Jak zaizolowac taras?


Dobrze zaizolowany taras to marzenie niejednego inwestora, zwłaszcza takiego, który boryka się z zaciekami wewnątrz domu. Tymczasem prawidłowe wykonanie izolacji wcale nie jest takie trudne. Aby uniknąć przykrych niespodzianek, warto skorzystać z kilku praktycznych podpowiedzi, na co zwracać szczególną uwagę.

1. Dopasowane materiały
Przy izolacji tarasów wykorzystuje się papy termozgrzewalne oraz masy izolacyjne – folie płynne albo szlamy jedno- lub dwuskładnikowe. Papę termozgrzewalną układa się w dwóch warstwach, a ponieważ jest gruba i sztywna, trzeba ją dociążyć kilkucentymetrową warstwą betonu. Poszczególne arkusze układa się wzdłuż spadku z 10-centymetrowym zakładem. Aby szczelnie przywarły do podłoża, ich spodnią stronę podgrzewa się palnikiem gazowym. Trzeba uważać, aby nie grzać zbyt mocno, bo wtedy uszkadza się osnowę i papa się marszczy.
Jeśli izoluje się taras płynną folią mineralną lub poliuretanową, należy nakładać ją w dwóch warstwach, których łączna grubość musi wynosić przynajmniej 2 mm. Cieńsza izolacja nie pokryłaby nierówności powierzchni tarasu, co narażałoby go na powstanie przecieków. Poza tym powłoka nie byłaby wystarczająco elastyczna i pod wpływem odkształceń konstrukcji mogłaby się rozerwać. Często na każdą z warstw wykorzystuje się materiały różniące się kolorem – widać wtedy, czy każda warstwa równomiernie pokrywa całą powierzchnię tarasu i czy nigdzie nie ma prześwitów. Można też skorzystać ze specjalnych folii stanowiących nawierzchnię tarasu, osłanianych z zewnątrz tylko nawierzchnią z doszczelniającej powłoki żywicznej.
Ostatnio popularnym rozwiązaniem staje się izolowanie tarasu wodoszczelnym klejem, który najpierw nakłada się na podłoże jako warstwę hydroizolacji, a następnie używa się go do przyklejenia płytek. Możliwości izolowania tarasu jest wiele, rodzaj materiałów zależy od wybranego systemu. Na niektórych izolacjach można bezpośrednio układać okładzinę, inne wymagają osłony w postaci mat drenażowych i warstw dociążających. Ważne, aby wybierać rozwiązania pozwalające dopasować poziom powierzchni tarasu do wysokości progu drzwi tarasowych – przykładowo w drzwiach z PCW taras nie może zakryć otworów odwadniających. Niezależnie od wybranego systemu izolację trzeba układać starannie, zgodnie z instrukcją podaną przez producenta, inaczej nawet najlepszy materiał nie uchroni tarasu przed przeciekaniem.

2. Odpowiednia pogoda
Materiał izolacyjny należy przechowywać w suchym i zacienionym miejscu. Podczas wykonywania izolacji powinno się chronić taras przed deszczem – tak długo, jak wskazuje instrukcja dołączona do konkretnego materiału. Dlatego prace prowadzi się najczęściej od wiosny do jesieni, kiedy łatwo o kilka suchych, ciepłych dni. Nie ma też wtedy ryzyka wystąpienia nocnych przymrozków, a to ważne, bo prace powinno się prowadzić w temperaturze dodatniej – 5-25°C. Wprawdzie papy termozgrzewalne modyfikowane mogą być układane nawet w temperaturze -5°C, ale trzeba wtedy przynajmniej przez dobę magazynować je w pomieszczeniu ogrzewanym do 20°C, a na zewnątrz wynieść bezpośrednio przed zgrzewaniem. Wykonywanie uszczelnień w niskiej temperaturze naraża taras na przecieki spowodowane niewłaściwym związaniem materiału izolacyjnego z podłożem. Warto przy tym pamiętać, że podany w instrukcji zakres temperatury odnosi się nie tylko do powietrza, ale również do materiału izolacyjnego i podłoża. Wczesną wiosną podłoże może być znacznie zimniejsze niż powietrze, natomiast latem nasłoneczniona powierzchnia tarasu może rozgrzać się do kilkudziesięciu stopni, choć temperatura powietrza nie przekracza 25°C.

Taras jest nieustannie narażony na niekorzystne działanie zmiennych czynników atmosferycznych – słońca, deszczu czy śniegu. Musi być trwały i starannie uszczelniony, bo jeśli ulegnie zniszczeniu, to skutki jego przeciekania będą widoczne również w postaci mokrych plam na ścianach i stropie we wnętrzu domu.
Autor: Andrzej Szandomirski

Korzystne warunki
Najbezpieczniejszy zakres temperatury przy pracach związanych z izolacją to 5-25°C. Jeśli zachodzi taka konieczność, można układać izolację w temperaturze niższej, ale nadal dodatniej. Tylko papa termozgrzewalna może być układana podczas przymrozków, jednak przy zachowaniu podczas pracy odpowiednich warunków.



Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Autor: Mariusz Bykowski

3. Prawidłowy układ

Nie wszystkie warstwy izolacji pełnią funkcję wyłącznie ochrony przed wodą. Zależnie od umiejscowienia mają także dodatkowe zadania. Pierwszą izolację układa się bezpośrednio na warstwie spadkowej tarasu, pod ociepleniem. Chroni je ona przed wnikaniem pary wodnej ze znajdującego się niżej pomieszczenia. Następna izolacja znajduje się między ociepleniem a warstwą dociskową. Jej zadaniem jest zapewnienie poślizgu między obiema warstwami. Wykonuje się ją jako jedno- lub dwuwarstwową, w zależności od układu kolejnych warstw tarasu. Jeśli wyżej nie planuje się już żadnej hydroizolacji, to należy ułożyć dwie warstwy papy i dociążyć je betonem albo żwirem. Jeżeli natomiast na warstwie dociskowej znajduje się jeszcze jedna warstwa ochronna, czyli płynna masa izolacyjna – wystarczy pojedyncza warstwa papy. Bezpośrednio do masy można przyklejać okładzinę. Najczęściej wykonuje się taras o klasycznym układzie, w którym izolacja przeciwwodna znajduje się nad termiczną. Nie jest to jednak jedyne poprawne rozwiązanie. Można też zrobić układ odwrócony, w którym ocieplenie jest nad hydroizolacją i dodatkowo zabezpiecza ją przed wpływem czynników atmosferycznych. W tym rozwiązaniu można rozłożyć w czasie prace związane z wykonaniem tarasu. Nie trzeba go od razu wykańczać, wystarczy tymczasowo wyłożyć go na przykład płytami betonowymi, które później można wykorzystać w ogrodzie.

4. Mocne podłoże
Podłoże musi być równe, czyste i suche. Wszelkie części źle związane trzeba usunąć, a ubytki
i spękania wypełnić zaprawą. Nierówne podłoże nie zapewni ciągłości układanej na nim izolacji.
Dociążona betonem papa może ulec zniszczeniu na ostrych grudkach, a masa izolacyjna, której pojedyncza warstwa ma grubość zaledwie 1 mm, nie jest w stanie dobrze zabezpieczyć spękanego podłoża. Najczęściej takie problemy pojawiają się podczas remontu, kiedy usuwa się starą okładzinę i odsłania popękaną betonową powierzchnię płyty tarasu. Aby od nowa ją uszczelnić, trzeba wyrównać całe podłoże. Jeśli na tarasie pod drzwiami jest jeszcze miejsce na dołożenie okładziny, można skorzystać ze specjalnych systemów, które pozwalają na renowację metodą „płytka na płytkę”, bez konieczności demontażu istniejących warstw. Stare płytki muszą się jednak dobrze trzymać podłoża, a przed przyklejeniem nowych należy je oczyścić i zagruntować. Takie rozwiązanie nie zwalnia z obowiązku ponownego wykonania obróbek krawędziowych.


Nowe tarasy najczęściej nie wymagają specjalnych przygotowań przed układaniem izolacji i warstw wykończeniowych, bo ich powierzchnia jest równa.
Autor: Mariusz Bykowski
Jeśli izoluje się taras papą lub folią budowlaną, nie trzeba go gruntować.
Autor: Mariusz Bykowski


Miejsce ułożenia izolacji.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki


Miejsce ułożenia izolacji.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

5. Warstwa gruntująca
Aby izolacja współpracowała z podłożem, musi być z nim odpowiednio związana. Pod hydroizolacje płynne zawsze warto zagruntować podłoże, żeby zmniejszyć jego chłonność. Inaczej mogłoby odciągać wodę z masy. Środek gruntujący to najczęściej preparat mineralny, który wnika w podłoże na mniej więcej 2 mm. Jego zużycie zależy od chłonności betonu. Jeżeli wydaje się, że grunt zbyt szybko wnika w powierzchnię, to dla pewności można nanieść drugą warstwę. Gruntowanie jest wskazane również wtedy, kiedy prace na budowie przez pewien czas są wstrzymane, na przykład z powodu braku funduszy albo złej pogody. Po przerwie podłoże prawdopodobnie jest zakurzone i izolacja może niedokładnie do niego przywrzeć. Przed ponownym rozpoczęciem prac powinno się je więc oczyścić i zagruntować.

Aby odnowić izolację starego tarasu, istniejącą okładzinę trzeba skuć, a powstałe ubytki w betonowej powierzchni wypełnić świeżą mieszanką.
Autor: Krzysztof Zasuwik

6. Przerwy technologiczne
Wykonanie tarasu trwa kilka dni. Jednak większość tego czasu zajmują nie prace izolacyjne, ale przerwy technologiczne między nimi, potrzebne do wyschnięcia kolejnych warstw. Pierwsza przerwa odbywa się po zagruntowaniu podłoża – preparat wysycha w czasie dwóch-sześciu godzin (każda warstwa). Przy dwóch warstwach dalsze prace są wstrzymane nawet przez 12 godzin – czyli przez cały dzień. Następnie układa się izolację, najczęściej również w dwóch warstwach. Papę można zgrzewać bez zachowywania przerwy technologicznej, jednak masy izolacyjne muszą wyschnąć – trwa to cztery-sześć godzin na każdą z dwóch warstw, a więc kolejny dzień. Dalsze oczekiwanie to wiązanie zaprawy klejowej, która schnie 12 godzin. Dopiero po tym czasie można wypełnić spoiny fugą, a następnie odczekać, aż wyschnie – kolejne 12 godzin, żeby wejść na taras, a nawet 48 godzin, żeby go umyć lub postawić na nim coś ciężkiego.


Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
7.
Bezpieczne styki

Połączenie tarasu ze ścianą budynku lub z innymi stałymi elementami, jak murki albo słupy, to miejsca szczególnie narażone na niszczenie przez wodę opadową i zalegający śnieg. Ponadto ze względu na niezależne odkształcanie się płyty tarasu i ściany na ich styku łatwo powstają pęknięcia. Dlatego narożnik wzmacnia się dodatkowymi pasami izolacji lub taśmą uszczelniającą. Nie jest to konieczne, jeśli stosuje się masy wodoodporne, które są na tyle elastyczne, że nie pękają pod wpływem odkształceń podłoża. Izolację powinno się wywinąć także na ścianę budynku, bo deszcz odbija się od powierzchni tarasu, a zalegający śnieg topi się, zawilgacając mur. W rezultacie pomimo szczelnej izolacji tarasu łatwo o przeciek. Wywiniętą izolację powinno się z zewnątrz osłonić – na przykład cokołem z płytek ceramicznych. Najlepiej, gdy cokół jest cofnięty względem lica ściany.
Jeżeli to niemożliwe, trzeba pamiętać o odpowiednim uszczelnieniu jego górnej krawędzi silikonem, aby woda spływająca po ścianie nie dostała się pod izolację. Styk cokołu z tarasem również wypełnia się silikonem.

Styk tarasu ze ścianą.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki


Zabezpieczenie styku na tarasie izolowanym papą.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

8. Szczelne dylatacje
Dylatacje to szczeliny szerokości 10-15 mm umożliwiające swobodną pracę płyty betonowej i zapobiegające jej pękaniu. Przy stałych elementach konstrukcyjnych – ścianach, słupach lub murkach – wykonuje się dylatacje obwodowe. Płytę tarasu powinno się podzielić na fragmenty o powierzchni 4-9 m², czyli na kwadraty o boku 2-3 m, dylatacjami powierzchniowymi. Na długich i wąskich płytach dylatacje robi się tylko w jedną stronę – wzdłuż spadku co 2-5 m. Szczeliny wypełnia się sznurem dylatacyjnym i uszczelnia materiałem elastycznym, na przykład silikonem. Sznur jest z elastycznego tworzywa sztucznego – polietylenu lub poliuretanu. Jego średnica powinna być nieco większa niż szerokość szczeliny, aby ściśle przylegał do jej bocznych krawędzi. Niektórzy producenci oferują specjalne profile dylatacyjne, które mocuje się jeszcze przed betonowaniem – wówczas po wykonaniu płyty i jej związaniu wystarczy uszczelnić otoczenie profilu silikonem. Szczelne wypełnienie dylatacji jest bardzo ważne, bo w pustych przestrzeniach gromadzi się woda, która w zimie, zamarzając, może nawet rozsadzić okładzinę.

Uszczelnienie dylatacji.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

9. Nieinwazyjna balustrada
Rozwiązaniem najkorzystniejszym jest przymocowanie słupków balustrady do czołowej powierzchni tarasu, czyli do boku płyty, tak aby nie przebijały warstwy izolacji. Nie zawsze jednak taki układ jest możliwy i wtedy trzeba zadbać o prawidłowe uszczelnienie otoczenia słupków, aby zachować ciągłość izolacji. Słupki można osadzić w płycie tarasowej już podczas jego budowy albo dopiero po skończeniu prac, wiercąc otwory w gotowym tarasie. Oba rozwiązania są poprawne, ale wymagają innych uszczelnień. Słupki osadzone podczas budowy muszą być owinięte specjalnymi mankietami lub kołnierzami, które umieszcza się we wszystkich poziomach izolacji przeciwwodnych tarasu. Jeśli wierci się otwory w gotowym tarasie, należy je wypełnić zawiesiną iniekcyjną, która jest szczelna i chroni otoczenie słupka przed dopływem wody.

Bezpieczne słupki.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki


Bezpieczne słupki.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

10. Trwała fuga
Podobnie jak wszystkie zewnętrzne warstwy tarasu fuga musi być odporna na mróz i wodę. Jej rodzaj dobiera się do wielkości płytek i szerokości spoin – na opakowaniu zawsze znajduje się informacja o dopuszczalnym zakresie szerokości. Ważną cechą dobrej fugi jest jej elastyczność. Musi współpracować z okładziną, poddając się jej delikatnym odkształceniom, inaczej popęka. Spoiny trzeba dokładnie wypełnić zaprawą, a te, które mają być zabezpieczone silikonem (nad dylatacjami i na styku z cokołem), należy pozostawić puste. Aby spoina mniej się brudziła, warto wybrać fugę z efektem perlenia.

Fuga musi szczelnie wypełnić spoiny, inaczej woda będzie się dostawać pod okładzinę i podczas mrozu rozsadzi ją. Pozostałości po fugowaniu należy usunąć z płytek, zanim zaprawa wyschnie.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty