Klinkierowe detale.


Właśnie przystępuję do budowy domu. Będzie on dość prosty, więc pomyślałem o ozdobieniu go ceglanymi detalami. Czy to dobre rozwiązanie? Jakie elementy najlepiej jest wykonać?

Ceglane detale faktycznie stanowią ciekawy element grafiki elewacji, a ich zastosowanie stwarza różne możliwości jej komponowania. Klinkier jako materiał trwały i ponadczasowy będzie dobrze wyglądał i spełniał swoje zadanie przez lata.
Dekoracje klinkierowe­ znacznie urozmaicają dom, mogą podkreślić jakiś element architektoniczny czy fragment budynku. Dzięki nim nawet skromny i niepozorny dom staje się bardziej wyrazisty i wygląda solidniej – wystarczą ceglane cokoły czy wejście do domu, aby nabrał on dostojnego, budzącego zaufanie charakteru. Użycie cegieł na elewacji pozwala też na stylistyczne­ nawiązanie do tradycyjnej architektury.
Na tle otynkowanych ścian cegły wyróżniają się solidnością i masywnością. Ważne jest jednak, aby tynk i klinkier były dopasowane kolorystycznie,­ ponieważ tworzą wtedy­ spójną kompozycję. Ich kontrastowanie nie przynosi zazwyczaj dobrych efektów, chociaż oczywiście jest to w dużej mierze rzecz gustu.
Poza walorami estetycznymi ceglane detale na elewacji spełniają też inne zadanie – ułatwiają powiązanie domu z otoczeniem. Ten sam materiał można wykorzystać również do wymurowania ogrodzenia, gazonów czy ścieżek.
Aby ozdobić prosty dom, ale nie „przytłoczyć” go, wystarczy wykonać dwa ceglane detale – mogą to być na przykład parapety i nadproża, które ładnie podkreślą okna.

Parapety z klinkieru (cegieł, kształtek podokiennych) najłatwiej osadza się w ścianach jedno- i trójwarstwowych. W ścianach dwuwarstwowych jest to niemożliwe, ponieważ tego dość ciężkiego materiału nie można opierać na styropianie lub wełnie bez wykonania specjalnej konstrukcji podpierającej. Możliwe jest jedynie zastosowanie płytek parapetowych, które są dużo lżejsze. Ale nawet w tym przypadku należy wzmocnić podłoże poprzez zrobienie grubszej podlewki z dwóch warstw kleju i dwóch warstw siatki zbrojącej do tynków cienko­warstwowych. Płyty styropianu pod podokiennikiem­ warto też zakołkować do ściany, aby wzmocnić całą konstrukcję. Trzeba jednak pamiętać, że na takim parapecie nie można umieszczać cięższych przedmiotów (na przykład dużych donic z kwiatami) ani stawać w celu umycia okna.
Podczas montowania parapetu z cegieł i płytek bardzo ważne jest zachowanie odpowiedniego, najlepiej 5-procentowego spadku, który tworzy się poprzez ułożenie grubszej warstwy zaprawy pod oknem. W przypadku kształtek jest on zapewniony dzięki nachyleniu ich wierzchniej płaszczyzny. Jego brak spowodowałby gromadzenie się wody na parapecie, zamakanie elewacji i przenikanie wilgoci do wnętrza, a odbijające się krople deszczu ochlapywałyby szyby. Aby woda nie zaciekała na ścianę pod oknem, parapet powinien wystawać poza nią minimum 3-4 cm. Ważny jest też kapinos – to dzięki niemu krople deszczu odrywają się i spadają na ziemię.
Do układania parapetu z klinkieru używa się gotowych mieszanek, a do spoinowania – mrozo- i wodoodpornej zaprawy przeznaczonej do klinkieru. Styki z ościeżnicą okna i ze ścianą uszczelnia się masą akrylową.
Parapet z klinkieru, który składa się z elementów znacznej grubości, wykonuje się już po zamontowaniu okna (osadzając okno, należy zostawić odpowiednią ilość miejsca – około 2,5 cm więcej, niż wynosi grubość elementu). Odpowiednio zaprojektowane i zamontowane parapety z klinkieru są ładne i bardzo trwałe.

Podstawowym zadaniem nadproży w ścianie osłonowej jest przenoszenie ciężaru ścian wyższych kondygnacji, a także obciążeń zewnętrznych działających na elewację. Często wykorzystuje się je również jako element dekoracyjny budynku. Rozwiązanie takie stosuje się najczęściej w przypadku ścian trójwarstwowych. Przy ścianach jedno- i dwuwarstwowych jest to możliwe, ale wymaga indywidualnego zaprojektowania przez architekta.
Jeżeli nadproże ma długość większą niż 2 m, należy je wzmocnić stalowym kątownikiem w kształcie litery L (jego wymiar powinien obliczyć konstruktor), który opiera się na ścianach po obu stronach okna po 30 cm. Łączy się go z wieńcem za pomocą przyspawanych do niego prętów. Aby był on mniej widoczny, maluje się go na kolor klinkieru. Nadproże o znacznej rozpiętości można też wzmocnić zbrojeniem systemowym Murfor , które zwiększa wytrzymałość muru na ściskanie oraz sztywność budynku.
Cegły w nadprożu mogą być układane na różne sposoby – prosto, klinowo lub tworzyć łuk. O ile dwa pierwsze są dość proste, o tyle nadproża łukowe wymagają więcej pracy i dobrego wykonawcy. Muruje się je na specjalnie wyprofilowanym deskowaniu z desek lub płyt pilśniowych (jego dolna krawędź jest prosta, a górna odtwarza planowaną krzywiznę nadproża – na przykład odcinek koła lub półkole), który usuwa się po 10-14 dniach. Cegły łączy się zaprawą­ do klinkieru (taką jak elewację) z mniejszą ilością wapna. Grubość spoiny musi się mieścić w granicach od 0,5 do 2 cm. Kluczowe jest jednak precyzyjne docięcie cegieł na styku nadproże – ściana osłonowa.
Po otynkowaniu ściany nadproże z cegieł klinkierowych jest wyraźnie widoczne na tle elewacji – zdobi ją i nadaje stylowy charakter całemu budynkowi.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty