Cegła i tynk na elewacji


Bardzo mi się podoba łączenie cegły klinkierowej i tynku na elewacji. Chciałbym w swoim domu zastosować takie rozwiązanie, mam jednak masę wątpliwości z nim związanych. Gdzie najlepiej stosować cegłę? Na jakim etapie należy podjąć decyzję? Jaka musi być ściana? Jak łączy się cegłę z tynkiem?

Zastosowanie dwóch materiałów daje różne możliwości estetycznego komponowania elewacji i znacznie ją urozmaica. Ceglane fragmenty ścian powodują, że dom sprawia wrażenie bardziej solidnego, a jednocześnie podnoszą jego rangę. Można podkreślić też nimi pewne detale budynku.
Moim zdaniem cegła najefektowniej wygląda w połączeniu z tynkiem w łagodnych pastelowych kolorach – takich, jakie występują w naturze, a najlepiej w najbliższym otoczeniu domu.

 

Elewacja z cegieł klinkierowych to skuteczny sposób na oszczędność – nie brudzi się, nie zamaka i dlatego też znacznie rzadziej wymaga konserwacji.
Gdzie i dlaczego

Cegły klinkierowe najczęściej stosuje się w strefie parteru. Uzyskuje się wtedy wrażenie optycznego odcięcia poddasza, co sprawia, że dom wydaje się lżejszy i niższy niż w rzeczywistości. Alternatywą dla nich są płytki klinkierowe, znacznie tańsze, a dzięki specjalnym płytkom narożnym idealnie udające ceglany mur.
Z cegieł wykonuje się też detale: parapety, cokoły, nadproża lub gzymsy. Znacznie urozmaicają one elewację i podkreślają poszczególne elementy architektoniczne domu.
Oprócz efektów estetycznych zastosowanie cegły na elewacji, zwłaszcza w miejscach szczególnie narażonych na zabrudzenia (cokół, komin, schody, słupy) lub zamakanie (ściana szczytowa bez okapu, parapety zewnętrzne), ma uzasadnienie praktyczne. Elewacja ceglana nie wymaga częstej konserwacji, oszczędza się więc na tynkowaniu lub malowaniu.
Cegła pomaga też wkomponować bryłę domu w otoczenie. Ceglane elementy na elewacji łagodnie łączą dom z ogrodem, zwłaszcza gdy pojawiają się również w małej architekturze: murkach oporowych, schodach zewnętrznych, gazonach, ścieżkach.

Jakie fundamenty, jakie ściany


O elewacji z cegły łączonej z tynkiem trzeba myśleć już na etapie projektu budowlanego. Ceglana elewacja wymaga bowiem fundamentu odpowiedniej szerokości, aby cegły grubości 9-12 cm miały się na czym oprzeć (bez oparcia może pozostać 1/3 cegły – około 4 cm). Klinkier stosuje się jako dodatkową, licową warstwę ściany zewnętrznej dwu- lub jednowarstwowej (rys. 1, 2). Przy jej wykonywaniu konieczne jest łączenie ceglanej warstwy elewacyjnej ze ścianą konstrukcyjną specjalnymi kotwami systemowymi średnicy 4-6 mm ze stali nierdzewnej lub ocynkowanej lub stalowymi płaskownikami. Przyjmuje się, że na 1 m² powinno ich przypadać pięć, więcej musi być tylko wokół otworów okiennych i drzwiowych (połączenie ścian w tych miejscach musi być mocniejsze). Jeżeli wymiary elementów ściennych są tak dobrane, że tam, gdzie będą umieszczane kotwy, spoiny w warstwie nośnej i elewacyjnej są na tym samym poziomie (dopuszczalne są niewielkie różnice, a kotwy można odginać tylko w dół o kilka milimetrów), łączenie można wykonać w trakcie murowania ściany konstrukcyjnej. W innym przypadku (lub gdy prace są podzielone  na etapy – w jednym roku ściany nośne, w drugim ocieplenie i elewacje) kotwy należy osadzać w gotowej ścianie konstrukcyjnej – najpierw muruje się warstwę nośną, potem wkręca lub wbija w nią kotwy, a na koniec nakłada izolację termiczną i muruje ścianę elewacyjną z cegieł.

Sposoby łączenia

W miejscu łączenia cegły i tynku na elewacji najczęściej stosuję opaskę styropianową (styropian 20 x 20 cm lub 15 x 15 cm) lub cegły.
Sposób wykończenia opaski zależy przede wszystkim od szerokości okapu dachu. Jeżeli jest on wąski, konieczne jest zastosowanie obróbki blacharskiej (blacha powlekana farbą, miedziana lub tytanowo-cynkowa) ze specjalnym wygięciem od spodu (rys. 3) – tak zwanym kapinosem, dzięki któremu krople deszczu odrywają się i spadają, a nie podciekają na ścianę. Przy szerszych okapach (minimum 90 cm) obróbka nie jest potrzebna (rys. 2), wystarczy sam kapinos, który powstaje dzięki zamocowaniu stalowej listwy do spodniej części styropianu. W takim przypadku opaskę styropianową tynkuje się tak samo jak ścianę położoną powyżej niej, musi być to jednak tynk wodoodporny – akrylowy lub silikatowy (tynk mineralny należy pokryć bezbarwną powłoką akrylową).
Gdy opaskę stanowią cegły, należy pamiętać, że 1/3-1/4 każdej z nich będzie należało odciąć, ponieważ nie mogą one wystawać poza okładzinę więcej niż 4 cm (rys. 1).
W ten sposób traci się dużo materiału, który jest przecież dość drogi. Nie jest to więc zbyt ekonomiczne rozwiązanie i z tego względu stosuję je dość rzadko. Cegły układa się na sztorc, a ponieważ nie mają one kapinosu, należy zachować odpowiedni spadek (taki jak przy wykonywaniu parapetów), aby woda mogła swobodnie spływać i nie niszczyła elewacji.
Zarówno opaska styropianowa, jak i ceglana muszą być zakotwione do ściany nośnej długą kotwą – ze stali nierdzewnej albo ocynkowanej (ceglana) lub plastikowej (styropianowa).

Okładzina z cegły klinkierowej



1. Na ścianie jednowarstwowej, zakończona cegłami ułożonymi na sztorc.

2. Na ścianie dwuwarstwowej, zakończona opaską styropianową.

3. Na ścianie dwuwarstwowej. Ze względu na wąski okap opaska styropianowa jest wyłożona obróbką blacharską.

Okładzina z płytek klinkierowych

Zamiast cegieł, które są dość drogie, do wykończenia fragmentów budynku można wykorzystać płytki klinkierowe. Dzięki zastosowaniu płytek narożnych uzyskuje się bardzo podobny efekt.

Popularne posty z tego bloga

Drewniany balkon

Niemcy. Własny dom w Unii

Jak zrobić .Czapka kominowa.