Jak oceniać ściany dwuwarstwowe


To właśnie one są najchętniej wybierane przez inwestorów. Swoją karierę zawdzięczają wysokiej specjalizacji każdej z warstw – konstrukcyjnej i termoizolacyjnej – oraz możliwości podzielenia prac na dwa etapy. Jednak ściana ścianie nierówna – wszystko zależy od tego, z czego wykonane są obie warstwy. 










Na pierwszy rzut oka nie widać, z czego jest wzniesiona dwuwarstwowa ściana, ale w tym wypadku to, co niewidoczne, decyduje o jej najważniejszych cechach
Autor: Andrzej T. Papliński

Co się kryje pod powierzchnią wykończenia



Wykończenie może ukrywać różne rodzaje ocieplenia – jednak najczęściej jest to styropian...
Autor: Andrzej Szandomirski
...albo wełna
Autor: Mariusz Bykowski
Część konstrukcyjna dwuwarstwowej ściany jest wznoszona z ceramiki tradycyjnej...
Autor: Andrzej Szandomirski


...poryzowanej...
Autor: Andrzej Szandomirski
...silikatów...
Autor: Mariusz Bykowski



...betonu komórkowego...
Autor: Andrzej Szandomirski
...lub keramzytobetonu
Autor: Artur Bułatowicz
Kryteria doboru materiałów na warstwy ściany mogą być bardzo różne. Podstawowe – mające decydujący wpływ na wybór – to: izolacyjność cieplna, akustyczna, odporność na czynniki atmosferyczne, ogień oraz wytrzymałość i trwałość. W ścianie dwuwarstwowej każda z warstw ma swoją specjalizację – za wytrzymałość i akustykę odpowiada część konstrukcyjna, natomiast za izolację termiczną zewnętrzna warstwa ocieplenia. Podstawowe funkcje każdej warstwy mogą być wspomagane, w większym lub mniejszym stopniu, przez pozostałą część ściany dwuwarstwowej, na przykład izolacja akustyczna może nieco poprawiać ocieplenie. Najczęściej jednak to wspomaganie jest tak znikome, że porównywanie parametrów nieodpowiadających za główną funkcję warstwy traci w ogóle sens. Grubsze albo cieńsze
W ścianach dwuwarstwowych warstwa nośna ma 18-30 cm grubości, a ocieplenie może mieć 8 cm albo znacznie więcej – 15-20 cm. Z reguły budujący domy decydują się na warstwę termoizolacji grubości co najmniej 10 cm. Materiałem na nośną część ściany najczęściej jest ceramika tradycyjna, poryzowana, beton komórkowy, silikaty albo keramzytobeton. Wybierając któryś z nich, warto się zastanowić, jaką grubość może mieć mur. Warstwa konstrukcyjna wzniesiona z ceramiki tradycyjnej będzie miała grubość co najmniej 18,8 cm, a najwięcej 28,8 cm; z ceramiki poryzowanej najcieńsza będzie miała 18,8 cm, a najgrubsza 30 cm; z betonu komórkowego minimalna grubość to 24 cm a maksymalna 30 cm; z keramzytobetonu i silikatów najcieńsza ściana może mieć 17,5 a najgrubsza 24 cm. Na uwagę zasługuje to, że nie zawsze zwiększając grubość części konstrukcyjnej, poprawiamy jej parametry. Warto o tym pamiętać, bo odchudzając ścianę, można o kilka procent zwiększyć powierzchnię domu, zachowując jego wymiary zewnętrzne. Warstwę termoizolacji z reguły stanowi styropian albo wełna mineralna, a ostatnio także coraz częściej polistyren ekstrudowany. Możliwości łączenia materiałów w pary jest dużo. Pozostaje tylko porównanie parametrów i unikanie mezaliansów, czyli związków nie najlepszych ze względu na cechy materiałów.


Izolacyjność cieplna
Rosnące koszty ogrzewania domów sprawiają, że budujący coraz częściej poszukują rozwiązań, które pozwolą je w przyszłości ograniczyć. Jednym z nich jest dom o ciepłych murach, czyli takich, które mają niski współczynnik przenikania ciepła U. O jego wartości decyduje opór cieplny (R) ścian. Na jego wysokość wpływa z kolei rodzaj materiału – jego zdolność do przewodzenia ciepła. Określa ją współczynnik przewodzenia ciepła l. To on razem z grubością materiału decyduje o oporze cieplnym. Wraz ze zmniejszaniem się l i zwiększaniem się grubości ściany opór warstwy rośnie – dzięki temu mniej ciepła przenika przez ścianę – zmniejsza się U.
W ścianach dwuwarstwowych o wartości R, a przez to i U, przesądza warstwa termoizolacji. Nawet w 85% decyduje ona o „ciepłocie” ścian. Choć na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że najlepszym rozwiązaniem jest wybudowanie ściany o jak najniższym U, znacznie rozsądniejsze okazuje się poszukanie złotego środka. Pogrubianie ocieplenia w pewnym momencie przestaje być opłacalne, bo koszt wykonania takiej warstwy staje się dużo wyższy niż późniejsze możliwe do osiągnięcia oszczędności na ogrzewaniu. Tak więc za rozsądną wartość współczynnika U dla ścian przyjmuje się U od 0,23 do 0,25 W/(m²·K). Choć zgodnie z normą może on mieć znacznie wyższą wartość, dla ścian warstwowych nie powinien przekraczać 0,3 W/(m²·K). Materiały, z których najczęściej wykonuje się warstwę ocieplenia – wełna mineralna i styropian – mają podobne zdolności termoizolacyjne dzięki dużej (nawet do 95% dla wełny i 98% dla styropianu) zawartości powietrza. Zarówno z wełny mineralnej, jak i ze styropianu dostępne są wyroby o współczynniku przewodzenia ciepła l od 0,032 do 0,045 W/(m·K). Najczęściej wybierane są te o l=0,04 W/(m·K). Inwestorzy coraz częściej interesują się materiałem o lepszych niż wełna i styropian właściwościach – polistyrenem ekstrudowanym, którego l wynosi 0,027-0,038 W/(m·K). Choć pod wieloma względami jest podobny do styropianu (oprócz większych możliwości termoizolacyjnych), jest mniej podatny na odkształcenia. Decydując się na ten materiał, można zmniejszyć grubość termoizolacji podaną w projekcie dla wełny lub styropianu. Przykładowo, stosując polistyren ekstrudowany o najniższym współczynniku l=0,027 W/(m·K) zamiast wełny mineralnej lub styropianu o najniższym l=0,032 W/(m·K), 15-centymetrową warstwę termoizolacji można zastąpić 13-centymetrową, i jeszcze będzie ona miała lepsze zdolności termoizolacyjne. Dlaczego nie ma sensu się zastanawiać nad termoizolacyjnymi możliwościami warstwy konstrukcyjnej? Najlepszą odpowiedzią na to pytanie jest uświadomienie sobie, jaką grubość musiałaby ona mieć, by dorównać właściwościom cieplnym 10-centymetrowej warstwy najczęściej używanej wełny mineralnej czy styropianu. Aby równie dobrze spełniała swoje zadanie, musiałaby być od niej co najmniej dwa i pół do 20 razy grubsza (patrz wykres s. 129). Tak więc porównywanie zdolności termicznych materiałów konstrukcyjnych na ścianę dwuwarstwową mija się z celem, bo o tym, czy mur będzie ciepły, i tak przesądzi warstwa ocieplenia. Jednak konstrukcyjna część ściany odgrywa pewną rolę w gospodarce ciepl­nej budynku. Może mieć zdolność do akumulowania ciepła. Większa akumulacyjność to wolniejsze oddawanie ciepła przez ściany w chłodne dni – po wyłączeniu ogrzewania, ale i wolniejsze nagrzewanie się ich w dni upalne. Takie ściany sprawiają, że zimą w domu łatwiej utrzymać ciepło, a latem panuje przyjemny chłód. Najlepiej akumulują ciepło materiały ciężkie – ceramika tradycyjna i silikaty.


Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Izolacyjność akustyczna
Dobór materiału należy uzależnić od miejsca, w którym stanie dom. Inne zabezpieczenie przed hałasem będzie potrzebne w mieście, a inne w otulinie lasu. W obowiązującej normie wymagania akustyczne są określone wskaźnikiem R’A2 (zdolność tłumienia). W przypadku ścian bez okien dla domu poza miastem jest to co najmniej 25 dB, a dla domu w centrum miasta – 45 dB. O tym, w jakim stopniu mury będą chroniły przed hałasem z zewnątrz, przesądza ich warstwa konstrukcyjna. Główna zasada jest prosta – im ściana masywniejsza, tym lepiej będzie izolowała akustycznie. Po prostu im cięższy materiał, tym lepiej chroni przed dźwiękami. Powinny o tym pamiętać osoby budujące dom w miejscu narażonym na hałas, ponieważ materiały, które mogą zostać użyte do wznoszenia muru, znacznie różnią się masą. Najcięższa jest ceramika tradycyjna i silikaty. Metr kwadratowy muru z cegły silikatowej grubości 18 cm waży 270 kg, a grubości 24 cm – blisko 355 kg. Ściany z ceramiki tradycyjnej (nawet przy tej samej grubości) mogą się różnić ciężarem – 1 m² muru grubości 25 cm może ważyć 309 kg, gdy jest z kratówki, albo 296 kg, gdy jest z pustaków. Warto przy tym pamiętać, że mur z pustaków może mieć grubość zaledwie 18,8 cm i wtedy jego 1 m² waży 226 kg. Znacznie lżejsza od tradycyjnej jest ceramika poryzowana – 1 m² ściany o grubości 18,8 cm ma ciężar 164 kg, a 30 cm – 240 kg. Jeszcze lżejszy jest beton komórkowy – 1 m² ściany grubości 24 cm z elementów klasy 500 kg waży około 164 kg, a 30 cm – 160 kg. Jednak beton komórkowy klasy 600 jest już cięższy i przy grubości 24 cm 1 m²  muru będzie ważył 176 kg, a przy 30 cm – około 220 kg. Największe różnice ciężaru występują wśród elementów z keramzytobetonu – 1 m² ściany grubości 24 cm może ważyć 90 kg, ale są takie bloczki keramzytobetonowe, że 1 m² wykonanej z nich ściany grubości 18 cm waży aż 265 kg. Osoby „cicholubne” zapewnią sobie dobrą ochronę przed niepożądanymi dźwiękami, wybierając na ścianę konstrukcyjną ciężki materiał. Jednak od reguły: duży ciężar = dobra akustyka jest wyjątek – keramzytobeton, który mimo stosunkowo niedużego ciężaru ma wyjątkowo dobre właściwości akustyczne. Tym razem dobra izolacyjność akustyczna to zasługa porowatości kruszywa, z którego są wykonane bloczki. Ściana z bloczków grubości 24 cm ma wskaźnik RA2=43 dB. Jednak rekordzistą jest keramzytobetonowy bloczek akustyczny 18-centymetrowy zapewniający ścianie RA2=51 dB. Tym razem jednak akustyka materiału została poprawiona przez znaczne zwiększenie jego ciężaru. Przy wymiarach 18 x 24 x 38 cm waży on 22-24 kg (z reguły niewiele mniejsze od niego bloczki mają ciężar mniejszy nawet o blisko 60%).


Uwaga! Ciężki keramzytobetonowy bloczek akustyczny ma blisko 3,5 razy gorsze właściwości termoizolacyjne niż zwykły keramzytobeton. Dlatego będzie wymagał grubszej termoizolacji. Wybierając elementy ścienne ze szczelinami, oprócz ich ciężaru trzeba brać pod uwagę kształt i sposób ustawienia szczelin w ścianie. Najlepszą izolacyjność będą miały te o kwadratowych przekrojach, których drążenia są pionowo ułożone w ścianie. Na zdolność ściany do tłumienia dźwięków wpływa też sposób łączenia elementów. Izolacyjność akustyczną pogarszają wszystkie – nawet małe – ubytki w spoinach. Nie jest tego w stanie zrekompensować przykrycie ich warstwą ocieplenia z tynkiem lub oblicówką. Także murowanie ele-mentów tylko na spoiny poziome  z punktu widzenia akustyki – nie jest optymalnym rozwiązaniem. Wprawdzie łączenie elementów w pionie na wpusty i wypusty jest łatwe, ale takie rozwiązanie niesie znacznie większe ryzyko powstania nieszczelności niż tradycyjne wykorzystanie zaprawy do wypełnienia wszystkich spoin. Zaprawa nie tylko gwarantuje szczelność połączeń, także lepiej izoluje niż same elementy ścienne, ponieważ jest od nich cięższa.
Od wody i mrozu
Wybierając materiał, warto wziąć pod uwagę także to, jak długo będzie narażony na niekorzystne działanie warunków atmosferycznych. Zwłaszcza, gdy planowane jest prowadzenie prac etapami (najpierw część konstrukcyjna, a dopiero za pewien czas ocieplenie), należy sprawdzić odporność elementów na działanie wody. Oczywiście im mają mniejszą nasiąkliwość, tym lepiej. Najlepsze są pod tym względem ciężkie, nieporowate elementy – tradycyjna ceramika 8-16%. Niską nasiąkliwość mają też pełne i drążone silikaty – 10-16%. Jednak nasiąkliwość ceramiki zależy nie tylko od jej struktury (porowatości), ale także od sposobu wypalania. Cegła klinkierowa ma nasiąkliwość na poziomie zaledwie 3%, ale już elementy, które są osłonięte warstwą ocieplenia mogą mieć wyższą nasiąkliwość, dlatego poryzowane mają kilkanaście albo 22%. Materiałem o stosunkowo małej nasiąkliwości jest keramzytobeton – 14-20%. W tej konkurencji najsłabiej wypada beton komórkowy – nasiąkliwość od 30 aż do 50%. Jednak w bardzo małym stopniu podciąga on kapilarnie wodę – w mniejszym niż silikaty i ceramika. Niska odporność na zawilgocenie nie dyskredytuje materiału, a jedynie nakazuje określony sposób przeprowadzania prac. Po prostu porowate materiały nieodporne na długotrwałe działanie wody muszą być przed nią zabezpieczone. Przede wszystkim na placu budowy koniecznie trzeba je przechowywać tak, by były odizolowane od ziemi i przykryte. Producenci materiałów przeznaczonych na ściany zewnętrzne zgodnie deklarują, że są one odporne na mróz. Jednak należy pamiętać, że ich mrozoodporność jest ściśle związana z odpornością na chłonięcie wody. Jeżeli woda wniknie w głąb materiału i zamarznie, zniszczy jego strukturę. Dlatego nasiąkliwy materiał okaże się mrozoodporny – zgodnie z deklaracjami na karcie produktu – jeżeli będzie przechowywany zgodnie z zaleceniami producenta i rozpakowany tuż przed wykorzystaniem.
Od ognia...
Ceramika, silikaty, beton komórkowy i keramzytobeton są klasyfikowane jako materiały niepalne i oznaczane klasą A1. Oferowane z nich wyroby na ściany konstrukcyjne dwuwarstwe mają najwyższą klasę odporności ogniowej (również pod obciążeniem) – REI 240. Przez cztery godziny zachowują nośność ogniową (R), szczelność ogniową (E) i izolacyjność ogniową (I). Również wełna oznaczana jest najwyższymi klasami odporności ogniowej A1 i A2. W czasie pożaru prawie nie wydziela dymu. Poza tym poddana działaniu płomieni nie uwalnia płonących kropel. Styropian ma słabszą odporność na ogień – jest oznaczany klasą E (pod względem łatwopalności należy do przedostatniej grupy materiałów (według oceny Zakładu Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej). Po zetknięciu z ogniem pali się – topi, uwalniając płonące krople, ale gaśnie natychmiast, gdy znika źródło ognia.

Jak się z nich buduje

O ile stopień trudności wykonania warstwy ocieplenia z wełny mineralnej i styropianu jest podobny, to wybór materiału na warstwę konstrukcyjną może pociągać za sobą różne konsekwencje podczas budowy.



Elementy z ceramiki tradycyjnej nie sprawiają większych trudności podczas budowy (na przykład z reguły nie kruszą się podczas przycinania). Jednak jeśli inwestorowi zależy na szybkim tempie prac, powinien się zastanowić nad wyborem rodzaju elementów. Najwolniej będą rosły mury z drobnych elementów murowanych na poziome i pionowe spoiny
Autor: Piotr Cichocki
Elementy z betonu komórkowego są lekkie i łatwe w obróbce, ale łatwo uszkodzić narożniki
Autor: Andrzej Szandomirski
Bloki z keramzytobetonu trudno przeciąć zwykłą piłą (która tnie beton komórkowy). Najlepiej, gdy ekipa będzie zaopatrzona w szlifierkę kątową albo elektryczną piłę dwubrzeszczotową
Autor: Radosław Murat


Ceramika poryzowana jest bardziej krucha niż tradycyjna. Może ulegać uszkodzeniom podczas transportu i budowy, trudniej ją przyciąć, jednak przy wznoszeniu ścian zaprawę układa się tylko w spoinach poziomych
Autor: Mariusz Bykowski
Silikaty są ciężkie, więc lepiej zdecydować się na mniejsze elementy, aby ciężar dużych nie spowalniał prac
Autor: Radosław Murat

Poziom promieniotwórczości wyrobów budowlanych


Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Wytrzymałość na ściskanie
O tym, jakie obciążenia może przenosić ściana dwuwarstwowa, decyduje jej część konstrukcyjna. Materiały, z których może być wykonana, mają różną odporność na ściskanie. Informuje o niej oznaczenie – klasa materiału. Wbrew pozorom do budowy domu jednorodzinnego nie trzeba wcale kupować materiałów najwyższych klas. Najwyższą odporność na ściskanie mają pełne elementy silikatowe – 20-30 MPa, drążone bloki silikatowe i ceramiczna cegła kratówka 15-20 MPa, pustak ceramiczny 10-15 MPa, elementy keramzytobetonowe 2-9,5 MPa, a beton komórkowy zalecany do budowy ścian nośnych 2-6 MPa. Choć różnice na pierwszy rzut oka wydają się ogromne, nie powinny mieć dla budujących dom jednorodzinny dużego znaczenia. Każdy z tych materiałów nadaje się do wzniesienia przynajmniej dwukondygnacyjnego domu z poddaszem. Za parą para
Wybierając materiały na dwie warstwy ściany, warto pomyśleć o jak najlepszym zestawieniu ich ze sobą. O ile wybór rodzaju ocieplenia do muru wzniesionego z ceramiki tradycyjnej, poryzowanej czy keramzytobetonu jest praktycznie dowolny, to już w przypadku silikatów czy betonu komórkowego sprawa nie jest tak oczywista. Silikaty mają zdolność pochłaniania wilgoci i rozprowadzania jej na całej swojej objętości. W krótkim czasie może ona zostać odparowana. Jeżeli warstwę ściany z silikatów ocieplimy wełną, to w momencie znacznego podwyższenia wilgotności w domu nie zostanie ona zmagazynowana w silikatowej ścianie, ale będzie mogła odparować nie tylko do wewnątrz domu, ale także przez paroprzepuszczalną wełnę przedostać się na zewnątrz budynku. Oczywiście decydując się na takie ściany, trzeba zastosować odpowiednie powłoki wykańczające – farbę wewnątrz i tynk na zewnątrz domu – które nie zablokują przepływu wilgoci. Także ocieplenie muru z betonu komórkowego wełną ma pewną przewagę nad zastosowaniem styropianu. Ściana z betonu komórkowego będzie po wzniesieniu zawierała więcej wilgoci technologicznej niż wzniesiona z innych materiałów. Jeśli zostanie ocieplona wełną, wilgoć szybko odparuje.
Sposób na trwałość
Najtrwalszą częścią ściany dwuwarstwowej jest część konstrukcyjna. Dlatego, zastanawiając się nad trwałością tego typu muru, należy skupić się na trwałości ocieplenia i elewacji. Przed uszkodzeniami mechanicznymi dwuwarstwowej ściany z reguły lepsze zabezpieczenie zapewni wykonanie ocieplenia metodą lekką suchą (przymocowanie do ścian warstwy ocieplenia i wykonanie elewacji z okładziny) niż lekką mokrą (przyklejenie do ściany warstwy ocieplenia i wykończenie odpowiednim tynkiem mineralnym, akrylowym lub silikonowym). Zwłaszcza wtedy, gdy część elewacyjna zostanie wykonana z trwałego materiału, na przykład betonowych kształtek imitujących kamień. Jednak największy wpływ na trwałość elewacji i ocieplenia ma staranność wykonania i stosowanie odpowiednio dobranych produktów. Najlepiej do tego celu wykorzystywać jeden system dociepleń oferowany przez któregoś z producentów. Ułożenie ocieplenia i wykonanie elewacji z produktów tego samego systemu gwarantuje większą trwałość warstwowej powłoki niż zrobienie jej nawet z bardzo dobrych materiałów pochodzących z różnych źródeł. Oczywiście zawsze należy sprawdzić, czy materiały są stosowane zgodnie z przeznaczeniem – czy są zalecane do termoizolacji z wełny, czy też ze styropianu – a także czy mają aprobaty techniczne.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty