Bezpieczna . instalacja gazowa


Ogrzewanie gazem ziemnym ma opinię komfortowego, przyjaznego dla środowiska i bezpiecznego, a wśród systemów bezobsługowych również najtańszego. Co najmniej dwie z tych cech – komfort i bezpieczeństwo – po części zależą także od jakości instalacji gazowej, którą są zasilane.
 

Gazu ziemnego używa się do ogrzewania, przygotowywania ciepłej wody użytkowej i gotowania posiłków. Zwykle instalacja gazowa jest doprowadzona do kotłowni lub innego pomieszczenia z kotłem gazowym i podgrzewaczem ciepłej wody oraz do kuchni wyposażonej w kuchenkę gazową. W domu jednorodzinnym rzadko instaluje się więcej niż jeden gazowy podgrzewacz wody. Jeśli tak się zdarzy, do każdego trzeba doprowadzić osobny przewód z gazem i wyposażyć go w oddzielny przewód spalinowy do usuwania produktów spalania.
Gazu ziemnego nie gromadzi się (tak jak płynnego) w zbiornikach.
Jest dostarczany do użytkowników siecią gazową. To z jednej strony jego ogromna zaleta, z drugiej – wada. Możliwość korzystania z gazu ziemnego mają bowiem wyłącznie mieszkańcy posesji położonych na terenach, na których wybudowano taką sieć. Samodzielne sfinansowanie nawet kilkudziesięciometrowego odcinka gazociągu zwykle przekracza możliwości indywidualnego inwestora, a przede wszystkim jest ekonomicznie nieuzasadnione – przy obecnych różnicach cen poszczególnych nośników energii taka inwestycja nie jest w stanie zwrócić się w rozsądnym czasie.
Poza wadą, jaką jest ograniczony dostęp do sieci, gaz jako nośnik energii ma same zalety: zasilane nim urządzenia prawie nie wymagają obsługi, w procesie spalania nie powstają wymagające składowania odpady, a ilość emitowanych do środowiska szkodliwych zanieczyszczeń jest minimalna.
Przepisy zabraniają korzystania w jednym domu jednocześnie z dwóch instalacji: jednej zasilanej gazem ziemnym, drugiej – płynnym.

...w kuchni kuchenka gazowa do przygotowywania posiłków. Do tych dwóch urządzeń najczęściej doprowadza się instalację gazową w domach jednorodzinnych.

Z sieci do domu – przyłącze

Gaz jest transportowany gazociągami średniego (10-500 kPa) i podwyższonego ciśnienia (0,5-1,6 MPa). Warunkiem dostarczania go z sieci do instalacji w domu jest wybudowanie przyłącza gazowego, czyli odcinka instalacji od gazociągu do głównego kurka na posesji. Przyłącze jest wykonywane na zlecenie odbiorcy gazu, zwykle przez pracowników zakładu gazowniczego lub rekomendowanej przez niego firmy instalatorskiej. Pozostaje ono wraz z reduktorami ciśnienia własnością zakładu gazowniczego i nie wchodzi w skład instalacji domowej.
Przyłącze oznacza się znakami informacyjnymi, na których podaje się jego średnicę (w milimetrach), spadek (w procentach), długość (w metrach) oraz informację o tym, czy sieć jest średnio-, czy niskociśnieniowa. Jeśli przyłącze jest z polietylenu, znak zawiera również informację o materiale, jeżeli ze stali ocynkowanej – nie.
Zgodnie z przepisami do ścian zewnętrznych domów jednorodzinnych można doprowadzić gaz o ciśnieniu do 400 kPa (0,4 MPa), natomiast w instalacjach wewnętrznych ciśnienie nie może być wyższe niż 5 kPa (0,005 MPa). W takiej sytuacji na odcinku między gazociągiem a instalacją wewnętrzną trzeba zainstalować reduktor, który będzie obniżał ciśnienie gazu od średniego do niskiego (jeśli gaz jest doprowadzany siecią niskiego ciśnienia, nie ma takiej potrzeby). Zwykle montuje się go w wentylowanej szafce, a tę umieszcza w linii ogrodzenia. Do szafki musi być dostęp od strony ulicy. Oprócz reduktora w szafce znajduje się także licznik gazowy i kurek główny, który służy do odcięcia dopływu gazu i jest ostatnim elementem przyłącza. Gdy odległość od szafki z kurkiem głównym do ściany domu jest większa niż 10 m, zakłady gazownicze wymagają zwykle (choć nie ma tego w przepisach) instalowania dodatkowego zaworu w miejscu wyprowadzenia instalacji z ziemi przy ścianie domu.
Do właściciela posesji należy ta część instalacji, która znajduje się za kurkiem głównym (zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz budynku), wraz z armaturą, urządzeniami gazowymi oraz przewodami spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi odprowadzającymi produkty spalania z urządzeń gazowych.

Po pierwsze projekt

Zgodnie z obowiązującymi już od dłuższego czasu przepisami na budowę przyłącza nie potrzeba pozwolenia – wystarczy zgłoszenie w starostwie. Jednak nie zwalnia to inwestora z konieczności wykonania projektu technicznego. Może go zrobić wyłącznie osoba z uprawnieniami do projektowania instalacji wewnętrznych i zewnętrznych z rozszerzeniem na instalacje gazowe (potwierdzonym wpisem do rejestru prowadzonego przez zakład gazowniczy). W projekcie oprócz przebiegu przewodów gazowych na działce i wewnątrz domu, ich średnicy i materiału, z jakiego mają być wykonane, ustala się także usytuowanie kurka głównego i reduktora oraz stratę ciśnienia. Przebieg przyłącza musi zapewniać zachowanie bezpiecznych odległości – zarówno w pionie, jak i w poziomie – od innych instalacji na działce: kanalizacyjnej, wodnej, energetycznej.
Uzgodniony w rejonowym zakładzie gazowniczym projekt będzie niezbędny przy odbiorze gotowej instalacji przez przedstawiciela gazowni.

Z czego przyłącze

Najczęściej z giętkich rur polietylenowych prowadzonych w rurze osłonowej (rzadziej z rur stalowych), układanych na głębokości do 1 m ze spadkiem 4 mm na metr w kierunku sieci. Połączenie z siecią wykonuje się za pomocą trójnika. Nad rurą z gazem (koniecznie w kolorze żółtym) trzeba ułożyć pas folii ostrzegawczej (również żółtej) z wkładką z metalu ułatwiającą ustalenie przebiegu gazociągu po jego zasypaniu.



Przyłącze kończy się w linii ogrodzenia, w miejscu, gdzie jest zainstalowana dostępna również od strony ulicy szafka gazowa z kurkiem głównym.

Oprócz reduktora w szafce instaluje się także licznik gazowy. Dzięki dostępowi do szafki od strony ulicy jego wskazania mogą być odczytywane przez pracownika gazowni pod nieobecność właścicieli posesji.

Gazownia może wymagać zainstalowania dodatkowego zaworu w miejscu wyprowadzenia instalacji z ziemi przy ścianie domu.


Instalacja gazowa

Do zrobienia nowej nie wystarczy jak w przypadku przyłącza zgłoszenie. Nadal wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Inaczej jest w wypadku remontu istniejącej instalacji. Tu przepisy zostały złagodzone – pozwolenie nie jest już potrzebne.
Przebieg przewodów i usytuowanie odbiorników gazu często znajdują się w projekcie architektoniczno-budowlanym, więc jeśli nie planuje się zmian, odpada konieczność robienia odrębnego projektu.
Z jakich materiałów? Można ją zrobić z rur stalowych bez szwu, stalowych ze szwem przewodowym lub miedzianych. Rury stalowe spawa się lub łączy łącznikami gwintowanymi, koniecznie starannie uszczelnionymi, miedziane muszą być lutowane lutem twardym. Wybierając materiał rur, trzeba brać pod uwagę jego wytrzymałość na uszkodzenia mechaniczne. W miejscach na nie narażonych lepiej używać rur stalowych, bo mają ją znacznie większą niż miedziane. Odcinek instalacji na zewnątrz budynku może być wykonany wyłącznie z rur stalowych bez szwu lub ze szwem przewodowym.
Jak prowadzić przewody? Zgodnie z przepisami – po wierzchu ścian i co najmniej 10 cm powyżej innych instalacji. Pionowe odcinki muszą być oddalone od elektrycznych urządzeń iskrzących o co najmniej 60 cm. Przewody mocuje się do przegród specjalnymi obejmami. Jedynie w szczególnych wypadkach dopuszcza się układanie przewodów za wentylowanym ekranem, na przykład w bruździe ściennej osłoniętej płytą gipsowo-kartonową.
Powinno się unikać prowadzenia przewodów przez pomieszczenia mieszkalne, a w takich, które nie mają okien lub wentylacji, trzeba je – dla bezpieczeństwa – umieścić w rurze osłonowej stalowej bez szwu. W razie konieczności skrzyżowania rury gazowej z inną instalacją należy między nimi zachować odległość co najmniej 2 cm.
Aby instalacji nie groziło uszkodzenie spowodowane rozszerzaniem się lub kurczeniem pod wpływem zmian temperatury, przy układaniu trzeba wykorzystać zjawisko samokompensacji, na przykład unikając długich prostych odcinków. W miejscu przejścia przewodów gazowych przez ściany i stropy wymagane jest zabezpieczanie ich rurami osłonowymi. Przewody gazowe z rur stalowych po zakończeniu próby szczelności powinny zostać zabezpieczone antykorozyjnie.

Zawór na ścianie domu trzeba zabezpieczyć przed dostępem niepowołanych osób, montując szafkę podobną do tej w ogrodzeniu posesji.

Rurę z gazem na zewnątrz domu układa się w ziemi na głębokości do 1 m i przed przysypaniem ziemią oznacza pasem żółtej folii, aby w razie prac prowadzonych na działce łatwo ją było zlokalizować i omijać, żeby nie uszkodzić.

Wewnętrzne instalacje gazowe częściej niż z rur stalowych robi się dziś z miedzi. Przewody nie mogą być łączone inaczej niż przez spawanie lutem twardym.

Z jednej strony kurek, z drugiej – odbiornik

Wewnętrzna instalacja gazowa jest kompletna dopiero po zainstalowaniu w niej odbiorników. W domach jednorodzinnych są to zwykle kotły, podgrzewacze wody i kuchenki gazowe.
Kotły i podgrzewacze mogą mieć otwartą lub zamkniętą komorę spalania. Tych z otwartą komorą nie wolno instalować w pomieszczeniach mieszkalnych (salonach, jadalniach, sypialniach), a także niemieszkalnych (czyli takich, w których łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż dwie godziny w ciągu doby) o kubaturze mniejszej niż 8 m³. Te z zamkniętą komorą spalania mogą być montowane w dowolnych pomieszczeniach, których kubatura jest większa niż 6,5 m³, pod warunkiem zastosowania przewodów powietrzno-spalinowych. Przewody można wyprowadzić przez ścianę domu jednorodzinnego, jeżeli moc cieplna urządzenia nie przekracza 21 kW.
Odbiorniki gazu przyłącza się do instalacji gazowej na stałe (na sztywno). W pobliżu – w odległości mniejszej niż 1 m – trzeba umieścić zawór odcinający dopływ gazu (kurek kulowy).
Wyjątek stanowią kuchenki gazowe, które mogą być włączane do instalacji także przez tak zwane szybkozłącza, czyli elastyczne przewody gazowe.
Kotły gazowe i podgrzewacze wody muszą być na stałe połączone indywidualnymi przewodami z kanałami spalinowymi. Długość pionowych odcinków tych przewodów powinna być nie mniejsza niż 0,22 m, odcinki poziome powinny być prowadzone ze spadkiem 5% i nie dłuższe niż 2 m. Przekrój kanału zależy od mocy urządzenia, lecz nie może być mniejszy niż 14 cm. Wysokość komina musi zapewnić wymagany ciąg określony przez producenta.
Urządzenia gazowe dostępne w sprzedaży muszą mieć znak CE. Należy go szukać na tabliczce znamionowej.

...i wywiewny możliwie blisko stropu.

Poprawnie wykonana i właściwie eksploatowana instalacja gazowa nie jest niebezpieczna. Na wszelki wypadek warto jednak w pomieszczeniach z urządzeniami gazowymi zainstalować

W pomieszczeniu z urządzeniem gazowym niezbędna jest sprawna wentylacja, co najmniej otwór nawiewny nie wyżej niż 30 cm nad podłogą...

Konieczna próba szczelności

Każda nowo wykonana, przebudowana lub wyłączona na dłużej niż sześć miesięcy, a potem ponownie włączona instalacja gazowa musi być przed przekazaniem jej do użytku poddana próbie szczelności. Próbą muszą być objęte wszystkie elementy instalacji – od kurka gazowego do odbiornika. Wykonuje się ją przy użyciu sprężonego powietrza. W czasie próby ciśnienie w instalacji powinno wynosić 0,1 MPa i po ustabilizowaniu się nie może się zmieniać przez co najmniej 30 minut. Do pomiaru ciśnienia trzeba używać manometru z ważnym świadectwem legalizacji i klasą dokładności 0,6.
Po zakończeniu próby szczelności powinien zostać sporządzony protokół podpisany przez właściciela budynku i wykonawcę instalacji gazowej.
Kontrola stanu technicznego sprawności instalacji gazowej powinna być dokonywana równocześnie z kontrolą przewodów spalinowych i wentylacyjnych. W razie stwierdzenia uszkodzenia szafki z kurkiem głównym należy o tym poinformować dostawcę gazu.

Uwaga! Urządzenie musi być wyposażone w samoczynnie działające zabezpieczenie wyłączające je w razie spadku ciśnienia gazu lub przerwy w jego dostawie.


Z gazem nie ma żartów

Dobra instalacja. Z gazem trzeba się obchodzić ostrożnie: starannie wykonać instalację gazową, kotły i podgrzewacz wody wyposażyć w szczelne i wytwarzające odpowiedni ciąg kominowy przewody spalinowe, a w pomieszczeniach z urządzeniami gazowymi zapewnić sprawnie działającą wentylację. Wystarczy do tego otwór wentylacji nawiewnej o powierzchni nie mniejszej niż 200 cm² umieszczony nie wyżej niż 30 cm nad podłogą i niezamykany otwór wentylacji wywiewnej o co najmniej takiej samej powierzchni umieszczony możliwie blisko stropu. To jednak nie wystarczy.
Systematyczne przeglądy. Co najmniej raz w roku należy przeprowadzić przegląd instalacji gazowej oraz przewodów spalinowych i wentylacyjnych. I to też nie wszystko.
Ostrzeganie przed zagrożeniem. Aby zwiększyć poczucie bezpieczeństwa w domu, warto zainstalować detektory gazu ziemnego i tlenku węgla do pomiaru ich stężenia i sygnalizacji przekroczenia wartości dopuszczalnych albo cały system wykrywania i wyłączania gazu. Detektor gazu powinno się zamontować:
- w kotłowni z kotłem gazowym;
- w kuchni, w której zainstalowano kuchenkę gazową i/lub gazowy podgrzewacz wody;
- w łazience z gazowym podgrzewaczem wody;
- w pomieszczeniu, w którym znajdują się urządzenia gazowe, na przykład licznik.
Detektor należy zamontować nie dalej niż 8 m od potencjalnego źródła ulatniania się gazu i nie niżej niż 30 cm od sufitu, ponieważ gaz ziemny jest lżejszy od powietrza i unosi się do góry.
Czujnik wykrywający czad powinien się znaleźć przede wszystkim w łazience z gazowym grzejnikiem wody. To tu najczęściej zdarzają się bowiem przypadki zaczadzenia. Trzeba go umieścić na wysokości około 180 cm nad podłogą.
W przypadku zastosowania urządzeń sygnalizacyjno-odcinających zawór odcinający montuje się między kurkiem głównym a wprowadzeniem przewodu do budynku.
Zabezpieczenie przed powstaniem iskry. Instalacja gazowa przyłączona do sieci gazowej wykonanej z rur metalowych jest narażona na wpływ prądów błądzących, które mogą wywołać iskrę elektryczną inicjującą wybuch mieszaniny gazowo-powietrznej. Można ją przed tym zabezpieczyć, włączając w system elektrycznych połączeń wyrównawczych w budynku.

Koszty wykonania instalacji

Na zrobienie instalacji gazowej w domu decyduje się niemal każdy, kto ma taką możliwość. Jeśli jest coś, co powstrzymuje potencjalnych użytkowników, to z pewnością są to stosunkowo wysokie koszty doprowadzenia gazu do odbiorników związane z zaprojektowaniem przyłącza i instalacji, uzgodnieniem projektów z dostawcą gazu, a następnie z wykonaniem przyłącza i instalacji. Zależą one od rozległości instalacji, liczby zasilanych gazem urządzeń, odległości budynku od sieci gazowej (długość przyłącza) oraz lokalnych cen projektów i robót.
Za wybudowanie przyłącza dla domu jednorodzinnego trzeba zapłacić około 1000 zł, czasem nawet nieco więcej.
Koszt pozostałych dokumentów, pozwoleń i uzgodnień to drugie tyle. Odbiorca musi kupić skrzynkę na licznik i – jeśli jest taka potrzeba – urządzenie redukcyjne. To w sumie około 400 zł.
Najtrudniej oszacować wydatki na ułożenie rur, bo te zależą nie tylko od rodzaju nawierzchni i sposobu układania przewodów (w otwartym wykopie lub metodą przecisku), ale także od dodatkowych utrudnień, na przykład potrzeby czasowego wyłączenia z ruchu części jezdni i związanej z tym konieczności wykonania projektu organizacji ruchu. Ceny tych robót zaczynają się od około 40 zł/m.
Z reguły dostawcy gazu mają listę współpracujących z nimi projektantów i wykonawców instalacji gazowych, z których usług warto skorzystać. To pozwala uniknąć wielu problemów, choćby z odbiorem gotowej instalacji.

Przyłącze i instalacja gazowa na posesji
Od kilku do kilkudziesięciu metrów zakopanej w ziemi rury, gazomierz, reduktor, zawór – tylko i aż tyle potrzeba, aby doprowadzić do domu gaz z biegnącej pod ulicą sieci.


GAZOMIERZ
Wskazania gazomierza (lub inaczej licznika gazowego) stanowią podstawę do naliczania opłat przez zakład dostarczający gaz. Musi on być zainstalowany przed pierwszym odbiornikiem i zgodnie z przepisami zaplombowany oraz – co jakiś czas, na szczęście niezbyt często – legalizowany. Urządzenia zalegalizowane przed 1985 rokiem mogą być używane do 2010 roku, ale te, których legalizacji dokonano po 1985 roku, trzeba ponownie zalegalizować po 15 latach, licząc od 1 stycznia tego roku, w którym dokonano legalizacji.
W myśl tej zasady gazomierz zalegalizowany 1 marca 1990 roku powinien zostać ponownie zalegalizowany już w 2005 roku.

NIETOKSYCZNY NIE ZNACZY BEZPIECZNY

Gaz ziemny to mieszanina węglowodorów gazowych (metanu, etanu, propanu) i ciekłych gazów (azotu, dwutlenku węgla, siarkowodoru, wodoru, helu i argonu). Udział poszczególnych składników jest zmienny i zależy od właściwości złoża, ale zawsze w mieszaninie jest najwięcej metanu – powyżej 90% objętości. Jest nietoksyczny i bezwonny, dlatego ze względów bezpieczeństwa musi być sztucznie nawaniany. W określonych warunkach tworzy bowiem z powietrzem mieszaninę wybuchową, a niewłaściwie spalany – trujący czad. Występuje zwykle w towarzystwie ropy naftowej. Wydobywa się go nawet z głębokości 7 km. Po wydobyciu jest zanieczyszczony ciałami stałymi (piaskiem i gliną), ciekłymi węglowodorami oraz wodą. Przed wprowadzeniem do gazociągu przesyłowego musi być oczyszczony. Zmienny skład gazu ziemnego uniemożliwia scharakteryzowanie go dokładnymi wskaźnikami. Orientacyjnie można przyjąć, że jego wartość opałowa wynosi około 35 MJ/m³, a gęstość około 0,75 kg/m³. Jest zatem lżejszy od powietrza. W Polsce gaz ziemny występuje w okolicach Jasła i Sanoka, a ziemny zaazotowany, czyli zawierający 42% azotu i 55% metanu – koło Ostrowa Wielkopolskiego. Urządzenia do spalania gazu zaazotowanego muszą mieć inną konstrukcję.

Prawa i obowiązki dostawcy i odbiorcy

Odbiorca 1. Jest właścicielem instalacji domowej.
2. Występuje do dostawcy o wydanie warunków  technicznych oraz o przygotowanie umowy na dostarczanie gazu.
3. Załatwia pozwolenie na budowę instalacji domowej i zleca jej wykonanie.
4. Zleca firmie kominiarskiej sprawdzenie przewodów kominowych i podłączenie do nich odbiorników gazowych.
5. Podpisuje i przechowuje protokół odbioru instalacji.
6. Systematycznie wnosi opłaty za zużycie gazu.

Dostawca
1. Jest właścicielem przyłącza, kurka głównego i gazomierza.
2. Wykonuje projekt przyłącza i załatwia wszystkie formalności związane z jego wykonaniem (chyba że właściciel posesji zrobi to sam).
3. Prowadzi i nadzoruje budowę przyłącza.
4. Przygotowuje warunki dostawy gazu.
5. Dokonuje odbioru gotowej instalacji.
6. Regularnie dostarcza odbiorcy rozliczenia za usługi.

KIEDY GAZ MOŻE BYĆ NIEBEZPIECZNY?

Gdy się ulatnia przez nieszczelności w przewodach (zwłaszcza w miejscach ich połączeń) albo z niesprawnych lub niewłaściwie używanych urządzeń gazowych. Winę za nieszczelności może ponosić zawarty w nim siarkowodór, który działa na przewody korozyjnie.
Przyczyna ulatniania się gazu może być też bardziej banalna – zdmuchnięcie płomienia kuchenki gazowej przez powiew wiatru lub zalanie go na przykład kipiącą z garnka wodą.
Gdy wybucha. Może do tego dojść, kiedy gaz ziemny utworzy z powietrzem mieszaninę o stężeniu 5-15%. Wybuch może wtedy zainicjować nawet najdrobniejsza iskra, na przykład powstająca przy włączaniu światła (temperatura samozapłonu gazu ziemnego wynosi 580°C). Stężenie gazu w powietrzu mniejsze niż 5%, czyli poniżej dolnej granicy wybuchowości, nie jest niebezpieczne. Jeśli gazu będzie więcej niż 15%, również nie nastąpi wybuch – z powodu zbyt małej ilości powietrza (tlenu) ewentualna iskra mogąca go wywołać zgaśnie. Tlenu będzie wtedy także za mało, aby człowiek mógł swobodnie oddychać.
Gdy spala się bez dostatecznej ilości tlenu. Spalanie jest wtedy niepełne i zamiast dwutlenku węgla powstaje silnie trujący tlenek zwany czadem. Podobnie jak gaz nie ma on barwy i zapachu, dlatego trudno go wykryć. Nawet krótkotrwałe wdychanie tlenku grozi trwałym uszkodzeniem mózgu, a nawet śmiercią.
Aby korzystanie z instalacji gazowych było bezpieczne, jej wykonanie i eksploatacja muszą być obwarowane licznymi przepisami.

(Nie)bezpieczny gaz
(ekspert PZU, Michał Witkowski)

Kuchenki, kotły, podgrzewacze wody – w naszych domach jest coraz więcej urządzeń gazowych. Nic dziwnego; gaz to paliwo wydajne, wygodne w użytkowaniu i ekologiczne.
Gaz, jeśli się z nim prawidłowo obchodzimy, jest paliwem bezpiecznym – podstawa to podłączenie urządzenia gazowego przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami, sprawna wentylacja w pomieszczeniu z takim urządzeniem, właściwe odprowadzanie spalin i regularne przeglądy instalacjigazowej, przewodów spalinowych i wentylacyjnych. Ostrożności jednak nigdy nie za wiele, dlatego tam, gdzie się znajdują urządzenia gazowe (w kotłowni, kuchni, łazience), warto zainstalować specjalne czujniki, które zasygnalizują ewentualne pojawienie się w powietrzu niebezpiecznych substancji. To urządzenia niedrogie, łatwe do zamontowania i tanie w eksploatacji.
Detektor gazu mierzy stężenie gazów wybuchowych (ziemnego, płynnego oraz oparów benzyny). Sygnalizacja optyczna i akustyczna włącza się przy stężeniu gazu mniej więcej 15-krotnie mniejszym niż to, przy którym może nastąpić wybuch. Zasada działania detektora tlenku węgla (czadu) jest podobna; włącza się on, gdy stężenie czadu w powietrzu wynosi 0,01%. Producenci oferują też czujniki mogące współpracować z zaworami zamontowanymi na instalacji gazowej – w razie zagrożenia dopływ gazu jest odcinany automatycznie. Do detektora można także podłączyć wentylator zwiększający wymianę powietrza w pomieszczeniu z ulatniającym się gazem albo dodatkową syrenę. Kupując detektor, warto zwrócić uwagę na jego parametry techniczne (czas reakcji, trwałość).

CO DO CZEGO

DETEKTOR DO WYKRYWANIA GAZU ZIEMNEGO mierzy jego stężenie w powietrzu i powoduje włączenie sygnalizacji optycznej i akustycznej już przy stężeniu 15 razy mniejszym od tego, przy którym może nastąpić wybuch.

DETEKTOR TLENKU WĘGLA (czadu) włącza sygnalizację optyczną, gdy jego stężenie w powietrzu osiąga wartość 0,005%. Gdy przez ponad 10 minut utrzymuje się ono na poziomie 0,01%, dodatkowo uruchamiana jest sygnalizacja dźwiękowa.

SYSTEM OSTRZEGAJĄCY składa się z centralki, podłączonych do niej detektorów i zaworu elektromagnetycznego zamontowanego na instalacji gazowej w pobliżu licznika. Gdy gaz zaczyna się ulatniać, zawór odcina jego dopływ i jednocześnie włącza się sygnał dźwiękowy i świetlny.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty