Zimna podłoga... Wybierz odpowiednią podłoge dla stóp


Sposób, w jaki jest wykończona, decyduje o charakterze domu – o tym, czy będzie on przytulny, awangardowy, czy elegancki. Jednak dokonując wyboru materiałów, z których ma być zrobiona podłoga, nie należy się kierować jedynie walorami estetycznymi i czynnikami ekonomicznymi. Przecież ma ona nie tylko zdobić wnętrze i być wygodnym miejscem dla stóp, ale także chronić przed utratą ciepła, zabezpieczać przed przenikaniem wilgoci, a nawet stanowić barierę dla dźwięków.

Z czego jest zbudowana podłoga?
 .Podłoga to nie tylko wierzchnia warstwa wykończeniowa – posadzka – ale także warstwy umieszczone pod nią, które przylegają do stropu lub do gruntu.
Wybór podłogi i sposób jej wykończenia trzeba uzależnić przede wszystkim od przeznaczenia pomieszczenia oraz jego usytuowania w domu. Inaczej się robi podłogę na parterze, inaczej w piwnicy, a jeszcze inaczej na piętrze. Nie w każdej musi być izolacja przeciwwilgociowa, ocieplenie i izolacja akustyczna. Jeśli jest to podłoga na parterze, powinna mieć dwie pierwsze z wymienionych. Gdy na stropie między kondygnacjami – koniecznie należy zrobić warstwę izolacji akustycznej.
Nie można oczywiście zapomnieć o tym, że każda podłoga musi być na tyle wytrzymała, by nie pękała pod wpływem obciążeń spowodowanych użytkowaniem. Minimalny stopień jej wytrzymałości zależy od rodzaju pomieszczenia, w którym się znajduje – inne obciążenia musi wytrzymać podłoga w garażu, a inne w sypialni.
Ostatni etap to wybór warstwy wykończeniowej. Przed podjęciem decyzji należy przede wszystkim zadać sobie pytanie – na co najbardziej będzie narażona posadzka: na wilgoć, zarysowania czy zaplamienie.


W pomieszczeniach narażonych na wilgoć trzeba ułożyć pod posadzką izolację wodoszczelną

Warstwa termoIzolacji jest konieczna, gdy pod podłogą jest grunt, przestrzeń wentylowana lub nieogrzewane pomieszczenie.

Podłoga w nieogrzewanej piwnicy
W takiej podłodze wystarczy, gdy podkład podłogowy jest oddzielony od płyty betonowej warstwą izolacji przeciwwilgociowej.

Podłoga w ogrzewanej piwnicy
Wystarczającą warstwą termoizolacji w podłodze ogrzewanej piwnicy będzie 5 cm styropianu lub wełny mineralnej.


Czy ocieplać podłogę piwnicy?

Podłoga piwnicy znajduje się poniżej strefy przemarzania (w okolicach Poznania jest to głębokość 80 cm, Warszawy – 1 m, a Suwałk – 1,4 m). Dlatego w nieogrzewanych pomieszczeniach piwnicy nie trzeba ocieplać podłogi. Jeśli jednak piwnica ma być ogrzewana, wykonanie warstwy ocieplenia staje się konieczne.

Jakie są rodzaje podłóg?

Podłoga zespolona – taka, której podkład łączy się bezpośrednio z konstrukcją budynku (stropem lub betonową płytą podłogi na gruncie). Wtedy podkład i część konstrukcyjna, na której jest ułożony, muszą pracować razem. Dlatego chcąc uniknąć rozwarstwiania się części podłogi, trzeba zagruntować podłoże pod podkład. Poza tym taki podkład powinien mieć grubość co najmniej 2 cm.
Podłoga oddzielona od konstrukcji stropu – wykonywana na słabej, zatłuszczonej lub wilgotnej powierzchni. Jeżeli wzmocnienie podłoża gruntem okazałoby się niewystarczające, najlepiej ułożyć podkład na warstwie folii przeciwwilgociowej. Musi ona stanowić szczelną warstwę, dlatego pasy folii powinny być układane na zakład i wykładane na ściany. Minimalna grubość warstwy podkładu ułożonej na warstwie oddzielającej powinna wynosić 3,5 cm.
Podłoga pływająca – wszystkie jej warstwy są oddzielone od ścian i stropu. Podłogę pływającą układa się na słabej powierzchni i w pomieszczeniach, w których ważne jest wytłumienie dźwięków. Podkład takiej podłogi jest układany na izolacji termicznej lub akustycznej. Jeżeli ma on mieć grubość 3,5-4 cm, należy go zazbroić siatką z cienkich prętów, aby nie pękał. Decydując się na ułożenie grubszego podkładu (7-8 cm), nie trzeba robić zbrojenia. Jednak w takiej sytuacji ciężar podkładu powinien zostać uwzględniony w obliczeniach.

Jaka może być podłoga na parterze?

Najłatwiejszym i najtańszym rozwiązaniem w domach niepodpiwniczonych jest zrobienie podłogi na gruncie. Nie wymaga ona obliczeń konstrukcyjnych – można ją wykonać na podstawie rysunku z projektu budowlanego. Nie zawsze jednak taka podłoga jest najodpowiedniejszym rozwiązaniem ze względu na warunki terenowe. W przypadku wysokiego poziomu wód gruntowych lub dużego spadku terenu odpowiedniejsza może się okazać podłoga nad przestrzenią wentylowaną. Takie rozwiązanie wymaga jednak obliczeń konstrukcyjnych i wprowadzenia do projektu poprawek adaptacyjnych.
W domach podpiwniczonych podłoga parteru znajduje się na stropie nad piwnicą. Należy go ocieplić wtedy, gdy piwnica będzie nieogrzewana lub utrzymywana w niej temperatura ma być znacznie niższa niż w pozostałej części domu.

Podłoga nad przestrzenią wentylowaną

W ścianach fundamentowych trzeba wykonać otwory, aby umożliwić wentylowanie przestrzeni podpodłogowej.

Podłoga nad nieogrzewaną piwnicą

Warstwę termoizolacji należy umieścić od strony nieogrzewanego pomieszczenia – będzie wtedy najskuteczniejsza.

Podłoga na gruncie z ociepleniem na płycie betonowej
Jeżeli ocieplenie stanowi warstwa styropianu, wystarczy tylko jedna warstwa izolacji przeciwwilgociowej ułożona na warstwie konstrukcyjnej betonu. Jeśli termoizolacja jest zrobiona z wełny, potrzebna będzie dodatkowa warstwa izolacji przeciwwilgociowej ułożona między wełną a podkładem podłogowym.

Podłoga na gruncie z ociepleniem pod płytą betonową
W przypadku takiej podłogi można samodzielnie podjąć decyzję o zwiększeniu grubości warstwy termoizolacji.

Jakie warstwy powinna mieć podłoga na piętrze?

Jest to uzależnione przede wszystkim od budowy stropu. Na ciężkich stropach (których 1 m² waży więcej niż 350 kg) wystarczy tylko centymetrowa warstwa izolacji akustycznej. Ciężkie żelbetowe stropy monolityczne o grubości większej niż 14 cm są jednak rzadko wykonywane w domach jednorodzinnych. Gdy grubość żelbetowego stropu monolitycznego jest mniejsza niż 14 cm, warstwa izolacji akustycznej powinna mieć 3-4 cm.
Przy lekkich stropach drewnianych należy zrobić w podłodze jeszcze grubszą izolację, może ona mieć nawet 12 cm.
Poza tym konieczne jest dostosowanie podłogi do funkcji pomieszczenia, w którym jest ułożona – w łazienkach trzeba koniecznie ułożyć izolację wodoszczelną.

Podłoga na legarach na stropie betonowym

Przestrzeń między legarami należy szczelnie wypełnić miękką wełną mineralną, legary koniecznie oddzielić od desek podłogowych, na przykład podkładkami z filcu lub gumy.

Podłoga na stropie drewnianym
Drewniane stropy najsłabiej izolują od dźwięków. Przestrzeń między belkami trzeba wypełnić wełną, a w podłodze ułożyć izolację akustyczną.


Podłoga na stropie betonowym z izolacją akustyczną

Warstwa izolacji akustycznej z wełny mineralnej powinna mieć co najmniej 4 cm, ze styropianu elastycznego może mieć około 3 cm.
Uwaga! Styropianu elastycznego nie należy mylić z tradycyjnym. Płyty styropianu elastycznego mają bardzo małą gęstość 7-12 kg/m³ i są przeznaczone do izolowania akustycznego stropów, a nie do ocieplania.

Podłoga na stropie betonowym z izolacją akustyczną i wodoszczelną
Ułożona w łazience czy pralni wodoszczelna izolacja uchroni strop przed zawilgoceniem.


Wełna tłumi dźwięki uderzeniowe i powietrzne.

Czym ocieplać podłogę?

Styropianem – najlepiej stosować płyty z frezowanymi krawędziami. W ten sposób zmniejsza się ryzyko powstania mostków termicznych. Rodzaj styropianu należy uzależnić od obciążenia, na jakie będzie narażona podłoga. Do pomieszczeń mieszkalnych jest przeznaczony styropian odmiany EPS 100 038 Dach/Podłoga. W garażu lepiej ułożyć styropian EPS 200 036 Dach/Podłoga/Parking. Przy wysokim poziomie wód gruntowych dobrze sprawdza się styropian o obniżonej chłonności. Jest on oznaczany takim samym symbolem jak zwykły styropian, ale producenci zaznaczają, że jest odporny na działanie wilgoci.
Polistyrenem ekstrudowanym – ma lepsze właściwości termoizolacyjne niż styropian, a oprócz tego jest znacznie odporniejszy na działanie wody. Do ocieplania podłóg w pomieszczeniach mieszkalnych i garażach można stosować płyty XPS 200, XPS 300, XPS 500.
Pianką poliuretanową – mogą być stosowane tylko twarde płyty z zamkniętymi komórkami – z poliuretanu PUR lub PIR. Z reguły takie płyty są pokryte z dwóch stron powłoką aluminiową lub z włókna szklanego. W ten sposób poprawiona jest ich izolacyjność cieplna, a zmniejszona paroprzepuszczalność.
Wełną mineralną – do ocieplenia podłogi na gruncie można używać tylko twardych płyt o gęstości 150 kg/m³. Jedynie taka wełna ma odpowiednią wytrzymałość na odkształcenia (także mniejszą nasiąkliwość).
Keramzytem – ma wprawdzie najsłabszą izolacyjność termiczną, ale jest odporny na wilgoć, pleśń i grzyby. Dlatego można go układać pod podłogami na gruncie – grubą warstwą (25-40-centymetrową).

Spośród wszystkich materiałów posadzkowych najtrwalsze i najbardziej odporne na uszkodzenia są twarde płytki ceramiczne (na zdjęciu klinkier).

Jakie materiały najskuteczniej izolują od wody i wilgoci?
Hydroizolacja podłogi chroniąca przed wodą i wilgocią z gruntu jest wykonywana z papy lub folii. Spośród pap najlepsze parametry mają termozgrzewalne na osnowie z włókna szklanego – wystarczy położyć jedną warstwę. Nieco gorsze są papy na osnowie z włókien poliestrowych, a najsłabsze parametry techniczne mają papy na osnowie z tektury – muszą być one układane w dwóch-trzech warstwach na lepiku asfaltowym. Pasy papy należy układać na 10-centymetrowy zakład.
Coraz częściej papy są wypierane przez folie. Są one bardzo wytrzymałe, trwałe i łatwo jest je ułożyć – mogą być zgrzewalne lub samoprzylepne. Do izolacji podłogi stosuje się tak zwane folie płaskie z polietylenu wysokiej gęstości (HDPE), polichlorku winylu (PCW) lub poliolefinu (TPO). Układa się je na 5-centymetrowy zakład.
Uwaga! W pomieszczeniach szczególnie narażonych na działanie wilgoci przed położeniem posadzki podkład zabezpiecza się  wodoszczelną masą – tak zwaną folią elastyczną w płynie. Jest ona mieszaniną spoiwa polimerowego, wypełniaczy i środków modyfikujących.
Pierwszą warstwę folii nanosi się na podłoże pędzlem lub wałkiem, drugą można nakładać w taki sam sposób lub stalową pacą.


Parkiet z korka jest mniej trwały niż posadzka z kamienia i ceramiki, ale uszkodzone płytki można z łatwością wyciąć nożem, a w ich miejsce wkleić nowe.

Czy hydroizolację robi się nad czy pod ociepleniem?

Jeżeli ociepleniem podłogi na gruncie lub nad przestrzenią wentylowaną jest warstwa styropianu, oba sposoby umieszczenia izolacji przeciwwilgociowej są prawidłowe. W jednym i drugim przypadku dom jest zabezpieczony przed wilgocią z gruntu.
Gdy ocieplenie stanowi wełna mineralna, potrzebne są aż dwie warstwy izolacji przeciwwilgociowej. Jedną umieszcza się pod wełną – na betonowej płycie. Jej zadaniem jest ochrona przed wilgocią pochodzącą z gruntu. Drugą warstwę izolacji  należy ułożyć na wełnie, aby ją zabezpieczyć przed wilgocią z podkładu podłogowego.


Posadzki kamienne są długowieczne, ale po pewnym czasie użytkowania wymagają zabiegów renowacyjnych – szlifowania i polerowania (na zdjęciu marmur).

Czy zawsze izolację akustyczną układa się na stropie?
Nie zawsze. Izolację akustyczną powinno się układać od strony pomieszczenia, w którym powstaje hałas. Jeżeli na piętrze jest sypialnia, a na parterze pokój multimedialny, lepiej będzie ułożyć izolację akustyczną pod stropem. Gdy na piętrze jest pokój dzieci, a na parterze sypialnia, wówczas izolacja akustyczna lepiej spełni swoje funkcje, gdy ułożymy ją na stropie.
Szczególnym rozwiązaniem jest strop drewniany, który najsłabiej izoluje akustycznie. Wtedy izolacja akustyczna jest układana między belkami stropu i niezależnie od tego na stropie lub pod nim – w suficie podwieszanym.


Posadzka z drewna może służyć przez lata. Jednak tylko wtedy, gdy jest odpowiednio zabezpieczona i drewniane elementy są wystarczająco grube, by je kilkakrotnie cyklinować (na zdjęciu badi).

Jakie podłogi najlepiej tłumią dźwięki?

Wybór rodzaju podłogi jest uzależniony między innymi od rodzaju dźwięków, które będą powstawały w pomieszczeniu. Jedne podłogi skuteczniej tłumią dźwięki uderzeniowe – powstające między innymi podczas chodzenia, a inne powietrzne – na przykład muzykę, mowę.
Dźwięki uderzeniowe najskuteczniej tłumi podłoga pływająca, w której podkład i posadzka nie stykają się ze ścianami i z konstrukcją nośną stropu. Podłoga pływająca, w której warstwa izolacji akustycznej została zrobiona z wełny grubości 4 cm albo ze styropianu elastycznego 33/30 mm, może poprawić izolacyjność akustyczą od dźwięków uderzeniowych nawet o 30 dB. Zwiększanie grubości materiałów izolacyjnych poprawia izolacyjność akustyczną tylko w znikomym stopniu. Natomiast zmniejszenie grubości  warstwy izolacji akustycznej nawet o 1 cm może znacznie pogorszyć izolacyjność dźwiękową podłogi.
Uwaga! Wylewka przykrywająca warstwę izolacji akustycznej powoduje ściśnięcie izolacji i dzięki temu poprawia jej skuteczność.
Jeżeli zamiast mokrej wylewki zostanie zastosowany suchy system z płyt gipsowo-włóknowych lub gipsowo-kartonowych z wełną, pianką polistyrenową albo płytą pilśniową, natężenie dźwięków uderzeniowych zostanie zmniejszone o 20 dB. Jednak takie rozwiązanie będzie też częściowo tłumiło dźwięki powietrzne.
Dźwięki powietrzne najlepiej izoluje podłoga na legarach, w której przestrzenie między legarami zostały szczelnie wypełnione miękką wełną mineralną. Oddzielenie legarów od poszycia cienką warstwą filcu lub gumy sprawi, że podłoga będzie w pewnym stopniu tłumiła również dźwięki uderzeniowe.


Czym się kierować, wybierając podkład?
Wybór należy uzależnić od tego, w jakich warunkach ma być eksploatowana podłoga. Podkład (inne nazwy – szlichta, wylewka, jastrych) to warstwa znajdująca się bezpośrednio pod posadzką, od której zależy trwałość i estetyka podłogi. Jeśli ma być układany w łazience, kuchni lub garażu, musi być odporny na wilgoć (wtedy najlepiej zdecydować się na podkład cementowy lub betonowy, niewrażliwe na działanie wilgoci). Podkład cementowy można zrobić samodzielnie na budowie (stosunek cementu do piasku 1:3) lub kupić gotową zaprawę, do której trzeba jedynie dodać wodę. Ma on konsystencję plastyczną – układa się go między listwami kierunkowymi, a następnie ubija, zaciera i wygładza pacą. Należy pamiętać, że taki podkład podczas schnięcia kurczy się, dlatego zawsze trzeba w nim robić dylatacje.
Suchy podkład betonowy jest układany za pomocą tak zwanego miksokreta (urządzenia, które wężem może podawać podkład na dużą odległość – nawet kilku pięter). Podawany nim podkład zawiera żwir, cement i niewielką ilość wody. Na koniec wygładza się go i zaciera maszynowo.
Podkład anhydrytowy (gipsowy) można stosować tylko w pomieszczeniach nienarażonych na działanie wilgoci. Nawet wyschnięty może pod jej wpływem ulec całkowitemu zniszczeniu. Podczas schnięcia nie kurczy się, więc nie trzeba w nim robić dylatacji (oprócz obwodowych wokół pomieszczenia).
Przed układaniem podkładu na ścianach trzeba oznaczyć jego przewidywaną grubość. Do suchej zaprawy dodaje się zalecaną przez producenta ilość wody i miesza. Ciekłą zaprawę układa się na podłożu. Podkład trzeba odpowietrzyć, przesuwając po jego powierzchni wałek z długim włosiem (wzdłuż i w poprzek pomieszczenia).
Równie nieodporne na wilgoć są płyty drewnopodobne, które stosuje się jako podkłady pod posadzki w szkieletowych domach drewnianych – kanadyjczykach.

Jak układa się podkłady na ogrzewanych podłogach?

Na takich podłogach można układać podkłady cementowe lub anhydrytowe o grubości 4-5 cm, wykonując dylatacje wzdłuż ścian. Przed ułożeniem posadzki podkład musi zostać dobrze wysuszony (wygrzany). Uruchomienie ogrzewania podłogowego nie powinno jednak nastąpić wcześniej niż po 21 dniach od wykonania podkładu cementowego i siedmiu dniach – anhydrytowego. Osuszanie takie trwa około 21 dni. Codziennie temperatura powietrza w pomieszczeniu powinna być podnoszona o 5°C do momentu, aż osiągnie 24°C. Wtedy należy ją utrzymywać przez 14 dni, a następnie redukować każdego dnia o 5°C.

JAKI POWINIEN BYĆ DOBRY PODKŁAD?

Twardy – od tego zależy trwałość posadzki. Jeśli podkład nie jest wystarczająco wytrzymały, może pękać pod wpływem naprężeń i obciążenia. Wtedy najczęściej dochodzi do odspojenia posadzki. Najprostszym sposobem sprawdzenia twardości podkładu jest uderzanie w niego pod kątem kilogramowym młotkiem.
Druga metoda polega na narysowaniu rysikiem na podkładzie kratki (odstępy między liniami powinny wynosić 5-10 mm). Jeśli górki między rysami się nie kruszą, podkład jest twardy.
Równy – nierówności podkładu odbiją się nie tylko na wyglądzie posadzki – podczas eksploatacji mogą powstawać pęknięcia między elementami posadzki.
Za dopuszczalną nierówność podkładu przyjmuje się odchylenie 2 mm od poziomu podkładu (mierzone dwumetrową łatą).
Suchy – wilgotność podkładu jest szczególnie istotna, gdy ma na nim zostać ułożona posadzka z pracującego materiału, na przykład drewna. Zawilgocony podkład może spowodować odkształcenie jej elementów. Wilgotność podkładów cementowych i anhydrytowych najpierw sprawdza się miernikiem elektrycznym, a potem dokładniej miernikiem chemicznym. Wilgotność drewnopodobnych płyt wiórowych sprawdza się elektroniczną wagosuszarką.
Uwaga! Poszczególne rodzaje podkładów, na których ma być ułożona najwrażliwsza na wilgoć posadzka (drewniana), mają różną dopuszczalną wilgotność:
- podkład cementowy – 1,8% (gdy w podłogę jest wbudowane ogrzewanie podłogowe – 1,5%);
- podkład anhydrytowy – 0,3%;
- płyty drewnopodobne – 7-11%.


Jaki grunt wybrać, żeby wzmocnić i osuszyć podłoże?
Niewystarczająco twarde podkłady wzmacnia się, nakładając grunt poliuretanowy. Dzięki temu, że doskonale wnika on w podłoże, wzmacnia nie tylko jego wierzchnią warstwę. Grunt powinien zostać naniesiony około 12 godzin przed ułożeniem posadzki.
Parametry techniczne podkładów poprawiają także grunty dyspersyjne, których używa się przed układaniem mas samopoziomujących. Można je również dodawać do samych mas, aby je wzmocnić.
Niektóre grunty, izolując wilgoć, przyspieszają układanie posadzki. Dzięki temu nie trzeba koniecznie czekać (od jednego do trzech miesięcy), aż podkład sam wyschnie. Grunty poliuretanowe lub epoksydowe mogą być nanoszone na podkłady o wilgotności do 5%. Grunty lateksowo-epoksydowo-cementowe są stosowane na jeszcze bardziej zawilgocone podłoża. Robi się z nich nawet izolacje przeciwwilgociowe – chronią przed podciąganiem kapilarnym wody.


Czy zawsze trzeba gruntować podkład?
Nie. O tym, czy grunt powinien zostać użyty, przesądzają cechy podkładu – jeśli jest twardy i suchy, nie trzeba go gruntować. Nie można jednak zapominać o tym, że jedną z funkcji gruntu – oprócz wzmacniania i osuszania podłoża – jest związanie kurzu i zwiększenie przyczepności podłoża. Rezygnując z gruntowania, należy pamiętać, że po przeszlifowaniu podkładu (szlifierką tarczową z grubym papierem ściernym nr 16 albo tak zwanym węglikiem spiekanym na stalowej tarczy) trzeba bardzo dokładnie odkurzyć podłoże.

Jak zlikwidować nierówności przed ułożeniem posadzki?

Najprostszym sposobem jest zastosowanie mas samopoziomujących, które rozpływając się po podłożu, likwidują nierówności. Jednak rodzaj masy należy dostosować do przeznaczenia pomieszczenia, w którym zostanie ułożona. Niektóre masy zaleca się tylko do tak zwanych suchych pomieszczeń (pokoi, sypialni), inne do suchych i wilgotnych (kuchni, łazienek).
Masy cementowe mogą być stosowane w jednych i drugich. Robi się z nich cienkie wylewki, które z reguły mają 2-30 mm grubości.
Masy gipsowe (tańsze) są przeznaczone jedynie do suchych pomieszczeń – w mokrych chłonęłyby wilgoć i pęczniałyby. Z mas gipsowych można zrobić wylewki o grubości 20-100 mm. Decydując się na zastosowanie różnych mas w domu, należy pamiętać, aby ich połączenia oddzielić taśmą dylatacyjną.
Wybierając masę, warto zwrócić uwagę na czas, po jakim można po niej chodzić. Mogą to być dwie godziny albo aż trzy dni.

Jak zrobić posadzkę na starym podłożu?

Nie trzeba zrywać starej posadzki ceramicznej lub drewnianej, by ułożyć nową. Wystarczy położyć na nią masę renowacyjną zalecaną do określonego rodzaju podłoża. Masy te dzięki zwiększonej przyczepności do podłoża gwarantują, że nowa posadzka nie odspoi się podczas eksploatacji.
Jeżeli ułożenie nowej posadzki na starą za bardzo podniosłoby poziom podłogi, należy zerwać posadzkę, a z podkładu usunąć stare powłoki. Można to zrobić, szlifując podkład tarczą metalową albo papierem karborundowym. Później trzeba nanieść grunt poliuretanowy lub epoksydowy. Jeżeli na starym podkładzie są pozostałości kleju bitumicznego, koniecznie należy zastosować grunt rozpuszczalnikowy.

Co ułożyć na ogrzewanej podłodze?


Na takiej podłodze najlepiej sprawdzają się posadzki, które dobrze przewodzą ciepło i nie odkształcają się pod wpływem dużych zmian temperatury. Najlepsze pod tym względem są płytki kamienne i ceramiczne, dlatego poleca się je do pomieszczeń, w których ogrzewanie podłogowe stanowi główne źródło ciepła.
Na ogrzewanych podłogach można również układać wykładziny elastyczne, które z powodu niewielkiej grubości w małym stopniu ograniczają promieniowanie cieplne. Przed kupnem wykładziny trzeba jednak sprawdzić, czy producent zaznaczył, że może być ona ułożona na ciepłej podłodze.
Także niektóre rodzaje paneli są przeznaczone do układania na podłogach z ogrzewaniem.
Jeśli chcemy poprawić przewodzenie ciepła przez taką posadzkę, należy przykleić panele do podkładu. Ich krawędzie powinny być łączone na zatrzask, a nie na klej, wtedy posadzka będzie bardziej odporna na odkształcenia.
Choć posadzki drewniane nie najlepiej sprawdzają się na ogrzewanych podłogach, można je na nich układać. Należy jednak wybierać tylko drewno o małym skurczu i długim czasie osiągania równowagi higroskopijnej, na przykład: dąb, merbau, iroko, doussie, tek. Na podłodze z ogrzewaniem nie powinno się kłaść parkietu grubszego niż 1,5-centymetrowy. Grubszy nie tylko za bardzo ograniczy przekazywanie ciepła, ale też powstaną w nim większe szczeliny. Najlepszym rozwiązaniem są parkiety dwu- i trójwarstwowe – krzyżowe ułożenie słoi w sąsiadujących warstwach drewna ogranicza jego pracę.
Klepka warstwowa musi być jednak dobrej jakości, w przeciwnym razie częste zmiany temperatury mogą doprowadzić do rozwarstwienia drewnianej posadzki.
Ważny jest także sposób zabezpieczenia posadzki drewnianej, która została ułożona na ogrzewanej podłodze. Najlepszą metodą jest olejowanie, ponieważ nie skleja kantów drewna. Położony na pracującą podłogę lakier może popękać i uwydatnić szczeliny między drewnianymi elementami.
Uwaga! Przed podjęciem decyzji o wyborze rodzaju posadzki warto ustalić, w jakim stopniu przewodzi ona ciepło, na przykład dębowa mozaika grubości 0,8 cm – 25 W/(m²·K), dębowy parkiet grubości 1,5 cm – 13,33 W/(m²·K). Przewodzenie ciepła przez terakotę grubości 1 cm osiąga wartość aż 105 W/(m²·K).


Jakie drewno do łazienki, a jakie do salonu?
Gatunki drewna różnią się twardością i stopniem reagowania na zmiany wilgotności – tak zwaną stabilnością. Dlatego dobór drewna na posadzkę należy zawsze uzależniać od tych dwóch cech. W pomieszczeniach intensywnie eksploatowanych – takich jak hol czy salon – najlepiej sprawdzą się najtwardsze gatunki drewna, spośród krajowych na przykład dąb, buk i jesion. Podobną twardość mają egzotyczny tek i iroko. Twardsze gatunki drewna, z których można zrobić posadzki, to doussie, merbau, bambus i ipe. Drewno na podłogę w sypialni nie musi być bardzo twarde, dlatego można tam położyć na przykład brzozę, grapię, guatambu lub tauari.
Do łazienki, w której posadzka jest najbardziej narażona na działanie wilgoci, należy wybierać przede wszystkim gatunki o najwyższej stabilności, na przykład tek i iroko. Zawierają one naturalne oleje, dzięki którym nie odbarwiają się pod wpływem wody. W kuchni można położyć gatunki nieco mniej odporne na wilgoć, takie jak jatoba czy badi.
Uwaga! Wprawdzie każda drewniana posadzka będzie ciepła i sprężysta – amortyzuje upadki – ale nie każda w równym stopniu jest antypoślizgowa. Przesądza o tym sposób, w jaki zostanie zabezpieczona – najbardziej śliskie są posadzki woskowane i polerowane, najmniej – olejowane. Lakierowane podłogi stają się śliskie, gdy znajduje się na nich woda.



KTÓRE DREWNIANE ELEMENTY ULEGAJĄ NAJWIĘKSZYM ODKSZTAŁCENIOM?
Na odkształcenia najbardziej są narażone drewniane elementy, których stosunek szerokości do grubości jest większy niż 4:1. W dylach podłogowych praktycznie nie da się ich uniknąć. Dlatego szczeliny między deskami podłogowymi często wypełnia się elastomerem, który podczas pracy drewna rozciąga się lub nieco wybrzusza.
Decydując się na drewniane elementy o stosunku szerokości do grubości większym niż 4:1, należy wybrać usłojenie równoległe do dłuższej krawędzi klepki, a nie stycznej do niej.

Czym można zabezpieczyć drewnianą posadzkę?

Lakier powinien być zawsze dobrany do rodzaju drewna. Do posadzek  z drewna drzew liściastych należy stosować elastyczne lakiery, które nie będą pękały podczas pracy drewna: poliuretanowe, uretanowe lub uretanowo-alkidowe. Na pracujące gatunki drewna (na przykład buk) nie należy jednak kłaść bezpośrednio lakierów wodnych. Najpierw trzeba je zabezpieczyć odpowiednim podkładem.
Na posadzki z drewna drzew iglastych najlepsze są lakiery alkidowe, uretanowe i uretanowo-alkidowe. Przed ich położeniem drewno należy jednak przemyć benzyną lub acetonem (aby usunąć z niego żywicę), a następnie miejsca torebek żywicznych wypełnić podkładem dostosowanym do lakieru, którym ma być pokryta podłoga.  
Na drewno egzotyczne najpierw powinien zostać nałożony podkład, który zneutralizuje jego olejki, a potem dowolny lakier. Wśród egzotycznych gatunków drewna są jednak takie, które spowalniają działanie utwardzaczy zawartych w lakierach – na przykład iroko i ipe. Wtedy trzeba najpierw użyć podkładu do tak zwanych trudnych gatunków drewna, a dopiero potem pokryć je lakierem zalecanym do określonego gatunku drewna.
Olejem można zabezpieczać prawie wszystkie gatunki drewna. Jedynie na egzotycznych, zawierających duże złogi krzemionki czy węglanu wapnia (doussie), podczas olejowania może się pojawiać biała, mydlana wydzielina.
Olej, wnikając w głąb drewna, w przeciwieństwie do lakieru zabezpiecza nie tylko jego powierzchnię. Olejowana podłoga jest poza tym naturalniejsza w dotyku. W przypadku tak zwanych tłustych gatunków drewna (na przykład ipe, jatoba) olej stanowi najlepszy rodzaj zabezpieczenia. Podłoga, która ma być olejowana, musi być jednak idealnie wycyklinowana, ponieważ olej bardziej niż lakier uwypukla niedoskonałości posadzki drewnianej.
Wosk tworzy na powierzchni podłogi cienką warstwę ochronną, jednak nie zabezpiecza posadzki przed wodą. Pod jej wpływem na podłodze pojawiają się jasne plamy. Woski nie są zalecane do egzotycznych gatunków drewna zawierających krzemionkę czy węglan wapnia – powodują powstanie na ich powierzchni białej wydzieliny.
Uwaga! Drewno lakierowane wystarczy przecierać wilgotną ściereczką z dodatkiem detergentów. Natomiast posadzki woskowane i lakierowane wymagają regularnych zabiegów konserwujących – nakładania co pewien czas twardego wosku nabłyszczającego czy oleju pielęgnacyjnego


Czy lakiery rozpuszczalnikowe są twardsze niż wodne?
O twardości lakieru decyduje rodzaj zastosowanych w nim żywic, a  nie rodzaj rozcieńczalnika. Najlepsze cechy użytkowe – odporność na ścieranie, uderzenia, elastyczność i odporność na wilgoć – mają lakiery poliuretanowe zarówno wodne, jak i rozpuszczalnikowe.
Jednak wytrzymałość powłoki lakierów wodnych może zostać osłabiona przez niewłaściwe nanoszenie. Nieumiejętne naniesienie lakieru wodnego może spowodować podniesienie „włosków“ drewna i pogorszyć wytrzymałość mechaniczną lakieru. Zastosowanie tego typu lakierów wymaga od lakiernika większego doświadczenia niż użycie lakierów rozpuszczalnikowych.

Jak sposób zabezpieczenia wpływa na wygląd drewna?

Naturalny wygląd drewna w największym stopniu zachowują lakiery wodne. Pokryte nimi drewno nie żółknie pod wpływem światła, ponieważ zawierają one filtry UV.
Lakiery rozpuszczalnikowe podkreślają usłojenie drewna i nadają mu ciepły odcień. Z reguły nie mają filtrów UV, nawet zastosowanie pod nie podkładu z takimi filtrami nie uchroni drewna po pewnym czasie przed zmianą koloru pod wpływem światła.
Olej pogłębia kolor podłogi i podkreśla słoje drewna, nie nadając jej połysku. Olejo-woski i wosk w przeciwieństwie do samego oleju nadają podłodze aksamitny połysk.

POSADZKA NAJŁATWIEJSZA I NAJTRUDNIEJSZA DO UŁOŻENIA

Najłatwiej ułożyć posadzkę z naturalnych paneli – wtedy, gdy są układane bez kleju, jako podłoga pływająca. Naturalne panele drewniane mogą być zrobione z dwóch lub trzech warstw drewna, przy czym wierzchnia warstwa ma od 3 do 6 mm.
Drugim rodzajem posadzki drewnianej, którą łatwo ułożyć, jest mozaika. Jej deszczułki są fabrycznie połączone – naklejone na papier lub taśmę samoprzylepną. Wystarczy, przyklejając mozaikę do podłoża, ułożyć ją siatką lub papierem do góry, a następnie je oderwać.
Najtrudniej układa się wyszukane wzory parkietu, na przykład jodełkę francuską. Wtedy każdą klepkę trzeba przyciąć z dwóch stron pod takim samym kątem.


Dlaczego korek staje się coraz bardziej popularny?
Zadecydowały o tym przede wszystkim względy praktyczne. Posadzki korkowe są trwałe, ciepłe, ciche i łatwo utrzymać je w czystości. Korek jest odporny na zabrudzenia, ponieważ jego powierzchnia nie przyciąga kurzu. Wykonana z niego posadzka pracuje w znacznie mniejszym stopniu niż drewniana (dla korka nie podaje się nawet współczynnika skurczu).
Jeżeli posadzka jest eksploatowana w nieodpowiednich warunkach (gdy wilgotność powietrza jest mniejsza niż 45%), między płytkami korkowymi mogą powstać szczeliny o szerokości 1 mm. Korek poprawia także akustykę pomieszczenia – doskonale tłumi odgłos kroków. Poza tym jest bardzo dobrym izolatorem – posadzka korkowa, choć cienka, może być jednym ze sposobów na docieplenie pomieszczenia – jej współczynnik przewodzenia ciepła λ wynosi 0,045 W/(m²·K) (dla porównania λ twardej wełny = 0,040-0,041 W/(m²·K)).

Jaką posadzkę trudniej uszkodzić – lakierowaną czy winylowaną?
Lakierowane posadzki są bardziej naturalne i przyjemniejsze w dotyku niż te pokryte powłoką winylową, ale są od nich mniej odporne na wgniecenia, zarysowania i ścieranie. Dlatego lakierowane posadzki korkowe (także te fabrycznie pokrywane warstwą lakieru) są zalecane do pomieszczeń mieszkalnych. Winylowany korek może być układany w miejscach intensywnie eksploatowanych, nawet w biurach. Trudno ścieralnej warstwy PCW nie uszkodzą nawet kółka mebli. W sprzedaży są winylowane płytki i panele korkowe.
Uwaga! Najbardziej naturalna jest posadzka korkowa zabezpieczona olejem, jednak jest ona mniej odporna na zaplamienie i mechaniczne uszkodzenia.

CZY DO POŁOŻENIA POSADZKI KORKOWEJ POTRZEBNY JEST FACHOWIEC?
Nie. Zarówno parkiet z płytek korkowych, jak i panele można ułożyć bez pomocy fachowca. Łatwiejsze jest montowanie paneli. Układa się je na zatrzask – bez stosowania kleju. Taka posadzka powstaje bardzo szybko i natychmiast nadaje się  do użytkowania. Trudniejsze jest układanie parkietu korkowego. Z pewnością jednak jest znacznie łatwiejsze niż położenie parkietu drewnianego, ponieważ korek w znacznie mniejszym stopniu pracuje i ulega odkształceniom. W przypadku posadzek korkowych, które są elastyczne i sprężyste, niezwykle ważne jest to, by układać je na podkładach o odpowiedniej wytrzymałości na zgniatanie – co najmniej 20 MPa.
Jeśli wytrzymałość podkładu będzie zbyt mała, jest bardzo prawdopodobne, że dojdzie do pokruszenia podkładu i odspojenia posadzki.
Decydując się na samodzielne układanie parkietu korkowego, lepiej wybrać płytki o prostych, a nie fazowanych krawędziach. Taka podłoga nie będzie wyraźnie podzielona rowkami na poszczególne płytki i ewentualne błędy popełnione podczas układania będą mniej widoczne.

Jak może wyglądać korek?

Posadzka z korka moźe być barwiona, mieć kolorowe smugi, delikatny ziarnisty rysunek albo fakturę przypominającą korytarze zrobione przez korniki.
Niektóre posadzki korkowe mają wzór z małych kwadratów lub prostokątów, inne przypominają posadzkę kamienną ze smugami i z żyłkami.
Płytki podłogowe mogą być jedno- lub dwuwarstwowe (wierzchnia warstwa jest z korka naturalnego, dolna z prasowanego korka mielonego).
W panelach, które zawsze mają budowę warstwową, korek z reguły ma 5-5,5 mm.


Na jakie uszkodzenia są narażone panele?

Odkształcenia – płyta nośna paneli laminowanych nie zawsze jest wodoodporna, dlatego pod wpływem wody HDF może pęcznieć, powodując podnoszenie brzegów paneli. Ciężkie przedmioty, upadając na panele, mogą w ich wierzchniej warstwie wybijać dziury.
Ścieranie laminatu – nieusunięty z paneli piasek może doprowadzić do wytarcia ich wierzchniej warstwy. Dlatego przed posadzką z paneli laminowanych należy zawsze umieścić wycieraczkę, która zatrzyma piasek.
Plamy i smugi – o ile panele drewniane można myć i konserwować środkami zawierającymi wosk, o tyle na powierzchni laminowanych pod jego wpływem mogą powstawać białe smugi.

CZY MOŻNA SAMODZIELNIE UŁOŻYĆ POSADZKĘ Z PANELI?

Tak. Panele można układać na klej lub na zatrzask. Oba sposoby są łatwe – nie trzeba zlecać tej pracy fachowcowi. Jednak koniecznie należy się stosować do zaleceń instrukcji. Montaż paneli poszczególnych firm znacznie się różni. Niektóre należy wsuwać poziomo jeden w drugi, inne ustawiać pod kątem do poprzedniego rzędu, a później opuszczać na podłogę.
Układanie paneli bez przestrzegania zaleceń producenta może doprowadzić do ich uszkodzenia.
Panele układane bezklejowo można zdemontować i ułożyć ponownie, na przykład w innym pomieszczeniu. Decydując się na zastosowanie kleju, należy pamiętać, że powinien on zostać nałożony na całej długości górnej krawędzi wpustu (nie punktowo). Podczas klejenia paneli należy usuwać wypływający na ich powierzchnię klej – najpierw wilgotną, a potem suchą szmatką.

Po czym poznać, które panele są najtrwalsze?
O wytrzymałości paneli decyduje grubość i jakość warstwy wierzchniej oraz rodzaj warstwy nośnej (im jej gęstość jest większa, tym mniej będzie reagowała na zmiany wilgotności, zachowując kształt panelu). Panele mogą być w całości wykonane z drewna – z trzech warstw z usłojeniem ułożonym krzyżowo. Taki układ warstw ogranicza pracę drewna nawet do 70%.
Panele laminowane mogą imitować drewno, kamień, metal, terakotę albo przedstawiać fantazyjne wzory. Przed kupnem paneli warto zapytać, jak są zabezpieczone przed wnikaniem wody – w niektórych płyty HDF są wodoodporne, w innych krawędzie zostały zaimpregnowane lub zabezpieczone woskiem. Niektóre panele charakteryzują się dużą nasiąkliwością. Są one bardzo wrażliwe na podwyższoną wilgotność powietrza, mogą zmieniać swoje wymiary nawet podczas mokrego lata. Przeznaczenie paneli i stopień ich odporności na zużycie określają przypisane do nich klasy, dlatego tak ważne jest sprawdzenie oznaczenia (posadzki panelowe różnych producentów są poddawane takim samym badaniom).
Istnieje sześć klas określających wytrzymałość (im wyższa klasa, tym lepiej).
Klasa 21 AC1 – oznaczone w ten sposób panele mogą być układane tylko w pomieszczeniach mało eksploatowanych, na przykład sypialniach.
Klasa 22 AC2 – oznacza przeznaczenie do pomieszczeń średnio eksploatowanych, na przykład do pokoi dziennych.
Wszystkie panele czterech wyższych klas (23 AC3; 31 AC3; 32 AC4; 33 AC5) można układać w intensywnie eksploatowanych pomieszczeniach domów, na przykład w holach i salonach.
Najbardziej odporne na ścieranie są panele oznaczone 33 AC5 – mogą być układane nawet w sklepach.

JAK MOŻE BYĆ ZBUDOWANY PANEL

Uwaga! W najprostszych panelach laminowanych pod warstwą dekoracyjną znajduje się rdzeń panelu z płyty HDF, MDF lub płyty wiórowej. Spodnia warstwa zabezpieczająca przed wilgocią jest najczęściej zrobiona z melaminy.


Jaki kamień można położyć na podłogę?

Najczęściej wykonuje się posadzki z granitu, marmuru, trawertynu i łupku. Kamienie te jednak znacznie różnią się odpornością na zarysowania i zaplamienie.
Granitowa posadzka jest najtrwalsza – odporna na wilgoć, zarysowania i zaplamienie. Dlatego najlepiej spośród kamiennych posadzek sprawdza się w holu i kuchni. Na posadzkę w holu doskonale nadaje się też nienasiąkliwy łupek.
Kamienie porowate – takie jak trawertyn czy marmur – wymagają zabezpieczenia impregnatami, ponieważ są nieodporne na zaplamienia. Poza tym niezaimpregnowany marmur może się pokryć siatką rys i zmatowieć.
W trawertynie z czasem pogłębiają się pory i wyżłobienia – wtedy nie wystarczy sama impregnacja, kamień trzeba wypolerować, ale przedtem należy zaszpachlować powstałe otwory. Posadzki z trawertynu i marmuru są najczęściej układane w pokojach dziennych i łazienkach.
Wprawdzie ziarnista struktura wielu kamieni pogłębia się z czasem, ale posadzkę kamienną można wielokrotnie odnawiać – szlifując, wygładzając i polerując. Dlatego wybierając rodzaj płyt, warto się zdecydować na te grubsze – mające około 3 cm (najcieńsze mają 8 mm) – które  będzie można wielokrotnie szlifować. Taki zabieg zmniejsza pory, minimalizując nasiąkliwość kamienia i zapobiegając wnikaniu zanieczyszczeń.

Jak często trzeba impregnować posadzkę kamienną?

Powinna być impregnowana co kilka lat, wiele zależy jednak od tego, jak intensywnie jest eksploatowana.
Sygnałami świadczącymi o tym, że trzeba ją ponownie zaimpregnować, jest zmatowienie powierzchni kamienia i zmniejszenie jej odporności na zaplamienia.
Impregnaty do kamieni to środki na bazie silikonów, żywic epoksydowych i związków krzemu, które sprawiają, że pokryta nimi powierzchnia staje się nieprzepuszczalna dla wody, ale „oddycha”.
Impregnaty są rozprowadzane za pomocą pistoletu natryskowego. Po wyschnięciu pierwszej warstwy można nałożyć następną – dzięki temu więcej preparatu wniknie w kamień.

Czy inaczej układa się jasne i ciemne kamienie?
Barwa kamienia decyduje o tym, jakie preparaty trzeba zastosować do jego układania i zabezpieczania. Do jasnych kamieni należy używać klejów z dodatkiem białego cementu. Spoinuje się je zaprawą wapienną. Natomiast do spoinowania ciemnych kamieni powinna być użyta zaprawa cementowa z piaskiem w stosunku objętościowym 1:3.
Stosowanie do tego celu samego cementu, choć zdarza się dość często, jest błędem – taki materiał wypełniający spoinę jest zbyt twardy i może z niej wypadać.

Jak wybrać najtrwalszą posadzkę ceramiczną?

Płytki ceramiczne różnią się odpornością na ścieranie i zarysowania. Najbardziej odporne są gres i klinkier. To najtwardsze materiały ceramiczne (twardość 6 w skali Mosha). Uszkodzenia są najmniej widoczne na płytkach nieszkliwionych (na przykład na gresie), ponieważ głębsze warstwy są identyczne jak wierzchnia. Płytki są oznaczane kilkoma klasami ścieralności – im wyższa klasa, tym płytki są bardziej odporne na uszkodzenia.
Klasa II – płytki przeznaczone do lekkiego obciążenia, nie mogą być narażone na zadrapania. Można je układać jedynie w pomieszczeniach, w których chodzi się tylko w lekkim obuwiu, na przykład w sypialni.
Klasa III – płytki odporne na lekkie zadrapania, mają małą odporność na ścieranie. Są przeznaczone do układania w pomieszczeniach o małym natężeniu ruchu i w łazienkach.
Klasa IV – płytki do pomieszczeń o średnim natężeniu ruchu: pokojów dziennych, kuchni.
Klasa V – płytki na podłogi intensywnie eksploatowane. Można je układać we wszystkich pomieszczeniach w domach jednorodzinnych, a nawet budynkach użyteczności publicznej.
Płytki ceramiczne różnią się też nasiąkliwością. Te o małej nasiąkliwości – mniejszej niż 3% – poleca się do pomieszczeń gospodarczych i garaży (w łazienkach można stosować płytki o nasiąkliwości mniejszej niż 6%). Im mniejsza nasiąkliwość, tym większa odporność na uszkodzenia mechaniczne, dlatego płytki o małej nasiąkliwości są zalecane do miejsc, w których podłoga jest narażona na zarysowania i ścieranie. Płytki o dużej nasiąkliwości mają inne przeznaczenie – doskonale nadają się na ogrzewaną podłogę.


Które płytki ceramiczne są odporne na zaplamienie?

Te, które mają zamknięte mikropory. Najlepsze pod tym względem są: klinkier, gres porcelanowy i terakota. Podczas polerowania gresu otwierają się jego mikropory i przez to brud może wnikać w głębsze warstwy płytek. Dlatego posadzkę z gresu polerowanego (podobnie jak z technicznego) trzeba impregnować preparatami zabezpieczającymi przed zabrudzeniem i plamieniem.


Czy można samodzielnie ułożyć posadzkę ceramiczną?
Lepiej zlecić to fachowcowi. Nawet wtedy, gdy płytki mają być ułożone w prosty wzór. Aby płytki ceramiczne tworzyły ładną posadzkę, oprócz odpowiednich narzędzi potrzebne są duże umiejętności. Początkujący glazurnik może mieć trudności z idealnym wypoziomowaniem powierzchni posadzki, tak by żadna z płytek nie wystawała ponad jej poziom. Poza tym wystarczy nieumiejętne wypełnienie fugą szczelin między płytkami, by zniszczyć efekt.

Czy w każdym pomieszczeniu można położyć wykładzinę?
Wykładziny elastyczne dobrze się sprawdzają we wszystkich pomieszczeniach. Ich rodzaj należy jednak odpowiednio dobrać do charakteru miejsca. W intensywnie eksploatowanym należy kłaść te, które są wytrzymałe na duże obciążenia (na podkładzie mechanicznym) i odporne na ścieranie. Najbardziej wytrzymałe są wykładziny jednowarstwowe, tak zwane homogeniczne. Są one przeznaczone do pomieszczeń o bardzo dużym natężeniu ruchu. Wykładziny wielowarstwowe (nazywane heterogenicznymi) – mniej odporne na ścieranie – różnią się wytrzymałością. Najlepsze pod tym względem są te, które mają najgrubszą warstwę użytkową – powyżej 0,3 mm. Wytrzymałość wykładzin z warstwą ścieralną do 0,15 mm jest określana jako normalna, ale należy pamiętać, że charakteryzuje ona wykładziny o najmniejszej odporności na ścieranie.
Walory użytkowe wykładzin wielowarstwowych są większe, gdy mają one poliuretanową warstwę wykończeniową. Zapewnia ona odporność na ścieranie i zabrudzenia.
Do łazienek, kuchni i pomieszczeń gospodarczych najlepsze są wykładziny wzbogacone składnikami polimerowymi zwiększającymi odporność chemiczną i ułatwiającymi utrzymanie posadzki w czystości.
Wykładziny dywanowe najlepiej sprawdzają się w pokojach dziennych i sypialniach – są ciepłe, dobrze tłumią dźwięki (najlepiej wykładziny na dźwiękochłonnym podkładzie piankowym).
Niektóre wykładziny tekstylne są przeznaczone nawet do pomieszczeń bardzo intensywnie eksploatowanych – można je układać w holach. Najlepsze będą tu polipropylenowe, z powierzchnią pokrytą powłoką teflonową.
Wykładziny dywanowe źle znoszą wilgoć – gniją. Nie są polecane do łazienek. W pokojach kąpielowych (z dala od miejsc bardzo narażonych na wilgoć) można położyć wykładzinę z podkładem z juty syntetycznej lub gumy kauczukowej.

Które wykładziny są odporne na zabrudzenie?
Jest wiele wykładzin dywanowych pokrytych impregnatami zabezpieczającymi je przed zabrudzeniem. Należy jednak pamiętać, że najodporniejsze na plamienie są te z włókien poliestrowych, znacznie mniej odporne są wełniane i poliamidowe.
Wykładziny dywanowe powinny być regularnie – kilka razy w tygodniu – odkurzane i co pewien czas czyszczone przez firmy posiadające profesjonalny sprzęt do prania wykładzin dywanowych.
Aby usunąć brud z wykładzin elastycznych, wystarczą ciepła woda i łagodne detergenty. Nie należy używać żadnych środków zawierających rozpuszczalniki oraz roztworów chloru.
Najłatwiej usuwać zabrudzenia z wykładziny elastycznej o gładkiej fakturze. Trudniej to zrobić, gdy jej faktura jest wklęsła i wypukła – w warstwie ochronnej zastosowano bowiem kolorowy granulat lub są zagłębienia, na przykład żyłki imitujące kamień. Decydując się na takie wykładziny, należy się zastanowić, w jakim stopniu będą one narażone na zabrudzenie.

Czy rezygnować z wykładziny, gdy w domu jest alergik?

Bez obaw można w takiej sytuacji położyć wykładzinę elastyczną, ponieważ nie nasila ona objawów alergii. Niektóre takie wykładziny zawierają nawet specjalny środek bakteriobójczy, który skutecznie hamuje rozwój bakterii. Z wykładziny dywanowej lepiej zrezygnować. Jest ona uznawana za najbardziej alergizujący materiał na posadzkę. Wprawdzie w wykładzinach z włókien polipropylenowych nie rozwijają się roztocza, grzyby i bakterie, ale na wykładzinach dywanowych bardziej niż na innych posadzkach gromadzi się kurz i trudniej go usunąć. Dbanie o ich czystość jest pracochłonne, a nawet codzienne dokładne ich odkurzanie nie zagwarantuje, że nie nasilą one objawów alergii.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty