Masy które chronią fundament.


Fundamenty muszą mieć bardzo dobrą hydroizolację, bo to właśnie one są narażone na nieustanny kontakt z wodą gruntową – zarówno tą zalegającą po opadach deszczu, jak i tą bardziej niebezpieczną i destrukcyjną, powodującą parcie hydrostatyczne.

Do izolacji przeciwwodnej i przeciwwilgociowej służą różnego rodzaju płynne substancje w postaci mas, mikrozapraw (szlamów), którymi wykonywane są bezspoinowe (bezszwowe) powłoki hydroizolacyjne. Różnią się między sobą składem, nakładane są warstwami o różnych grubościach, które wymagają innych przerw technologicznych. Wszystkie jednak służą do zabezpieczania fundamentów przed najbardziej niszczącym je żywiołem – wodą. Wszystkie produkty przeznaczone do tego celu muszą być odporne na starzenie, uszkodzenia mechaniczne i agresywne związki chemiczne, które znajdują się w wodzie gruntowej. Powinny być też wystarczająco elastyczne, aby nie pękały pod wpływem mrozu albo ruchów związanych z nierównomiernym osiadaniem budynku. Wytrzymałe, a przy tym łatwe do wykonania izolacje dają gwarancję idealnie szczelnej powłoki, która ma chronić fundament naszego domu. Bezszwowe izolacje przeciwwilgociowe i przeciwwodne w pełni łączą się z podłożem, czyli fundamentem, tworząc idealnie szczelną powłokę, która wyklucza możliwość podsiąkania wody.

Rodzaje mas

Masy do hydroizolacji fundamentów można klasyfikować na kilka sposobów, biorąc pod uwagę na przykład ich skład, rodzaj zastosowanych w nich rozpuszczalników albo warunki hydrogeologiczne, w jakich można je stosować.
Mineralne – są to masy cementowe – ze zwykłego szarego albo białego cementu portlandzkiego z dodatkiem kruszywa i polimerów. Najczęściej kupuje się je w postaci sypkiej w workach i miesza z wodą. Często zwane są z niemiecka szlamami albo bardziej współcześnie mikrozaprawami uszczelniającymi.
Wysoka temperatura i mała wilgotność przyspieszają obróbkę, a niska temperatura i duża wilgotność powietrza opóźniają schnięcie mas. Po wyschnięciu są odporne na działanie wody wywierającej parcie hydrostatyczne nawet do siedmiu barów. To znaczy, że są skuteczne przy naporze 70-metrowego, a czasem nawet 150-metrowego słupa wody.
Odmianą mas mineralnych są masy mineralno-epoksydowe. Mają domieszkę epoksydów, dzięki czemu są bardziej elastyczne, rozciągliwe i szczelne. Z mas mineralno-epoksydowych wykonywane są dużo cieńsze powłoki niż z mineralnych.
Bitumiczne – to najczęściej stosowany rodzaj mas do wykonywania izolacji przeciwwodnych i przeciwwilgociowych. Ich głównym składnikiem jest bitum, dlatego są czarne. Powłoki wodoszczelne z mas bitumicznych są dość grube – co najmniej 4 mm.
Izolacje z masy bitumicznej mające stawiać opór wodzie pod ciśnieniem zbroi się siatką o gramaturze 50 lub 60 g/m² układaną na krzyż.
Epoksydowe – zawierające żywice epoksydowe. Są odporne chemicznie i mają bardzo dobrą przyczepność do podłoża. Poza tym są elastyczne i bardzo szczelne

Ciężkie czy lekkie

Podział na izolacje lekkie, średnie i ciężkie jest już rzadko stosowany. Jednak warto go poznać, ponieważ niektórzy producenci płynnych uszczelnień w kartach technicznych swoich produktów wciąż posługują się tą terminologią.
Izolacje lekkie stosuje się tam, gdzie są korzystne warunki wodno-gruntowe. Stanowią ochronę fundamentów budynków posadowionych powyżej zwierciadła wody gruntowej i są jedynie izolacją przeciwwilgociową. Wykonuje się je na fundamentach budynków posadowionych na gruntach niespoistych, na przykład piaskach i żwirach.
Izolacje średnie stosowane są tam, gdzie woda utrzymuje się w gruncie przez długi okres. Izolowane są nimi fundamenty budynków posadowionych na gruntach spoistych – mogą to być na przykład gliny czy iły uniemożliwiające swobodny odpływ wody. Izolacje średnie stanowią warstwę wodochronną.
Izolacje ciężkie zabezpieczają fundamenty przed działaniem wody wywierającej parcie hydrostatyczne. Są grube – mają co najmniej 4 mm i są zazwyczaj zbrojone dwiema warstwami siatki z włókna szklanego układanymi krzyżowo.

Na co nakładać

Masy do izolacji przeciwwilgociowych i przeciwwodnych przeznaczone są do nakładania na wszystkie podłoża mineralne: beton, ceramikę, keramzytobeton czy nawet silikaty. Beton musi mieć co najmniej 28 dni i być wystarczająco dojrzały. Podłoże powinno być czyste: wolne od zabrudzeń i wszelkiego rodzaju substancji oleistych, które zmniejszają przyczepność hydroizolacji do podłoża. Nie może być na nim nawet żadnych pyłów. Trzeba też sprawdzić głębokość wszystkich rys i pęknięć. Masy bitumiczne można nakładać jedynie na te, które nie są głębsze niż 5 mm. Przed nałożeniem hydroizolacji z masy bitumicznej podłoże trzeba koniecznie zagruntować, żeby zmniejszyć jego chłonność. Do gruntowania można użyć specjalnie do tego przeznaczonych emulsji albo rozcieńczonej z wodą masy izolacyjnej (w stosunku od 1:2 do 1:10). Masy mineralne nie wymagają uprzedniego gruntowania. Powierzchnia fundamentów może być sucha albo wilgotna. Przed nałożeniem izolacji mineralnej podłoże trzeba wręcz zmoczyć wodą.

Kiedy i jak izolować

Izolacje w płynie nakłada się w dodatniej temperaturze. Niektóre masy można stosować, gdy temperatura otoczenia i podłoża wynosi nie mniej niż 5°C, a inne wymagają minimalnej temperatury 8°C.
Masy nakłada się nie wcześniej niż co najmniej cztery godziny po opadach. Po wykonaniu powłoki hydroizolację trzeba chronić przed deszczem i słońcem, do momentu aż zwiąże. Z reguły jest to 10 do 12 godzin.
Jeżeli izolacja ma chronić przed wodą kapilarną, zazwyczaj jej grubość wynosi 1-3 mm. Niektóre masy zabezpieczające przed wodą niewywierającą ciśnienia nakładane są warstwą o takiej samej grubości. Tylko nieliczne preparaty wymagają zastosowania 5-milimetrowej warstwy. Jeżeli fundamenty narażone są na działanie wody wywierającej ciśnienie, zalecana grubość hydroizolacji wynosi 2-6 mm (zależnie od preparatu).
Grubość powłoki w każdym miejscu musi być taka sama. Grubość powłok z mas hydroizolacyjnych powinna być kontrolowana, jeszcze zanim zwiążą. Na przykład fundamenty domu o powierzchni 100 m² muszą być sprawdzone przynajmniej w dwudziestu miejscach. Miejsca pomiaru należy rozmieszczać diagonalnie (po przekątnej).
Całkowity czas schnięcia powłoki do momentu uzyskania wymaganej twardości i wytrzymałości wynosi zazwyczaj od dwóch do trzech dni. Po upływie tego czasu będzie można zasypać wykop.

Jaki jest rozcieńczalnik

Do produkcji mas hydroizolacyjnych jako rozcieńczalnika używa się wody albo rozpuszczalnika organicznego. Najpopularniejsze są dyspersje wodne. Upowszechniły się dlatego, że nie wchodzą w reakcje na przykład z polistyrenem. Cecha ta ma duże znaczenie, ponieważ izolacja cieplna zazwyczaj sąsiaduje z hydroizolacją. Wtedy do powłoki izolującej fundament można bez wahania przykleić styropian.
Masy rozpuszczalnikowe wchodzą w reakcję chemiczną ze styropianem i rozpuszczają go. Poza tym do wykonania izolacji chroniącej fundamenty przed wodą wywierającą parcie hydrostatyczne nie można użyć siatki zbrojącej z włókniny poliestrowej, bo tak jak styropian w kontakcie z rozpuszczalnikami organicznymi zawartymi w masie rozpuściłaby się. Zamiast siatki w masę rozpuszczalnikową trzeba wtopić papę.

OCHRONA POWŁOKI HYDROIZOLACYJNEJ (Zbigniew Ryczywolski, właściciel firmy budowlanej, konstruktor)

Każdą hydroizolację trzeba dodatkowo zabezpieczyć przed ewentualnymi uszkodzeniami mechanicznymi, które mogą wystąpić podczas zasypywania wykopu fundamentowego. Najczęściej ochroną powłoki hydroizolacyjnej wykonanej z mas niezawierających rozpuszczalników organicznych, czyli tak zwanych mas bezrozpuszczalnikowych, jest styropian albo twardy polistyren ekstrudowany. Do powłok izolacji przeciwwodnej lub przeciwwilgociowej zawierającej rozpuszczalniki organiczne nie wolno przyklejać styropianu, bo masa z polistyrenem wchodzi w reakcję chemiczną, która powoduje rozpuszczenie styropianu.
Najczęściej producent płynnych izolacji określa w karcie technicznej rodzaj materiału, który ma posłużyć do przyklejenia izolacji termicznej do powłoki wodoszczelnej. Zazwyczaj do izolacji bitumicznych i epo-ksydowych przyklejamy styropian tą samą masą, z której wykonujemy hydroizolację, a do hydroizolacji mineralnych cementową zaprawą klejącą. Przed uszkodzeniem mechanicznym powłoki z mas niezawierających rozpuszczalników organicznych (które może nastąpić w wyniku zasypywania wykopu) dodatkowym zabezpieczeniem może być tak zwana folia kubełkowa. Jest ona wykonana z bardzo odpornego i wytrzymałego polietylenu o wysokiej gęstości – HDPE. Tłoczenia mają postać ściętych, zamkniętych stożków wysokości 8 mm.
Takie zabezpieczenie warto zastosować w przypadku izolacji ciężkiego typu, czyli tam, gdzie fundament narażony jest na działanie wody wywierającej ciśnienie hydrostatyczne, grunt jest nieprzepuszczalny, fundamenty posadowione poniżej poziomu wody gruntowej. Zastosowanie folii wymaga wymiany gruntu wokół fundamentu ze spoistego nieprzepuszczającego wody (na przykład gliny) na grunt niespoisty, czyli piasek albo żwir. Opaska z niespoistego gruntu gwarantuje naturalny drenaż w strefie przy fundamencie.

Trudne miejsca

Masy najłatwiej nanosić na płaskie, idealnie gładkie powierzchnie. Jednak w fundamentach występują również miejsca newralgiczne, w których łatwo popełnić błąd. Niepoprawne i nieprecyzyjne nałożenie na nie masy izolacyjnej grozi nieszczelnością całej powłoki. Wszystkie ostre krawędzie należy zaokrąglić (wyoblić), aby nie były narażone na negatywny wpływ wody. Naroża wewnętrzne również trzeba zaokrąglić tak, aby promień zaokrąglenia miał co najmniej 2-4 cm. Można to zrobić zaprawą cementową, a w przypadku grubowarstwowych mas bitumicznych właśnie taką masą.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty