Jakie przepisy określają pojęcie powierzchni biologicznie czynnej?


Pojęcie to zostało zdefiniowane w § 3 pkt 22 rozporządzenia ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z definicją powierzchnia biologicznie czynna to grunt rodzimy oraz woda powierzchniowa na terenie działki budowlanej, a także 50% sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m², urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację. W zabudowie jednorodzinnej wielkość powierzchni­ biologicznie czynnej określana jest zazwyczaj w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub – w przypadku braku planu – w decyzji o warunkach zabudowy. Zazwyczaj w planach miejscowych ustala się, że na działkach przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne powierzchnia biologicznie czynna powinna stanowić 20-40% powierzchni działki, zaś pozostała część może być zajęta pod budynki, podjazdy, parkingi, chodniki. Trzeba się liczyć z tym, że jeśli działka jest położona na obszarze objętym ochroną (parki krajobrazowe lub ich otuliny) albo na innym niezurbanizowanym, to zazwyczaj obszar działki czynny biologicznie musi być większy niż na terenie zabudowanym. Jeżeli limit ten jest ustalany w decyzji o warunkach zabudowy, jest on wynikiem analizy urbanistycznej terenów sąsiednich i stanowi średnią wynikającą ze sposobu zagospodarowania okolicznych działek.



Ogród wykonany na stropodachu można zaliczyć do powierzchni biologicznie czynnej.
Autor: Andrzej Szandomirski
Niezabudowana powierzchnia działki (bez budynków, podjazdów, ścieżek, wiat, altan) nie powinna być mniejsza niż powierzchnia biologicznie czynna określona w planie miejscowym lub warunkach zabudowy.
Autor: Andrzej Szandomirski
Podobne posty