ugięcia stropu i ochrona przed klawiszowaniem, to znaczy niezależną pracą nierównomiernie obciążonych belek stropowych – takie zjawisko mogłoby doprowadzić do powstania podłużnych rys na stropie.
Żebra rozdzielcze stosuje się także jako wzmocnienie pod ściany działowe, które będą ustawione prostopadle do belek stropowych. Szerokość żebra rozdzielczego po zabetonowaniu wynosi najczęściej 7-10 cm.
W stropach, których rozpiętość przekracza 6 m, zaleca się stosowanie dwóch żeber.

10. Betonowanie stropu

Strop przed betonowaniem musi zostać sprawdzony przez kierownika budowy. Oceni on poprawność ułożenia belek i pustaków stropowych, rozmieszczenie podpór montażowych oraz wykonanie zbrojenia wieńców, żeber rozdzielczych i wzmocnień pod ściany działowe. Jeśli wszystko jest w porządku, zezwala na betonowanie i dokonuje wpisu do dziennika budowy. Strop wymaga jednak kilku prac przygotowawczych. Należy usunąć wszelkie zanieczyszczenia, jakie mogły się na nim zgromadzić, na przykład liście, kawałki drewna lub pustaków. Bardzo ważne jest też mocne zwilżenie stropu tuż przed układaniem mieszanki betonowej. Zapobiegnie to odciąganiu wody zarobowej, dzięki czemu beton nie straci swej wytrzymałości. Równocześnie ze stropem betonuje się wieńce. By mieszanka betonowa nie wyciekała, należy je odeskować lub obmurować po zewnętrznym obrysie ścian. Deskowania wymagają też wieńce wokół otworów w stropie (na przykład przygotowanym na schody). Strop powinno się betonować, posuwając się po linii prostopadłej do belek stropowych. Szczególną uwagę trzeba zwrócić na dokładne wypełnienie i zagęszczenie mieszanką betonową wieńców, żeber i belek. Ułożenie równej warstwy betonu na pustakach ułatwi rozłożenie na nich wcześniej listew lub rurek, po których będzie można ściągnąć nadmiar mieszanki. Na stropy używa się betonu klasy B15 (czasami B20) z kruszywa mineralnego o frakcji nie większej niż 16 mm. Na górę można go dostarczać taczkami lub za pomocą pompy. Transport taczkami powinien się odbywać po sztywnych pomostach ułożonych prostopadle do belek stropowych. Jeśli beton jest podawany przy użyciu pompy, należy bardzo równomierne go rozkładać na powierzchni stropu. Niedopuszczalne jest gromadzenie betonu w jednym miejscu.
Zabetonowany strop trzeba pielęgnować. Polega to głównie na okryciu go w pierwszej dobie folią (na wypadek deszczu), a po jej upływie polewaniu wodą przez co najmniej siedem dni. Podpory montażowe i deskowanie wieńców oraz żeber rozdzielczych można zdemontować, gdy beton uzyska
 pełną wytrzymałość, a więc po 28 dniach.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty