Beton w wersji light. Przegląd wyrobów z betonu komórkowego


To materiał dla wszystkich, którzy chcą budować tanio i szybko, a jednocześnie solidnie. Ostrzegamy jednak: wyrobów z betonu komórkowego jest sporo i wcale niełatwo wybrać najlepsze.

Geniusz tkwi w prostocie. Stąd chyba bierze się ogromna popularność betonu komórkowego jako materiału do budowy domów. Jest produkowany z najprostszych surowców: piasku, wapna, cementu. Prosta jest jego obróbka. Także budowa ścian odbywa się w sposób prosty i niewymagający wyjątkowych kwalifikacji. Łatwo się takie domy wykańcza, przebudowuje lub remontuje, a gdy zajdzie potrzeba, nietrudno je sprzedać, gdyż ta technologia budzi zaufanie nabywców.


Szare bloczki z betonu zawierają popioły lotne. W białych kruszywem jest wyłącznie piasek.
Autor: PREFBET ŚNIADOWO

Autor: Andrzej T. Papliński




Autor: Wiktor Greg
Beton komórkowy dobrze poddaje się obróbce. Dzięki temu można z niego łatwo kształtować powierzchnie łukowe.
Autor: Andrzej Szandomirski




Beton komórkowy łatwo ciąć oraz wycinać w nim otwory lub bruzdy.
Autor: Powodowo Prefabet

Autor: Niegocin Prefabet

Autor: Niegocin Prefabet

Właściwości świadczące o jakości
Znajomość podstawowych parametrów betonu komórkowego nie tylko ułatwi nam dobranie odpowiednich elementów do budowy domu, ale również pomoże porównać wyroby pochodzące od różnych producentów.
Gęstość – jest to stosunek masy do objętości wyrażany w kg/m³. Zgodnie z nową normą klasie betonu odpowiada jego gęstość: 300, 350, 400, 450, 500, 550, 600, 650, 700, 750, 800, 900 lub 1000 (do budowy domów jednorodzinnych stosuje się beton klasy nie wyższej niż 700). Od gęstości zależą podstawowe cechy betonu, a więc jego wytrzymałość na ściskanie i izolacyjność termiczna. Wytrzymałość zwiększa się wraz ze wzrostem gęstości, natomiast izolacyjność przeciwnie. Im beton ma mniejszą gęstość, tym bardziej jest podatny na uszkodzenia. Duża gęstość oznacza lepsze właściwości akustyczne. Wyroby z gęstego betonu są jednak cięższe i trudniejsze do przycinania.
Izolacyjność termiczna – dzięki powietrzu zamkniętemu w mikroporach jest dobrym izolatorem termicz­nym; najlepszym spośród wszystkich produktów konstrukcyjnych. Stanowi skuteczną barierę zarówno dla ciepła, jak i dla zimna. Dla inwestorów najważniejsze jest jednak to, że zatrzymuje energię cieplną wewnątrz domu. Współczynnik przewodzenia ciepła (λ) betonu komórkowego wynosi od 0,075 W/(m·K) – dla bloczka o klasie gęstości 350 – do 0,25 W/(m·K) – dla bloczka o klasie 700. Jest on więc wyjątkowo korzystny (im niższy, tym lepiej). Uwaga! W różnych materiałach promocyjnych podaje się różne współczynniki przewodzenia ciepła przez elementy z betonu komórkowego. Najczęściej producenci posługują się współczynnikiem deklarowanym, badanym w warunkach laboratoryjnych, przy określonej temperaturze i wilgotności. Niektórzy podają obliczeniowy, charakterystyczny dla bloczków o wilgotności typowej dla warunków panujących na budowie. Ten drugi sposób określania izolacyjności termicznej jest bliższy stanu faktycznego.
Wytrzymałość na ściskanie – o tym, jak bardzo bloczki lub inne elementy z betonu komórkowego są na nie wytrzymałe, informuje ich klasa (zwana wcześniej marką). Odpowiada ona średniej wytrzymałości na ściskanie przy wilgotności w zakresie 2-6%. Wyróżniamy beton klasy: 1,5; 2; 2,5; 3; 3,5; 4; 4,5; 5; 6 i 7. Wytrzymałość rośnie wraz z gęstością betonu. Naj­mocniejsze są więc te twarde, o słabej izolacyjności termicznej.
Odporność na ogień – beton komórkowy jest sklasyfikowany jako materiał niemal absolutnie niepalny. Zbudowana z niego ściana działowa­ grubości 12 cm wymurowana na spoiny pionowe i poziome oraz otynkowana ma klasę odporności ogniowej równą 2 godziny. Wartość ta podwaja się przy grubości 18 cm. Aby uwiarygodnić tak dobre wyniki, warto dodać, że beton komórkowy jest budulcem, z którego wznosi się komory służące do badania odporności ogniowej innych materiałów.
Paroprzepuszczalność – potrafi szybko oddać zgromadzoną w sobie wilgoć. Nie stanowi też bariery dla pary wodnej próbującej przenikać z ogrzewanego wnętrza domu. O tym, jak bardzo paroprzepuszczalne są elementy, informuje współczynnik µ. Zależnie od klasy gęstości betonu wynosi od 5 do 10. Im jego wartość jest mniejsza, tym mniejszy opór beton stawia parze.
Izolacyjność akustyczna – o tym, jak ściany z betonu komórkowego chronią przed natrętnymi dźwiękami, poinformuje wskaźnik oceny izolacyjności akustycznej – RA1 dla ścian wewnętrznych i RA2 dla zewnętrznych. Jest wyrażany w dB. Im jego wartość jest większa, tym lepiej. Izolacyjność akustyczna  wzrasta wraz z grubością muru i gęstością budulca. Najkorzystniejsze pod tym względem są więc grube elementy o klasie gęstości powyżej 600. Przykładowo wskaźnik RA2 dla ściany grubości 24 cm zrobionej z bloczków klasy 400 wyniesie około 38 dB. Dla ściany o grubości 36 cm zbudowanej z bloczków klasy 700 – 48 dB.
Dokładność wymiarowa – im bloczki są bardziej jednolite pod względem wymiarowym, tym szybciej i precyzyjniej buduje się z nich ściany jedno­warstwowe. Mniej czasu straci się bowiem na szlifowanie. Obecna norma przewiduje trzy kategorie wyrobów: GPLM – przeznaczone do murowania na grube spoiny, i TLMA oraz TLMB – do murowania na cienkie spoiny. W zależności od tej kategorii różna jest dopuszczalna tolerancja wymiarowa produktów. Litera A lub B przy oznaczeniu TLM oznacza kategorię wykonania robót na budowie. Kategoria A zakłada, że ściany będą budowane przez wyszkolony zespół z użyciem najlepszej jakości zaprawy. Kategoria B dotyczy pozostałych przypadków. Stąd różnice tolerancji w zależności od jakości murowania. Widać tu wyraźnie, że przy kategorii B powinno się stosować bloczki o większej dokładności wymiarowej. Fachowcy poradzą sobie z tymi o mniejszej.


Bloczki mają zazwyczaj profilowane krawędzie. Coraz więcej z nich ma uchwyty do przenoszenia, a część wyprofilowane wpusty i wypusty ułatwiające murowanie i eliminujące konieczność wykonywania spoin pionowych.
Autor: SOLBET

Autor: SOLBET



Im większa dokładność wymiarowa, tym mniej szlifowania podczas prac murarskich.
Autor: SOLBET
Płaskie kotwy umożliwiają łączenie ścian wewnętrznych i zewnętrznych bez konieczności ich wzajemnego przewiązywania.
Autor: SOLBET

Bogaty w zalety
Czym beton komórkowy zasłużył sobie na pierwsze miejsce wśród innych wyrobów konstrukcyjnych? Na to, że kupowany jest najchętniej, złożyło się kilka powodów.
Oto one:
- jest tani – to jeden z tańszych bu­dulców. Niedrogie surowce, w miarę prosta technologia produkcji i spora konkurencja wśród jego wytwórców to powody, dla których budowanie z betonu komórkowego jest wciąż bardzo opłacalne;
- ma dobrą izolacyjność termiczną – dzięki temu łatwiej zatrzymać ciepło w wybudowanym z niego domu. Mniej wydaje się więc na ogrzewanie, a latem wnętrza się nie nagrzewają;
- da się z niego budować ściany jednowarstwowe – to jeden z niewielu materiałów nadający się do murowania ścian, których nie trzeba później niczym ocieplać;
- jest łatwy w murowaniu – pióra i wpusty, uchwyty oraz stosunkowo mała masa ułatwiają transport i montaż bloczków. Łatwo też docina się je na potrzebny wymiar, szlifuje ich powierzchnię i żłobi w nich bruzdy oraz wycina otwory;
- jest paroprzepuszczalny – ściany z betonu komórkowego mają strukturę umożliwiającą wydostawanie się pary wodnej ze środka domu na zewnatrz;
- szybko schnie – mimo dużej nasiąk­liwości szybko wysycha. Dlatego też jest uznawany za najlepszy materiał do budowy domów na terenach zagrożonych powodziami. Odsychanie betonu nie może być jednak ograniczone przez materiały wykończeniowe (papa, tynki silikonowe, farby nieprzepuszczające pary wodnej).
Przeciwnicy betonu komórkowego­ jednym tchem wyliczą jego wady. Przypomną, że jest dosyć kruchy, w nikłym stopniu akumuluje ciepło, jest nasiąkliwy, zwłaszcza gdy naruszy się jego strukturę. Wskażą również na małą wytrzymałość na ściskanie bloczków o najlepszej izolacyjności termicznej. Napomkną o jego słabej izolacyjności akustycznej. Beton jest bowiem materiałem o małej gęstości i niedużym ciężarze, a lekkie wyroby słabiej chronią przed przenikaniem dźwięków.

Nie tylko bloczki, nie tylko na ściany
Produkty z betonu komórkowego nadają się do budowy wszystkich rodzajów ścian. Firmy zajmujące się jego produkcją mają niekiedy w ofercie wyroby przeznaczone również do budowy stropów, a nawet poszyć dachowych. Przy zachowaniu bardzo surowego reżimu technologicznego z bloczków można­ także zbudować ściany piwniczne. Oto pełen wachlarz wyrobów z betonu komórkowego. Pamiętajmy jednak, że nie wszystkie z wymienionych elementów znajdziemy w stałej sprzedaży. Część z nich producenci dostarczają na zamówienie:
- bloczki do budowy ścian jednowarstwowych – są to pełne bloczki, z których da się budować ściany niewymagające ocieplenia. Mają szerokość od 36, 36,5 do 42 cm i klasę gęstości nie większą niż 400. Szerokość informuje również o tym, jak gruba będzie zbudowana z nich surowa ściana. Długość bloczków wynosi zazwyczaj 59 cm (choć niektóre mają 49 lub 60 cm), a ich wysokość 20 lub 24 cm. Jedna sztuka waży od 19,9 do 21,9 kg. Bloczki do ścian jednowarstwowych mogą mieć wyprofilowane wpusty i wypusty na krótszych, pionowych ściankach. Dzięki temu łatwo je zestawiać i podczas murowania na zaprawę klejową nie trzeba robić spoin pionowych. W bokach dużych elementów znajdują się wgłębienia ułatwiające ich przenoszenie. Niekiedy znajdują się one na różnych wysokościach, aby uczynić transport jeszcze łatwiejszym. Z bloczków o wymienionej szerokości da się zrobić mury o współczynniku przenikania ciepła U wynoszącym 0,23-0,3 W/(m²·K). Jest to bardzo korzystny wynik, zważywszy, że zgodnie z wymaganiami prawa budowlanego współczynnik ten dla ścian jednowarstwowych nie może być większy niż 0,5 W/(m²·K);
- bloczki do budowy pozostałych ścian konstrukcyjnych – wyglądają podobnie jak te do ścian jednowarstwowych, z tym że ich szerokość jest mniejsza – od 18 do 36,5 cm. Pozostałe wymiary są podobne. Niektóre z nich nie mają też wpustów oraz wypustów i można je wtedy murować na spoiny pionowe oraz poziome. Znajdują zastosowanie przy wznoszeniu murów konstrukcyjnych ścian dwu- lub trójwarstwowych. Buduje się z nich także wewnętrzne ściany nośne. Nie muszą mieć rewelacyjnej izolacyjności termicznej, gdyż i tak – jeśli wymaga tego projekt – zostaną ocieplone wełną mineralną, styropianem bądź innym materiałem;
- bloczki do ścian działowych i osłonowych – są zdecydowanie cieńsze niż te do ścian konstrukcyjnych. Mają szerokość od 12 do 24 cm. Ich boki mogą mieć wyprofilowane wpusty i wypusty. Bloczki węższe niż 24 cm nie mają uchwytów;
- bloczki uzupełniające – ich wysokość wynosi 10 cm. Są przeznaczone głównie do robienia pierwszej warstwy ścian jednowarstwowych;
- płytki – są wąskie i nie mają profilowanych krawędzi. Ich szerokość to 6, 8, 10 i 12 cm. Długość i wysokość mają identyczną jak bloczki danego producenta. Płytek używa się do obudowy wieńców oraz wznoszenia lekkich ścian działowych. Są też chętnie stosowane jako element uzupełniający przy budowie ścian konstrukcyjnych;
- kształtki nadprożowe – najczęściej mają przekrój w kształcie litery U. Sprzedaje się też kształtki o przekroju L, które zestawia się parami, aby utworzyły konstrukcję o przekroju U. Mają wysokość 20 lub 24 cm,­ szerokość 24; 30; 36; 36,5; 40 lub 42 cm, długość 48 lub 59 cm. Ich klasa gęstości od 400 do 700. Stanowią formę przygotowaną do zazbrojenia i wypełnienia betonem. Pełnią więc funkcję deskowania i obudowy nadproża. Ich zastosowanie zapewnia jednorodność materiałową zewnętrznych i wewnętrznych powierzchni ścian. Dzięki temu tynk jednakowo pracuje na całej powierzchni muru i zmniejsza się niebezpieczeństwo, że popęka przy nadprożach. Chcąc stosować kształtki w murach jednowarstwowych, należy obok zbrojenia umieścić w nich pas materiału­ termoizolacyjnego grubości około 4 cm (bliżej zew­nętrznej strony muru). Kształtki przed wypełnieniem trzeba ustawić na podporze z desek, którą zdejmuje się po stwardnieniu mieszanki betonowej. Głębokość podparcia kształtek na murze wynosi 20-25 cm. Spoinę między sąsiednimi kształtkami można robić z zaprawy zwykłej lub klejowej. Kształtki U i L można również wykorzystywać do robienia deskowania traconego słupów lub słupków wzmacniających w ściankach kolankowych;
- belki nadprożowe – aby maksymalnie przyśpieszyć i ułatwić budowę ścian, wprowadzono do produkcji gotowe belki nadprożowe. Są one fabrycznie uzbrojone, tak że ich montaż sprowadza się do precyzyjnego ustawienia nad otworem okiennym. Potrzebny do tego będzie jednak dźwig lub kilku silnych robotników. W ścianach jednowarstwowych nie trzeba ich za to ocieplać, gdyż ich izolacyjność termiczna jest podobna jak reszty muru. Belki takie nadają się do otworów o szerokości od 90 do 175 cm. Mają długość od 130 do 225 cm. Ich wysokość wynosi 25 cm, a szerokość jest dostosowana do grubości murów z betonu komórkowego, wynosi więc: 24, 30 lub 36,5 cm. Są też belki półprefabrykowane. Mają długość dochodzącą do 300 cm, wysokość 12,5 cm i szerokość 11,5 lub 17,5 cm. W szerszych ścianach montuje się je parami, a od góry nadmurowuje warstwą bloczków. Współczynnik przewodzenia ciepła­ dla belek nadprożowych wynosi około 0,21 W/(m·K);
- płytki do ocieplania wieńców – wieńce, czyli żelbetowe elementy konstrukcyjne spinające ściany każdej kondygnacji domu, wymagają dobrej izolacji termicznej. W przeciwnym razie staną się mostkami termicznymi i pogorszą izolacyjność cieplną ścian. W ścianach warstwowych izolację wieńców zapewnia warstwa materiału, którym ocieplone są mury. W ścianach jednowarstwowych wieńce ścian zewnętrznych trzeba osłonić specjalnymi płytkami zespolonymi z wełną mineralną lub styropianem. Mają one od 9 do 16 cm grubości, z czego ocieplenie zajmuje 4, 5 lub 6 cm. Wysokość płytek wynosi 16, 24, 25, 28, 30 lub 34 cm, a długość 50 lub 60 cm, czyli tyle samo co długość bloczków. Jedna płytka waży od 4,11 do 17,29 kg. Układa się je przed zabetonowaniem stropów i wieńców. Tworzą więc coś w rodzaju traconego deskowania, czyli formy, którą wypełni beton. W przeciwieństwie do deskowania tradycyjnego pozostają jednak na miejscu jako trwały element ścian. Zamiast płytek zespolonych do osłony wieńców można też użyć zwykłych płytek z betonu komórkowego oraz wełny lub styropianu przycinanych samodzielnie na odpowiednie kawałki;
- elementy osłonowe przewodów wentylacyjnych – mają szerokość od 24 do 48 cm, długość 35,40 lub 60 cm, a wysokość 24 lub 30 cm. Są produkowane z betonu komórkowego o klasie gęstości 500. Mogą mieć jeden lub dwa otwory, które utworzą kanały wentylacyjne albo obudowę przewodów kominowych. W otworach mogą również zostać poprowadzone różne przewody instalacyjne. Ich użycie jest o tyle korzystne, że nie wymagają osobnych fundamentów i łatwo wycina się w nich boczne otwory – na wloty powietrza, boczne przyłącza lub rewizje. Stanowią dopełnienie całego systemu elementów do budowy domów z betonu komórkowego.



Przydadzą się także do wybudowania warstwy osłonowej w ścianie trójwarstwowej.
Autor: Andrzej Szandomirski
W dwu- lub trójwarstwowych ścianach z betonu komórkowego robi się często tradycyjne nadproża żelbetowe wymagające pełnego deskowania.
Autor: Andrzej Szandomirski
Gdy nadproże w ścianie jednowarstwowej jest robione z użyciem kształtek U, wypełnia się je nie tylko zbrojeniem, ale również pasem materiału termoizolacyjnego.
Autor: SOLBET




Po wymurowaniu ścian znajdujące się w narożnikach uchwyty wypełnia się zaprawą.
Autor: Andrzej Szandomirski

Autor: Andrzej Szandomirski
Płytki z betonu komórkowego będą pomocne w kształtowaniu wnętrz. Oprócz ścian działowych można z nich robić obudowy wanien lub kominków.
Autor: Jan Wajszczuk

Pora na zaprawę
Obecnie do murowania ścian z betonu komórkowego używa się najczęściej zapraw klejowych. Służą one do wykonywania cienkich – 1-3-milimetrowych spoin. Kupuje się je­ z myślą o murowaniu bloczków z wpustami i wypustami, kiedy to łączy się je tylko na spoiny poziome. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, żeby kupić bloczki z krawędziami gładkimi i użyć do ich łączenia tradycyjnej zaprawy cementowo-wapiennej. Wówczas robi się spoiny poziome i pionowe o grubości około 1 cm. Zaprawę tradycyjną można zastąpić ciepłochronną, poprawiającą izolacyjność termiczną ścian. Muruje się nią w podobny sposób. Zaprawa tradycyjna przyda się nawet wówczas, gdy będziemy murować na zaprawę klejową. Na nią bowiem muruje się pierwszą warstwę bloczków w ścianie. Przyda się również w wielu innych miejscach, na przykład do wypełniania połączeń stropowych lub styku między ścianami działowymi i konstrukcyjnymi.

Wykańczanie jasnych ścian
Domy z betonu komórkowego można wykańczać w dowolny sposób. Warto jednak wykorzystać właściwości paroprzepuszczalne ścian i nie ograniczyć ich podczas robienia elewacji lub wykańczania wnętrz. Z zewnątrz budynki takie wykańcza się najczęściej tynkiem. Najlepszy będzie zwykły tani tynk cementowo­-wapienny pomalowany później farbą elewacyjną. Tynk ciepłochronny, jeśli postanowimy wydać większą sumę, poprawi izolacyjność termiczną naszych murów. W ścianach dwuwarstwowych elewację tworzy przeważnie tynk cienkowarstwowy będący składnikiem bezspoinowego systemu ociepleniowego. Warto zadbać o to, by był on dobrze dobrany do materiału termoizolacyjnego. Jeśli będzie to wełna, wybierzmy tynk silikatowy lub mineralny umożliwiający dyfuzję pary wodnej, czyli zapewniający ścianom paroprzepuszczalność. Mury z bloczków można też wykończyć drewnem, sidingiem winylowym, klinkierem, klinkierowymi płytkami lub innym z wielu możliwych materiałów elewacyjnych. W środku, oprócz płyt g-k lub g-w, do wykończenia możemy użyć tynku cementowego, cementowo-wapiennego lub szczególnie popularnego – gipsowego. Pamiętajmy przy tym, by bezpośrednio na murach nie robić gładzi gipsowej, gdyż może ona popękać.


Aby przyśpieszyć prace budowlane, nadproża można robić z belek prefa- brykowanych.
Autor: XELLA
Płytki zespolone z wełną lub styropianem posłużą jako deskowanie tracone i obudowa żelbetowego wieńca w ścianach jednowarstwowych.
Autor: XELLA



Kształtki U mogą też posłużyć jako obudowa żelbetowych słupków wzmacniających ścianki.
Autor: XELLA
Odpowiednie elementy z betonu komórkowego mogą utworzyć piony wentylacyjne lub obudowę przewodów kominowych.
Autor: PREFBET ŚNIADOWO

Nowa norma
Od 1 kwietnia 2006 roku obowiązuje nowa norma dotycząca wyrobów murowych z betonu komórkowego: PN-EN 771-4: 2004 wraz ze zmianą PN-EN 771-2:2004/A1: 2005 (U). Dotychczasowe normy: PN-B-19301: 2004 oraz PN-89/B-06258 mogą być w dalszym ciągu wykorzystywane przez producentów do formułowania i opisywania właściwości produktów. Nowa norma między innymi zmienia nieco sposób klasyfikacji betonu komórkowego ze względu na jego gęstość i wytrzymałość na ściskanie. Wprowadza też nowe oznaczenia dokładności wymiarowej bloczków oraz kryteria jej oceny.

Współczynnik z cyfrą
Współczynnik przewodzenia ciepła (tak samo jak mrozoodporność, chłonność, paroprzepuszczalność, ognioodporność i wytrzymałość na ścinanie) producenci deklarują na podstawie badań przeprowadzonych we własnym zakresie. Przy deklarowanym współczynniku λd podawana jest często cyfra, na przykład λd 23. Oznacza to, że badanie przewodzenia cieplnego przeprowadzono w temperaturze 23°C i przy wilgotności względnej 18%.

Beton z pianką
Beton komórkowy powstaje z połączenia piasku, cementu, wapna i wody. Czasem zamiast piasku mieszankę wzbogaca popiół lotny. Powstała masa poddawana jest spienianiu za sprawą proszku lub pasty aluminiowej. Rezultatem tego procesu jest pojawienie się w betonie zamkniętych porów wypełnionych powietrzem, które może stanowić do 85% jego objętości. Masie nadaje się kształt poszczególnych elementów, które są następnie poddawane autoklawizacji, czyli działaniu pary wodnej pod bardzo wysokim ciśnieniem. Powietrze zawarte w porach betonu komórkowego to dobry izolator termiczny. Sprawia również, że beton jest łatwy do cięcia i lekki.

Gadżety stworzone dla bloczków
Jeśli korzysta się z produktów betonowo-komórkowych, warto się zaopatrzyć w narzędzia pomocne przy ich układaniu oraz w kilka drobiazgów zapewniających solidność konstrukcji.



Do nakładania zaprawy cien­ko- ­warstwowej są potrzebne specjalne podajniki skrzynkowe lub różnej szerokości kielnie z zasobnikami na mieszankę.
Autor: Niegocin Prefabet
Bloczki tnie się piłami ręcznymi, ale ich zęby muszą być widiowe lub hartowane.
Autor: Niegocin Prefabet
Gdy na budowę przyjeżdża profesjonalna firma, może dowieźć ze sobą stacjonarną piłę taśmową. Dzięki tej maszynie cięcie bloczków, a w rezultacie cała budowa, nabierze szybszego tempa.
Autor: Andrzej Szandomirski




Strug ułatwi odcinanie wypustów wystających poza lico muru w narożnikach i tam, gdzie ściany zewnętrzne są przewiązane z wewnętrznymi ścianami konstrukcyjnymi. Można go też użyć do szlifowania tward­szych bloczków o klasie gęstości wyższej niż 550.
Autor: SOLBET
Rylec jest przeznaczony do robienia w mu­rze bruzd, w których będą umieszczone przewody instalacji elektrycznej.
Autor: SOLBET
Przed murowaniem na cienkie spoiny powierzchnia bloczków wymaga przeszlifowania. Najwygodniej zrobić to specjalną pacą.
Autor: SOLBET



Do korygowania ustawienia bloczków na warstwie zaprawy potrzebny będzie gumowy młotek. Uderzanie zwykłym spowodowałoby zniszczenie budulca.
Autor: SOLBET
Niektóre projekty wymagają, by ściany w strefie podokiennej zostały wzmocnione zbrojeniem. Funkcje tę pełnią stalowe drabinki.
Autor: SOLBET




Dzięki prowadnicy kątowej cięcie bloczków pod kątem 45 lub 90° będzie łatwiejsze.
Autor: SOLBET
Otwory pod gniazda i puszki elektryczne wycina się wiertarką elektryczną ze specjalnym wiertłem.
Autor: SOLBET
Do łączenia ścian działowych z konstrukcyjnymi potrzebne będą płaskie kotwy ze stali odpornej na korozję.
Autor: SOLBET


Bezpieczny biały beton

Beton komórkowy wytwarza się z naturalnych surowców. Jest więc bezpieczny dla naszego zdrowia. Co więcej, ma najmniejszą promieniotwórczość spośród wszystkich wyrobów do budowy domów.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty