Podłoga z desek - Jak układać?


ją zrobić z każdego gatunku drewna przeznaczonego na posadzki. Jednak zależnie od stanu podłoża i efektu, jaki chce się uzyskać, trzeba wybrać odpowiedni sposób jej układania.

To, co potocznie jest nazywane podłogą z desek, profesjonaliści określają parkietem, posadzką z deski parkietowej albo z dyli podłogowych. Deski parkietowe to drewniane elementy mające więcej niż 50 cm długości, a dyle podłogowe – aż 4-5 m długości. Jedne i drugie mogą być układane na trzy sposoby: bezpośrednio na podkładzie podłogowym, na matach tłumiących odgłosy albo na legarach. Zanim zdecydujemy się na jedną z wymienionych metod, musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, czy podłoga ma pełnić jedynie funkcję dekoracyjną, czy oprócz tego ma także chronić przed hałasem albo przed utratą ciepła z pomieszczenia.
Sposób układania podłogi z desek trzeba również uzależnić od stanu, w jakim jest podkład podłogowy – od jego wytrzymałości, równości i stopnia zawilgocenia.
Dopuszczalna wilgotność przed układaniem drewnianej posadzki zależy od tego, jaki jest rodzaj podkładu. Na przykład wilgotność podkładu cementowego powinna wynosić maksymalnie 2%, anhydrytowego tylko 0,3%, a wykonanego z płyt drewnopodobnych aż 7-11%. Tylko przy takich wilgotnościach można przystąpić do bezpośredniego układania drewnianej posadzki na podkładzie. Gdy wilgotność jest większa, należy najpierw osuszyć podkład albo zastosować któryś z gruntów izolujących wilgoć, na przykład poliuretanowy lub epoksydowy. Na podłoże o wilgotności większej niż 6% należy stosować szlamy przeciwwilgociowe.
Bez względu na to, z czego jest zrobiony podkład, zawsze z pomieszczenia o powierzchni 30 m² musi być wzięta przynajmniej jedna próbka (20 lub 50 g). Powinna ona zostać pobrana z dolnej części podkładu. Jedynie z płyt drewnopodobnych jest pobierany wycinek i badany metodą wago-suszarkową (więcej na temat metod badania wilgotności i gruntowania podłoża pisaliśmy w artykule Do klepki klepka. 13 kroków zapobiegających niestałości drewna. Sekrety dobrego wykonania, Murator 12/2004, s. 106). Z reguły badanie wilgotności podłoża jest wliczone w cenę układania posadzki.
Przed ułożeniem posadzki trzeba również zbadać twardość podłoża. Można to zrobić specjalnym rysikiem lub gwoździem. Należy narysować na posadzce kratkę o 5-10-milimetrowych odstępach między rysami. Jeżeli podkład jest twardy, krawędzie rys będą ostre i narysowana kratka się nie pokruszy. Chcąc sprawdzić, czy podkład jest jednolity i czy razem z posadzką nie będą się odspajały jego płaty, wystarczy w kilku miejscach pod kątem uderzyć w podkład półkilogramowym młotkiem. Jeśli nie będą oddzielały się cienkie płaty, podkład jest jednolity. Gdyby badanie twardości i jednolitości podkładu wypadło niekorzystnie, można wzmocnić go gruntem epoksydowym lub poliuretanowym. Inne wyjście to odpowiedni sposób układania posadzki. Na podkładach o niewystarczającej twardości deski parkietowe lub dyle podłogowe mogą być ułożone na legarach albo po wcześniejszym zastosowaniu specjalnych mat poliuretanowych, do których są przyklejane płyty OSB.
Te dwa sposoby wykorzystuje się także do układania podłóg z desek na nierównych podłożach – gdy nierówności nie są większe niż 2 cm. Jeśli drewniana posadzka ma być układana bezpośrednio na podkładzie, nierówności jego poziomu nie mogą być większe niż 2 mm, przy pomiarze dokonywanym dwumetrową łatą.

Uwaga! Decydując się na podłogę z desek lub dyli, warto wybierać drewno o słojach przyrostu rocznego równoległych, a nie stycznych do dłuższej krawędzi drewnianego elementu. Wtedy dochodzi do mniejszych skurczów drewna i szczeliny, które pojawią się w podłodze, mogą być nawet o połowę mniejsze.
Podłoga z desek
                                     Sposoby układania posadzki z desek

Najtrudniej ułożyć podłogę na legarach.

Łatwiej ułożyć podłogę na macie tłumiącej hałas.

Najłatwiej ułożyć podłogę bezpośrednio na podkładzie.

1. Na legarach

Dawniej podłoga z desek była układana na legarach, między którymi odstępy wypełniano jastrychem cementowym. Dopiero do tak zatopionych w podkładzie legarów przybijano lub przyklejano drewniane deski. Dziś wykonanie podłogi na legarach jest zalecane wtedy, gdy trzeba ją docieplić warstwą izolacji termicznej z wełny mineralnej, na przykład nad nieogrzewanymi pomieszczeniami. Izolacja termiczna stanowi jednocześnie zabezpieczenie przed hałasem. Decydując się na takie rozwiązanie, należy jednak wziąć pod uwagę zmniejszenie wysokości pomieszczenia: o co najmniej 8 cm, gdy jest układana tylko izolacja akustyczna, albo o 17 cm, jeśli zostanie ułożona izolacja termiczna.
Z reguły legary mają wysokość 6-15 cm i szerokość 6-8 cm. Powinny być zaimpregnowane, najlepiej ciśnieniowo, specjalnymi preparatami, które zabezpieczą je przed zagrzybieniem, owadami oraz ogniem.
Legary opiera się na stropie albo na klinach. Dzięki zastosowaniu plastikowych klinów można dokładnie wypoziomować podłogę.
Folia paroizolacyjna musi zostać ułożona na stropach betonowych i gęstożebrowych, które mają mniej niż trzy miesiące. Jest także niezbędna na nowych wylewkach podłogi na gruncie. Układa się ją z 10-20-centymetrowymi zakładami i 15-20 cm wywija się na ściany. Nie trzeba jej kłaść na stropach prefabrykowanych i wykonanych z suchego drewna.

Uwaga! Jeśli w domu mieszkają alergicy, wełna powinna zostać zawinięta w folię paroprzepuszczalną, która będzie chroniła mieszkańców przed wydzielającym się z wełny pyłem.

Po ułożeniu warstwy izolacyjnej z wełny mineralnej można przymocować bezpośrednio do legarów deski lub dyle. Do tego celu mogą być użyte gwoździe albo klej, można też zastosować obie te metody jednocześnie. Między posadzką a ścianami powinna zostać szczelina szerokości mniej więcej 1 cm.
Inny sposób to wcześniejsze przymocowanie do legarów podkładu podłogowego z płyt OSB. Najlepiej wybrać płyty łączone na wpust-wypust i przybić je do legarów. Taki podkład można jeszcze zeszlifować przed ułożeniem posadzki z desek – wyrównując ewentualne nierówności. Deski parkietowe albo dyle podłogowe są przyklejane do podkładu (o szczególnym przypadku – drewnianej podłodze na legarach układanej na gruncie

2. Bezpośrednio na podkładzie

Jeśli podkład podłogowy jest odpowiednio suchy, twardy i równy, a nam zależy jedynie na dekoracyjnej funkcji posadzki, wystarczy przykleić drewniane elementy do podkładu. Jednak bardzo istotne jest zastosowanie odpowiedniego kleju – przy dużych elementach powinien on być elastyczny i jednocześnie wytrzymały. Takie cechy mają kleje dwuskładnikowe, jednoskładnikowe poliuretanowe i MS polimery. Ważne jest także, by klej był nakładany na podłoże szpachlą o odpowiedniej wysokości zęba – przy dużych elementach drewnianych powinna ona wynosić 10 mm. Na podłożu musi znajdować się tyle kleju, aby wystarczyło do przyklenia prawie 80% drewnianego elementu. Po przyklejeniu do podłoża elementy powinny zostać dociążone na kilka godzin w miejscach, które po opukaniu wydają pusty odgłos.

3. Na macie tłumiącej hałas

Zastosowanie systemu z matami z pianki polietylenowej pozwala na układanie drewnianej posadzki na podłożach, które są nierówne lub osłabione i nie można do nich bezpośrednio przyklejać drewnianych elementów. System ten pozwala nawet na przyklejanie drewnianej posadzki na płytkach ceramicznych. Poza tym tłumi odgłos kroków o 16 dB (jeżeli zostanie zastosowana mata grubości 3 mm), a nawet 18 dB (gdy położy się matę grubości 5 mm).
Można go stosować do posadzek, które mają grubość co najmniej 20 mm – deska musi być na tyle gruba, żeby się nie uginała na piance. Maty z elipsowatymi otworami na klej rozkłada się na podłożu tak, aby ich dłuższe boki były równoległe do dłuższych boków układanych później desek. Krawędzie leżących obok siebie mat powinny się stykać, ale nie mogą na siebie zachodzić. Następnie należy wycisnąć jednoskładnikowy klej poliuretanowy (któryś z zalecanych przez producenta systemu) do wszystkich szczelin maty – można do tego celu użyć pistoletu ręcznego albo na sprężone powietrze.
Do tak przygotowanego podłoża może być od razu przyklejana drewniana posadzka albo najpierw formatki 120 x 125 cm powstające z przecięcia płyty OSB. Formatki takie są układane diagonalnie (po przekątnej). Po takim ułożeniu płyt OSB trzeba sprawdzić łatą, czy zostały zlikwidowane nierówności. Jeśli nie, płyty OSB należy zeszlifować. Ten sposób pozwala na zlikwidowanie nierówności do 1 cm. Następnie można już do nich przyklejać lub gwoździować dyle podłogowe czy deski parkietowe (niektórzy stosują obie te metody jednocześnie). Nie można zapomnieć o pozostawieniu przy ścianach szczeliny szerokości mniej więcej 1,5 cm.

Podsumowanie

Podłoga na legarach

Zalety:
- może być układana na podłożu, które nie jest równe i twarde;
- pozwala na wykonanie izolacji termicznej;
- tłumi dźwięki;
- nie jest dużym obciążeniem dla stropu (nie trzeba robić wylewek wyrównujących).

Wady:
- obniża wysokość pomieszczenia;
- jej ułożenie jest pracochłonne.

Podłoga ułożona bezpośrednio na podkładzie

Zalety:
- jej ułożenie jest stosunkowo mało pracochłonne;
- jest tańsze niż inne sposoby.

Wady:
- prace muszą być przeprowadzane na równym, twardym i suchym podłożu;
- w mniejszym stopniu tłumione są dźwięki niż wtedy, gdy zastosuje się inne metody ułożenia.

Podłoga ułożona na macie tłumiącej hałas

Zalety:
- zapewnia bardzo dobrą izolacyjność akustyczną;
- może być układana na podłożu, które nie jest równe i twarde (jednak wtedy pod posadzką parkietową trzeba ułożyć płyty OSB i przykleić je do podłoża);
- jej ułożenie nie jest pracochłonne.

Wada:
- jest droższa niż podłoga układana bezpośrednio na podkładzie.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty