Doprowadzamy gaz ziemny


Dla wielu osób planujących kupno lub budowę domu możliwość wybudowania przyłącza i w konsekwencji korzystania z gazu ziemnego jest jednym z podstawowych kryteriów wyboru działki.
Przyłącze i instalacja gazowa na posesji
Od kilku do kilkudziesięciu metrów zakopanej w ziemi rury, gazomierz, reduktor, zawór – tylko i aż tyle potrzeba, aby doprowadzić do domu gaz z biegnącej pod ulicą sieci.


Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Powody są dość oczywiste. Najważniejsze z nich to wygoda użytkowania urządzeń zasilanych gazem ziemnym, łatwość i niewielki zakres koniecznych zabiegów konserwacyjnych oraz ciągłość i niezawodność dostaw paliwa. Do niedawna bez wahania można było podać jeszcze jeden – stosunkowo niskie koszty eksploatacji. Dzisiaj trudno już ocenić to tak jednoznacznie, chociaż statystyki nadal wskazują, że ogrzewanie gazem ziemnym mimo wszystko do najdroższych nie należy. Wciąż jeszcze wygrywa z energią elektryczną, olejem opałowym i gazem płynnym.

Wiele zależy od dostawcy
Aby stać się szczęśliwym odbiorcą gazu, trzeba, niestety, spełnić całą listę wymagań ściśle określonych przez jego dostawcę oraz przepisy prawa energetycznego i budowlanego. Wykonanie przyłącza (jeśli jest możliwe) może trwać do sześciu miesięcy, dlatego warto rozpocząć starania odpowiednio wcześniej. Koszt przyłączenia zależy głównie od odległości domu od sieci.
 


Wkomponowana w ogrodzenie, zazwyczaj żółta metalowa skrzynka to znak, że dom jest przyłączony do sieci gazu ziemnego.
Autor: Andrzej Szandomirski
W skrzynce jest miejsce na licznik gazowy, reduktor ciśnienia i zawór (kurek) główny.
Autor: Mariusz Bykowski



Drugą mniejszą skrzynkę montuje się na ścianie domu w miejscu wyprowadzenia instalacji gazowej z ziemi...
Autor: Andrzej Szandomirski
...a w niej dodatkowy zawór odcinający często wymagany przez zakłady gazownicze.
Autor: Mariusz Bykowski

Wniosek o warunki przyłączenia
Zaczynamy od złożenia u miejscowego dostawcy gazu wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci. Ten – biorąc pod uwagę konkretne warunki techniczne i ekonomiczne – decyduje o możliwości przyłączenia. Jeśli dom jest stawiany na terenie znacznie oddalonym od istniejącej sieci, budowa odgałęzienia do jednego odbiorcy będzie prawdopodobnie dla dostawcy nieopłacalna i odmówi on wydania warunków. Warto wówczas sprawdzić, czy w sąsiedztwie nie ma innych domów lub działek, których właściciele są zainteresowani doprowadzeniem gazu. W razie odmowy przyłączenia można się zwrócić o pomoc do prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. We wniosku o warunki przyłączenia podajemy:
- dane inwestora, adres i rodzaj obiektu, który ma być przyłączony;
- przewidywany termin rozpoczęcia odbioru gazu;
- na jakie cele będzie wykorzystywany gaz (gospodarstwo domowe czy na przykład handel i usługi);
- rodzaj i liczbę przewidywanych odbiorników gazu (kuchenka z piekarnikiem, przepływowy podgrzewacz wody, kocioł c.o., kocioł dwufunkcyjny c.o. i ciepłej wody);
- jeżeli gaz ma być używany do ogrzewania – kubaturę wszystkich ogrzewanych pomieszczeń i moc kotła;
- proponowane usytuowanie układu rozliczeniowego (w ogrodzeniu lub na budynku) – zakład gazowniczy uwzględni propozycję odbiorcy, jeśli jest zgodna z obowiązującymi przepisami i warunkami technicznymi.
Do wniosku należy dołączyć:
- plan sytuacyjny (mapę do celów projektowych) z zaznaczonym miejscem doprowadzenia przewodu gazowego (działka, dom);
- dokument potwierdzający tytuł prawny do korzystania z nieruchomości (na przykład wypis z księgi wieczystej, akt notarialny).
Jeżeli w ocenie przedsiębiorstwa dos-tarczanie gazu jest możliwe, warunki przyłączenia (dla odbiorców zużywających do 10 m³ gazu na godzinę, czyli indywidualnych) zostaną wydane bezpłatnie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty złożenia wniosku. Określa się w nich parametry techniczne przyłącza, miejsce przyłączenia, minimalne odległości od pozostałych mediów (obiektów) prowadzonych w ziemi (kanalizacja, woda, prąd), usytuowanie szafki gazowej redukcyjno-pomiarowej (miejsce w ogrodzeniu) i głównego kurka gazowego, narzuca średnicę przyłącza oraz wymagania co do pomiaru gazu i łączny koszt wykonania przyłącza (uwzględniający nakłady klienta i gazowni). Warunki przyłączenia są ważne przez rok od dnia wydania. Jeżeli termin ważności minie, należy wystąpić o nie ponownie.


Od sieci do kurka gaz doprowadza się przeważnie giętkimi polietylenowymi rurami o średnicy DN32.
Autor: Mariusz Bykowski
Wewnętrzne instalacje gazowe dzisiaj robi się najczęściej z rur miedzianych łączonych za pomocą lutowania.
Autor: Mariusz Bykowski



Ze względów bezpieczeństwa w wykopie układa się pas żółtej folii z metalową wkładką ułatwiający lokalizację rury z gazem po zasypaniu.
Autor: Mariusz Bykowski

Autor: Wiktor Greg




W miejscu przyłączenia do sieci instaluje się trójnik i element przejściowy PE-stal (jeśli gazociąg jest stalowy, a przyłącze z polietylenu).
Autor: Mariusz Bykowski

Autor: Mariusz Bykowski

Autor: Mariusz Bykowski

Umowa o przyłączenie
Jeśli przyłączenie jest możliwe, składamy kolejny wniosek – o zawarcie umowy przyłączeniowej. Załącznikiem do niego będą warunki przyłączenia wraz z mapą. Jeżeli planowane przyłącze będzie przechodziło przez nieruchomości osób trzecich, konieczna będzie również ich zgoda w formie oświadczenia na budowę przyłącza do odbiorcy końcowego.
W umowie tej zakład gazowniczy ustala:
- podział obowiązków zakładu oraz klienta i zasady ich odpowiedzialności;
- wysokość opłaty przyłączeniowej i termin jej zapłaty;
- termin przygotowania przez odbiorcę instalacji gazowej wraz z montażem szafki gazowej (uwaga, niedotrzymanie tego terminu może mieć przykre konsekwencje finansowe);
- termin przyłączenia instalacji gazowej w obiekcie odbiorcy do sieci gazowej;
- przewidywany termin zawarcia umowy sprzedaży gazu.
Teoretycznie zapisy tej umowy możemy negocjować, w praktyce jednak nie mamy na nie dużego wpływu. Po zawarciu umowy o przyłączenie do sieci gazowej następuje jej realizacja: przedsiębiorstwo gazownicze przystępuje do opracowania projektu sieci gazowej i przyłącza (chyba że umowa przewiduje inaczej), a następnie do ich budowy zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Granicą własności sieci gazowej przedsiębiorstwa i instalacji gazowej w obiekcie odbiorcy jest kurek główny zlokalizowany w szafce gazowej. Odbiorca przygotowuje miejsce do zamontowania kurka głównego (szafka gazowa – lokalizacja zgodnie z wydanymi warunkami przyłączenia do sieci gazowej), zleca wykonanie projektu instalacji gazowej (od kurka głównego do odbiorników gazu) oraz jej budowę wraz z montażem szafki gazowej i planowanych odbiorników gazu. Zrobienie wewnętrznej instalacji gazowej leży już w gestii właściciela posesji. Powinien zlecić to zadanie firmie mającej uprawnienia do wykonywania instalacji gazowych. Jeśli właściciel przyłączanej nieruchomości musi ponieść rzeczywiste koszty przyłączenia (a nie opłatę ryczałtową), prawdopodobnie będzie mógł we własnym zakresie zlecić przygotowanie projektu przyłącza i jego budowę.

Co w projekcie?
Projekt musi być zrobiony przez osobę mającą uprawnienia do projektowania instalacji wewnętrznych i zewnętrznych, z rozszerzeniem na projektowanie instalacji gazowych, potwierdzonym wpisem do rejestru prowadzonego przez zakład gazowniczy. Jeśli sami zajmujemy się załatwianiem wszelkich formalności, możemy się zwrócić do gazowni o wskazanie takiej osoby. W ten sposób zwykle udaje się uniknąć ewentualnych problemów z zatwierdzeniem projektu przez gazownię. Gdy gaz ma być doprowadzony do budynku, w którym wcześniej (w projekcie architektoniczno-budowlanym) nie przewidziano instalacji gazowej, projekt powinien obejmować swoim zakresem oprócz przyłącza gazowego również wewnętrzną instalację gazową. W praktyce jeden wspólny projekt obu tych elementów będzie tańszy niż dwa osobne. Jeżeli przebieg przewodów i miejsca odbioru gazu w budynku zostały zaznaczone w projekcie architektoniczno-budowlanym, odrębny nie będzie potrzebny, więc wystarczy zrobić tylko projekt przyłącza. Projektant instalacji gazowej jest zobowiązany do spełnienia wymagań stawianych przez dostawcę gazu, określonych w „Warunkach przyłączenia do sieci gazowej”. Prawidłowo wykonany projekt przyłącza i instalacji gazowej jest dodatkową kontrolą istniejącego obiektu i gwarancją przyszłego bezpiecznego użytkowania instalacji, ponieważ:
- zawiera weryfikację poprawności działania wentylacji grawitacyjnej pomieszczeń, przez które będzie prowadzona instalacja gazowa;
- pokazuje trasę instalacji bez zabudowy (czyli przed ukryciem jej przez mieszkańców w szafach, pawlaczach lub za ekranami z płyt gipsowo-kartonowych); to bardzo ważne, zwłaszcza gdy w domu ma być kilka odbiorników gazowych usytuowanych w oddalonych od siebie miejscach;
- są w nim określone średnice rur (wewnętrzną instalację gazową zwykle robi się z rur miedzianych lub stalowych spawanych);
- są dobrane właściwe urządzenia zabezpieczające.

Kto wykona przyłącze i instalację
Roboty możemy powierzyć firmie mającej licencję gazowni, która zajmie się całością prac – od rozbudowy sieci, poprzez wykonanie przyłącza i instalacji na posesji, aż po rozprowadzenie przewodów w domu. Zakłady gazownicze mają listy licencjonowanych podwykonawców uprawnionych do prowadzenia robót przy sieci gazowej zweryfikowanych przez specjalną komisję, która przed wpisaniem na listę oceniła ich fachowość, sprawdziła uprawnienia oraz przygotowanie do prowadzenia robót. Do zrobienia instalacji na posesji i w domu można również wybrać firmę z rejestru prowadzonego przez zakład gazowniczy. Takie firmy nie mają wprawdzie licencji na roboty przy sieci, ale dysponują wystarczającymi kwalifikacjami, aby wykonywać instalacje. Zwykle doskonale znają też wymagania lokalnego zakładu gazowniczego, co bardzo ułatwia pomyślne zrealizowanie inwestycji. Zatrudniając innych, niemających takich doświadczeń wykonawców, ryzykujemy problemy z odbiorem. Za projekt i zrobienie instalacji odbiorczej zawsze płaci odbiorca.

Przyłącze
Od sieci gazowej do kurka głównego gaz doprowadza się najczęściej rurami polietylenowymi giętkimi, przeznaczonymi do wykonywania sieci gazowych – w przypadku domów jednorodzinnych zwykle o średnicy DN32. Układa się je pod ziemią na głębokości 1 m ze spadkiem 4 mm/m w kierunku przewodu ulicznego i łączy z siecią gazową za pomocą trójnika. Po zasypaniu rury warstwą piasku w wykopie należy ułożyć pas żółtej folii ostrzegawczej i dopiero wtedy ostatecznie wypełnić go ziemią. Ze względu na bezpieczeństwo wszystkie miejsca krzyżowania się rury gazowej z innymi instalacjami oraz bezpośrednie sąsiedztwo muf, zasuw, elementów przejściowych PE-stal trzeba zabezpieczyć rurami osłonowymi. Przewód gazowy, również tu w rurze osłonowej, wprowadza się do umieszczonej w linii ogrodzenia skrzynki gazowej. Będzie się w niej znajdował licznik gazowy, reduktor ciśnienia (zmniejszający je od średniego – panującego w sieci gazowej – do niskiego, czyli poniżej 5 kPa, jakie jest wymagane do użytkowania urządzeń gazowych w domu) i zawór (kurek) główny. W tym miejscu kończy się przyłącze będące pod pieczą rejonowego zakładu gazowniczego i zaczyna instalacja odbiorcza. Kurek główny służy do odcinania, w razie potrzeby, dopływu gazu do instalacji domowej, która rozpoczyna się bezpośrednio za nim. Kurek jest z brązu lub mosiądzu. Zamyka się go i otwiera przez obrót kluczem o 90°.

Instalacja gazowa

Na posesji. Układa się ją w wykopie o głębokości 1 m na kilkucentymetrowej warstwie podsypki z piasku. Wykop może mieć niewielką szerokość – około 30 cm. To wystarczy, aby wykonawca miał wygodny dostęp do miejsc, w których trzeba zamontować kształtki czy trójniki. Rurę ułożoną w wykopie zasypuje się mniej więcej 30-centymetrową warstwą ziemi i układa na niej żółtą folię ostrzegawczą. Taki sam kolor ma rura. Wkładka w folii zrobiona ze stali nierdzewnej lub z drutu miedzianego po zasypaniu wykopu ułatwi w razie potrzeby zlokalizowanie instalacji. W miejscu wyprowadzenia instalacji z ziemi przed budynkiem zwykle instaluje się dodatkowy (oprócz głównego) zawór odcinający. Wprawdzie zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest on konieczny bez względu na odległość skrzynki z kurkiem głównym od budynku, ale zakłady gazownicze często stawiają takie wymagania. Raczej nie warto się im sprzeciwiać. I tak będziemy musieli ulec. Przejście rury gazowej przez ścianę zewnętrzną budynku powinno być wykonane w dodatkowej rurze ochronnej (tulei) o większej średnicy. Jej zadaniem jest zabezpieczenie rury z gazem przed uszkodzeniem spowodowanym osiadaniem budynku. W domu. Instalację gazową wewnątrz domu robi się z rur miedzianych albo stalowych czarnych bez szwu łączonych przez spawanie. Rury stalowe trzeba malować specjalnymi farbami. Muszą być prowadzone po wierzchu ścian lub wyjątkowo osłonięte nieszczelnym ekranem. Przed każdym odbiornikiem powinien być kurek kulowy umożliwiający – w razie potrzeby – odcięcie gazu. Rury należy prowadzić w odpowiedniej odległości od innych instalacji i osprzętu, czyli co najmniej:
- 10 cm od pionowych przewodów wodnych i centralnego ogrzewania;
- 10 cm od puszek instalacyjnych elektrycznych i – w przypadku gazu ziemnego, który jest lżejszy od powietrza – nad nimi;
- 60 cm od gniazd, włączników i innych iskrzących aparatów elektrycznych.

Umowa sprzedaży gazu
Po wybudowaniu sieci gazowej oraz instalacji gazowej zawieramy z przedsiębiorstwem gazowniczym umowę sprzedaży paliwa gazowego. Przed jej podpisaniem odbiorca jest zobowiązany przedstawić:
- kopię zawartej umowy o przyłączenie do sieci gazowej;
- protokół z próby szczelności instalacji gazowej (próba jest ważna sześć miesięcy od daty jej przeprowadzenia);
- ważną opinię kominiarską (wystawioną nie dawniej niż przed 12 miesiącami) o sprawności wentylacji wywiewnej, możliwości odprowadzania spalin i przeciwpożarowego zabezpieczenia pomieszczenia;
- decyzję o nadaniu numeru porządkowego budynku.

Licznik gazowy
Jego montaż to czynność kończąca doprowadzenie gazu. Po niej instalacja może już być napełniona gazem (nagazowana). Licznik – dostarczany bezpłatnie przez gazownię – może być zamontowany wyłącznie przez jej pracownika. Przedtem jednak trzeba przeprowadzić próbę szczelności instalacji za pomocą sprężonego powietrza. Instalacja musi też zostać zinwentaryzowana, a pracownik gazowni musi dokonać odbioru technicznego potwierdzonego protokołem.

Opłaty za przyłączenie
Jeżeli w gminnych założeniach do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe jest przewidywana rozbudowa sieci gazowej, przedsiębiorstwo gazownicze stosuje stawki opłaty określone w obowiązującej taryfie. Opłata za przyłączenie jest wówczas zryczałtowana, a w jej ramach zakład robi projekt przyłącza, uzgadnia go, zgłasza budowę w starostwie, buduje przyłącze i dokumentuje odbiór. Wysokość opłaty zależy od średnicy i długości przyłącza oraz materiałów i technologii wykonania. Każdy zakład ma swoje stawki, przy czym kalkuluje je przy założeniu warunków standardowych. Jeśli przyłącze ma być budowane w inny sposób (na przykład w rurze ochronnej ze względu na bliskość innych sieci), opłata zostanie ustalona na podstawie rzeczywistych kosztów, na warunkach określonych w umowie o przyłączenie. Przykładowo ryczałtowa stawka opłaty przyłączeniowej za standardowe przyłącze o średnicy 25 mm wynosi 1720 zł za pierwsze pięć metrów plus 48 zł za każdy dodatkowy metr.
Uwaga! Opłata ryczałtowa nie obejmuje kosztu zakupu i montażu szafki gazowej przeznaczonej na urządzenia pomiarowe i redukcyjne. Jeżeli w założeniach do gminnego planu nie przewidziano rozbudowy sieci gazowej, ale istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia, to stawka opłaty za przyłączenie wynika z przeprowadzonej analizy ekonomicznej efektywności inwestycji i jest ustalana w umowie zainteresowanych stron.

Dobra rada
Nie warto odkładać zawarcia umowy sprzedaży paliwa do jesieni, bo jest to pora, kiedy kończy się wiele budów i wielu inwestorom nagle przypomina się, że nie wszystkie formalności z dostawcą gazu załatwili do końca. Należy ściśle przestrzegać narzuconych terminów, bo zdarza się, że po ich przekroczeniu dostawca gazu nalicza kary. Podpisując umowę z zakładem, który podejmuje się wykonania robót, akceptujemy warunki doprowadzenia i dostarczania gazu oraz zobowiązujemy się do sfinansowania budowy instalacji odbiorczej i rozpoczęcia odbioru gazu w określonym terminie. Niedotrzymanie go jest zagrożone karą (zwykle jest to zaznaczone w umowie). Kara nie ominie także dostawcy gazu, jeśli nie dotrzyma podjętych zobowiązań, czyli nie zbuduje przyłącza w terminie. Jeżeli zbliża się dzień, od którego zobowiązaliśmy się pobierać gaz, a wszystko wskazuje na to, że nie uda się nam zakończyć budowy instalacji odbiorczej, możemy się zwrócić do zakładu gazowniczego z podaniem o przesunięcie terminu. Jeśli zawarte w nim wyjaśnienia powodów zwłoki okażą się dla dostawcy przekonujące, może uda się nam uniknąć kary. Koniecznie jednak trzeba z tym zdążyć przed terminem.

Ważne definicje
- przyłącze – to odcinek przewodu między siecią gazową i szafką z kurkiem (zaworem) głównym;
- układ pomiarowy (gazomierz) – umożliwia rozliczenie z dostawcą z ilości pobieranego gazu; jest instalowany w skrzynce gazowej najczęściej poza terenem posesji – w linii ogrodzenia;
- instalacja gazowa – to, najprościej mówiąc, wszystkie przewody gazowe i urządzenia gazowe w domu (wewnętrzna) i na terenie nieruchomości odbiorcy (zewnętrzna). Zaczyna się zaraz za zaworem głównym w skrzynce przyłączeniowej.

Jak wypełnić wniosek
Pierwszym krokiem w staraniach o doprowadzenie gazu do działki jest złożenie u miejscowego dostawcy gazu wniosku o określenie warunków przyłączenia. Oto, jak powinna wyglądać poprawnie wypełniona pierwsza strona wniosku*

Ile gazu potrzebujesz?







Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty