Ogrzewanie podłogowe: wodne czy elektryczne?


Ogrzewanie podłogowe to najbliższy idealnemu sposób ogrzewania domu. Temperatura powierzchni grzejnej jest niewiele wyższa od temperatury w pomieszczeniu, nieco cieplej jest w nogi, chłodniej w głowę – to sprawia, że dobrze się czujemy. Przyczynia się też do zmniejszenia zużycia energii. Nie ma widocznych elementów instalacji. Ogrzewanie podłogowe wodne to sieć rur zatopionych w warstwie betonu pokrywającego podłogę, którymi przepływa woda podgrzewana przez kocioł. Elektryczne – to kable z zaizolowanego drutu oporowego albo cieńsze i łatwiejsze do zamontowania maty z przymocowanym do nich kablem lub folie z drutem aluminiowym. Które rozwiązanie wybrać?

Ogrzewanie podłogowe wodne czy elektryczne?

Ogrzewanie wodne
- komfortowe;
- trwałe;
- nie zajmuje powierzchni użytkowej;
- koszty jego eksploatacji są nieco niższe niż systemów grzewczych z grzejnikami ściennymi;
- może współpracować z tanimi w eksploatacji i ekologicznymi urządzeniami grzewczymi, na przykład pompą ciepła;
- ze względu na zwiększoną grubość i ciężar podłogi trzeba je przewidzieć w projekcie budynku;
- jego instalacja jest droga;
- w razie awarii istnieje ryzyko zalania domu wodą.


Autor: Jarosław Sosiński

Ogrzewanie elektryczne
- komfortowe;
- trwałe;
- nie zajmuje miejsca w domu;
- ma prostą i tanią instalację;
- bardzo łatwo się nim steruje, zarówno ręcznie, jak i automatycznie;
- ze względu na dostępność energii elektrycznej nadaje się do niemal każdego domu;
- można je stosować na już istniejących posadzkach;
- nie ma ryzyka zamarznięcia instalacji ani wycieku wody;
- z powodu wysokiego kosztu energii elektrycznej jego eksploatacja jest droga.


Autor: Jan Wajszczuk

Komfortowe ogrzewanie

Ogrzewana podłoga oddaje ciepło głównie przez promieniowanie. To pozytywnie wpływa na odczuwanie komfortu cieplnego przez ludzi. Rozkład temperatury jest bliski idealnemu – cieplej w nogi, chłodniej w głowę
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Jak działa?
Z czego wynika wysoki komfort, jaki zapewnia ogrzewanie podłogowe? Czy ogrzewanie wodne
różni się pod tym względem od elektrycznego?

W czasie ogrzewania pomieszczeń wymiana ciepła między urządzeniem grzewczym a otoczeniem zachodzi przede wszystkim na dwa sposoby – przez promieniowanie i konwekcję. Promieniowanie cieplne polega na przenoszeniu energii promieniowania elektromagnetycznego, którego źródłem jest każde ciało o temperaturze wyższej od zera bezwzględnego. Konwekcja to unoszenie ciepła, a więc jego wymiana zachodząca w wyniku poruszania się ciała (w tym przypadku powietrza w pomieszczeniu). Podłoga rozgrzana przez rury z wodą lub druty oporowe oddaje ciepło głównie przez promieniowanie, czyli odwrotnie niż grzejniki. To pozytywnie wpływa na odczuwanie komfortu cieplnego przez ludzi przebywających w ogrzewanych w ten sposób pomieszczeniach. Warunki komfortu cieplnego, czyli stanu, w którym nie odczuwamy ani zimna, ani ciepła, są zachowane, gdy temperatura powierzchni grzejnej nie przekracza zbytnio temperatury naszej skóry, a temperatura powietrza nie odbiega znacznie od średniej temperatury otaczających nas przegród: ścian, podłogi i sufitu. Jednocześnie podłoga jest jedyną przegrodą budowlaną, z którą mamy bezpośredni kontakt – przez stopy, które należą do najbardziej wrażliwych na zimno części ciała. Dlatego podgrzewanie podłogi jest pożądane zwłaszcza tam, gdzie posadzka jest z materiałów o niskim współczynniku przyswajania ciepła (zależy on od współczynnika przenikania ciepła, ciepła właściwego i gęstości materiału), takich jak kamień czy terakota, które w dotyku wydają się zimne. Gdy podłoga jest cieplejsza, z naszego ciała wypromieniowuje w jej kierunku mniej ciepła, a więc mniej ciepła z otoczenia potrzeba, by nie było nam zimno. W pomieszczeniu z ogrzewaniem podłogowym można zatem bez obniżania komfortu cieplnego utrzymywać temperaturę o mniej więcej 2°C niższą niż w ogrzewanym konwekcyjnie. Ogrzewanie podłogowe powinno być zaprojektowane i zrobione tak, by temperatura podłogi nie przekraczała 29°C. Wyższa jest już szkodliwa dla zdrowia, może powodować obrzęk nóg, a nawet doprowadzić do ich schorzeń. Zaleca się, by w strefie stałego przebywania ludzi temperatura podłogi nie przekraczała 26°C. W pobliżu okien można ją podnieść do 33°C, aby zrównoważyć nieco niższą temperaturę powietrza wynikającą ze strat ciepła przez okna. Taką temperaturę może mieć też podłoga w łazience, gdzie przebywa się stosunkowo krótko, ale za to często na bosaka. Niska temperatura powierzchni grzejnej sprawia, że unika się cyrkulacji powietrza w pomieszczeniu, która jest warunkiem działania ogrzewania konwekcyjnego (ze zwykłymi grzejnikami). Jest to dobra wiadomość dla osób uczulonych na kurz, który w pomieszczeniach z ogrzewaniem podłogowym nie unosi się tak intensywnie jak w tych z grzejnikami ściennymi o wysokiej temperaturze powierzchni grzejnej. Dzięki temu, że nie jest „przypiekany” na powierzchni grzejnika, jest też mniej drażniący. Wszystkie opisane zalety ma ogrzewanie podłogowe zarówno wodne, jak i elektryczne.

Ogrzewanie podłogowe najbardziej przydaje się tam, gdzie jest zimna posadzka, przede wszystkim w łazience, bo tam często stajemy na podłodze boso
Autor: LUXBUD

Jak się je wykonuje?
Ogrzewanie podłogowe wymaga staranności przy pracach instalacyjnych, ale także budowlanych. Jeżeli coś zostanie przeoczone na tym etapie, efekty zwykle ujawniają się dopiero wtedy, gdy dom jest wykończony, a wnętrza urządzone. Wówczas naprawa jest bardzo kłopotliwa i kosztowna.

Przy wykonywaniu ogrzewania podłogowego wodnego bardzo ważne jest staranne przygotowanie podłoża. Musi być wyrównane i idealnie poziome. Jeśli płyty izolacji termicznej nie będą do niego przylegały na całej powierzchni, może dojść do pękania warstwy jastrychu, w którym będą zatopione rury. Prowadzi to zwykle do pękania rur w miejscu załamania wylewki. Kable są bardziej elastyczne, więc w przypadku ogrzewania podłogowego elektrycznego takie problemy zdarzają się rzadziej. Izolacja cieplna musi zapewnić odpowiedni opór cieplny przegrody. Dla stropów nad ogrzewanym pomieszczeniem nie powinien on być mniejszy niż 0,75 m².K/W, dla stropów nad piwnicą nieogrzewaną 2,0 m²·K/W, a dla podłóg na gruncie 2,25 m²·K/W. Warstwa izolacji cieplnej powinna być zbudowana ze sztywnych płyt styropianowych lub z wełny mineralnej usztywnionej żywicami. Niedopuszczalne są jakiekolwiek szczeliny między płytami. Izolację brzegową robi się z płyt tej samej grubości co poziomą, a jej wysokość powinna się równać wysokości wylewki betonowej. Izolację cieplną należy zabezpieczyć przed zawilgoceniem, osłaniając ją od góry nieprzepuszczalną warstwą przeciwwilgociową, na przykład folią polietylenową grubości 0,2 mm lub folią aluminiową. W przypadku podłogi na gruncie izolację przeciwwilgociową trzeba ułożyć także pod izolacją cieplną.

Ogrzewanie podłogowe wodne


Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Układanie rur
Wykonanie instalacji ogrzewania podłogowego wodnego jest zdecydowanie bardziej skomplikowane niż elektrycznego. Nie obejdzie się tu bez specjalistycznych narzędzi, potrzebna jest też znacznie większa wiedza i doświadczenie. Rury do ogrzewania podłogowego są elastyczne i sprzedawane w zwojach. Dostępne są rury z PE-X (polietylenu sieciowanego – piszemy o nich na ss. 158-162), PP (polipropylenu) lub PB (polibutylenu) oraz wielowarstwowe (z tworzywa sztucznego i aluminium). Mogą też być miedziane albo stalowe z płaszczem z tworzywa sztucznego. Średnica rur wynosi od 12 do 20 mm. Rury trzeba układać tak, by pojedynczy obieg nie był dłuższy niż 150 m, w przeciwnym razie straty ciśnienia w przewodzie będą zbyt duże. Ze względu na to, że temperatura wody obniża się wraz z odległością od kotła, rur nie można prowadzić w dowolny sposób. Najpopularniejsze jest ułożenie w formie wężownicy meandrowej lub pętlowej. Pierwsza nie zapewnia równomiernego rozkładu temperatury podłogi. Powinna więc być ułożona w taki sposób, żeby jej początek (tam temperatura jest najwyższa) znajdował się wzdłuż ściany o największych stratach ciepła – zewnętrznej z oknami. Bardziej równomierny rozkład temperatury podłogi pozwoli uzyskać wężownica pętlowa (z przewodu podwójnie złożonego). Przy ścianach zewnętrznych, w tak zwanej strefie brzegowej, można zagęścić rozstaw wężownicy, aby uzyskać wyższą temperaturę powierzchni podłogi. Korzystne jest zastosowanie osobnych obwodów grzewczych dla strefy brzegowej i dla reszty pomieszczenia. Wężownica pętlowa zapewnia lepsze warunki ogrzewania niż meandrowa, ale wymaga dłuższej rury i większego nakładu pracy. Rozstaw wężownicy powinien wynosić od 0,1 do 0,3 m (dokładną odległość trzeba obliczyć, zależy ona od zapotrzebowania na ciepło w pomieszczeniu i od parametrów wody grzewczej). Wówczas unika się powstawania na powierzchni podłogi miejsc cieplejszych i zimniejszych. Odstęp rur od ścian zewnętrznych powinien być równy przynajmniej rozstawowi rur wężownicy, a w przypadku braku bocznej izolacji cieplnej nie mniejszy niż 0,5 m. Odpowiedni kształt wężownicy i odstępy między przewodami uzyskuje się przez zamocowanie ich za pomocą specjalnych spinek U-kształtowych wbijanych bezpośrednio w warstwę izolacji albo klipsów zaczepianych do siatki mocującej z drutów stalowych ułożonej na warstwie izolacji. Niektórzy producenci oferują też specjalne izolacyjne płyty systemowe z wgłębieniami, w które wciska się rurę – nie trzeba jej wtedy dodatkowo mocować. Po ułożeniu rur instalację przez 24 h poddaje się próbie szczelności przy ciśnieniu 0,6 MPa, a następnie zalewa jastrychem. Jego grubość nad górną powierzchnią rur nie powinna być mniejsza niż 40 mm, a całkowita – od powierzchni izolacji – 65 mm. W celu polepszenia właściwości betonu można do niego dodać plastyfikator, który umożliwi dokładniejsze otoczenie przewodu grzejnego oraz samopoziomowanie posadzki. Po powierzchni wylanego jastrychu wolno się poruszać dopiero po jego dobrym związaniu i stwardnieniu, czyli po siedmiu-dziesięciu dniach. Podczas wiązania betonu w rurach z tworzywa sztucznego powinno być utrzymywane ciśnienie 0,3 MPa. Po 28 dniach od ułożenia jastrychu, niezależnie od pory roku, należy uruchomić ogrzewanie. Każda wężownica jest podłączona do instalacji przez rozdzielacz zapewniający odpowiedni rozdział strumienia wody do poszczególnych obiegów. Zwykle każdy króciec przyłączeniowy rozdzielacza jest wyposażony w zawór odcinający. Zawory mogą mieć też funkcję nastawy wstępnej umożliwiającą wyregulowanie przepływów wody w poszczególnych obiegach. Rozdzielacze powinny mieć  automatyczne odpowietrzniki. Zaleca się umieszczenie rozdzielaczy w specjalnych zamykanych szafkach zabezpieczających przewody przed wyrwaniem ze złączek. Temperaturę zasilania instalacji ogrzewania podłogowego tz przyjmuje się w zakresie 45 do 55°C, a obliczeniowy spadek temperatury Dt = 10 K. Często ogrzewanie podłogowe współpracuje z instalacją tradycyjnego ogrzewania konwekcyjnego o wyższych parametrach (90/70°C, 80/55°C). Wówczas konieczne jest zastosowanie specjalnego układu mieszającego, obniżającego temperaturę wody w obiegu ogrzewania podłogowego. Możliwe jest też zaprojektowanie całej instalacji z temperaturą zasilania 55°C, ale nie jest to zalecane, bo wtedy powierzchnia grzejników konwekcyjnych musi być bardzo duża, a związane z tym koszty mogą przekroczyć koszt układu mieszającego. Taki wariant może się opłacać tylko wtedy, gdy w większości pomieszczeń jest ogrzewanie podłogowe, a grzejniki konwekcyjne są na przykład tylko w łazience i toalecie.


Rury rozwija się z długiego zwoju. Każdy obieg wykonuje się z jednego odcinka rury, pod posadzką nie powinno być żadnych połączeń
Autor: Mariusz Bykowski
Rury muszą być dobrze zamocowane, aby nie wypłynęły z warstwy betonu podczas jego układania
Autor: UPONOR

Sposoby układania rur wodnego ogrzewania podłogowego



Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Rury podłącza się do rozdzielaczy, które zwykle są zamontowane w specjalnej szafce – jedna powinna wystarczyć na całe piętro
Autor: VIESSMANN

Układanie kabli
Elektryczne kable grzejne zazwyczaj mocuje się do podłoża przy użyciu specjalnych taśm montażowych z rozmieszczonymi w regularnych odstępach zaczepami. Zaczepy ułatwiają pewne zamocowanie i utrzymanie równych odstępów między sąsiednimi odcinkami kabla. Zalecane odległości między rzędami kabla producenci podają przeważnie w instrukcji montażu. Średnica zginania kabla nie może być mniejsza niż sześciokrotność jego średnicy. Instalacja nie powinna być układana w temperaturze niższej niż -5°C, bowiem kable stają się wtedy sztywne. W tej sytuacji można rozwinąć kabel, podłączyć go do źródła zasilania, a po uelastycznieniu natychmiast odłączyć i układać. Kable grzejne nie mogą być układane bezpośrednio na warstwie izolacyjnej. Ze względu na jej niską przewodność cieplną ciepło nie byłoby odprowadzane z kabla, na skutek czego znacznie wzrosłaby jego temperatura i mógłby on ulec uszkodzeniu. Podobnie jak w przypadku ogrzewania wodnego, podczas układania betonu trzeba bardzo uważać, aby nie uszkodzić kabli. Z tego względu beton nie może zawierać ostrego kruszywa. Uruchomienie instalacji może nastąpić dopiero po całkowitym związaniu betonu, czyli po 30 dniach od chwili jego ułożenia. W gotowej warstwie, kiedy kable są już niewidoczne, nie można wiercić otworów. Ewentualne przerwanie kabla wymagałoby bowiem zniszczenia wylewki w miejscu, w którym nastąpiło uszkodzenie. Jeśli dojdzie do uszkodzenia kabla, najlepiej skorzystać z pomocy instalatora systemu, który ma odpowiednią aparaturę do wykrywania przerw w instalacji. Do wykonania systemu ogrzewania konieczna jest znajomość mocy cieplnej potrzebnej do ogrzewania każdego pomieszczenia oraz powierzchni podłogi, na której ma być ułożone ogrzewanie. Trzeba przy tym pamiętać, że nie układa się go tam, gdzie mają się znaleźć elementy stałej zabudowy (szafy wnękowe, wanna w łazience itp.). Dzieląc moc przez powierzchnię, otrzymuje się wartość jednostkowych strat ciepła (w W/m²), na podstawie której można ocenić, czy moc grzewcza nie przekroczy wartości dopuszczalnej dla ogrzewania podłogowego. Producenci oferują kable i maty o różnej mocy grzewczej. W przypadku kabli zależy ona od ich długości, natomiast w przypadku mat lub folii podawana jest moc jednostkowa w watach na metr kwadratowy powierzchni grzewczej. Należy wybrać kabel lub matę odpowiednie do obliczonego zapotrzebowania na moc, przy czym aby rozgrzewanie podłogi trwało krócej, moc kabla powinna być o mniej więcej 30% większa od strat ciepła w pomieszczeniu. Kable i maty mogą być zasilane jedno - albo dwustronnie. Te drugie łatwiej się układa, ale oba końce kabla trzeba doprowadzić do miejsca podłączenia zasilania. Błędy
Poszczególne obiegi grzewcze ogrzewania wodnego powinny być wykonane według projektu, w którym obliczono odpowiedni rozstaw rur i długość pętli. Często się zdarza, że podczas budowy zmienia się układ ścian i konieczna jest modyfikacja projektu ogrzewania. Zmian dokonuje na ogół wykonawca instalacji, jednak zazwyczaj nie robi w tym celu szczegółowego projektu. Jest to przyczyną błędów polegających przede wszystkim na układaniu zbyt długich pętli. Kiedy średnica rur jest mała, opory przepływu przez nie mogą być tak duże, że pompa obiegowa nie będzie ich w stanie pokonać. Wtedy fragmenty podłogi pozostaną zimne. Dlatego zawsze powinno się zrobić stosowne obliczenia, a jeśli nie, to przynajmniej stosować do zaleceń producenta systemu ogrzewania dotyczących dopuszczalnej długościach rur w zależności od ich średnicy. Wykonanie instalacji ogrzewania elektrycznego jest znacznie łatwiejsze i błędy uniemożliwiające jego prawidłowe działanie zdarzają się tu rzadko.

Ogrzewanie podłogowe elektryczne


Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki



Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki



Maty grzejne układa się tak łatwo, że można to zrobić samemu
Autor: ELEKTRA
Podłączenie elektrycznej instalacji grzewczej powinien wykonać fachowiec
Autor: Wiktor Greg

Jak się nimi steruje?
Sterowanie instalacją wodnego ogrzewania podłogowego jest dużo trudniejsze niż elektryczną podłogówką. Potrzebne są termostaty, zawory sterujące, pompy, przez co układ jest nie tylko bardziej skomplikowany, ale i droższy.

Regulacja temperatury w pomieszczeniu jest zdecydowanie mniej skomplikowana, gdy wybierze się elektryczne ogrzewanie podłogowe. W najprostszych układach stosuje są proste termostaty bimetaliczne reagujące na zmiany temperatury powietrza w pomieszczeniu. Gdy temperatura spada poniżej nastawionej wartości, uruchamiają one przepływ prądu przez kable, kiedy osiąga zadaną wartość – wyłączają go. Dokładniejszą regulację zapewniają sterowniki elektroniczne, które oprócz czujnika temperatury powietrza mogą mieć też czujnik temperatury podłogi. Nie dopuszczają wówczas do jej przegrzania. Najdroższe są regulatory umożliwiające zaprogramowanie temperatury w pomieszczeniach w cyklu dobowym lub tygodniowym – innej o określonych porach doby i w poszczególnych dniach tygodnia. Regulacja ogrzewania wodnego wymaga zastosowania bardziej skomplikowanych i droższych urządzeń. Oprócz termostatów i regulatorów potrzebne są specjalne zawory sterujące i pompy. Najprostszy, ale i najmniej skuteczny jest układ, w którym na każdej pętli ogrzewania podłogowego montuje się zawór termostatyczny ograniczający temperaturę wody powracającej z instalacji do wartości niezbędnej w tego typu instalacji. Głowica termostatyczna reaguje na zmiany tej temperatury i kiedy przekroczy ona ustaloną wartość, zamyka zawór, uniemożliwiając przepływ wody przez wężownicę. Taki sposób regulacji ogrzewania podłogowego jest możliwy, gdy powierzchnia, na której jest ułożona wężownica, nie przekracza 15 m². Stosuje się go wtedy, kiedy ogrzewanie podłogowe ma być uzupełnieniem ogrzewania zwykłymi grzejnikami, dając jedynie efekt ciepłej podłogi. Jeśli dom ma być ogrzewany przede wszystkim przez instalację ogrzewania podłogowego, zwykle wykorzystuje się układ mieszający z zaworem trójdrogowym służący do obniżania temperatury wody wypływającej z kotła i dopasowywania jej do aktualnego zapotrzebowania na ciepło w pomieszczeniach. Najlepiej, gdy jest sterowany przez regulator pogodowy. Temperatura wody zasilającej instalację jest wtedy uzależniona od temperatury na dworze mierzonej przez zewnętrzny czujnik. Dzięki temu wraz ze zmianą tej temperatury od razu zmieniana jest temperatura wody krążącej w podłodze, co ułatwia utrzymywanie stałej temperatury w pomieszczeniach, bez ich przegrzewania.


Do sterowania ogrzewaniem podłogowym potrzebne są pompy i zawory, które są dość drogie
Autor: Mariusz Bykowski
Układ regulacji ogrzewania elektrycznego jest prosty i tani. Wystarczy termostat – w droższych wersjach może być programowany
Autor: ELEKTRA

Samoregulacja
Zaletą ogrzewania podłogowego (wodnego i elektrycznego) jest zdolność do tak zwanej samoregulacji. Rekompensuje ona do pewnego stopnia dużą bezwładność cieplną systemu. Zanim ciepło zacznie być przekazywane do pomieszczenia, musi się nagrzać beton, w którym są zatopione rury bądź kable. Pozostanie on ciepły przez długi czas po wyłączeniu zasilania instalacji. Dlatego zanim sygnał o zmianie zysków ciepła spowoduje reakcję instalacji powodującą zwiększenie lub zmniejszenie temperatury podłogi, mija nawet kilkadziesiąt minut. W tym czasie przyczyna zmiany zysków ciepła może już ustąpić bądź zmienią się one jeszcze bardziej. Samoregulacja polega na tym, że ze wzrostem temperatury w pomieszczeniu maleje różnica temperatury między podłogą i powietrzem w pomieszczeniu. Tym samym maleje strumień ciepła oddawany przez podłogę – powietrze z pomieszczenia schładza ją w mniejszym stopniu i zasilanie instalacji uruchamia się rzadziej. Na tej samej zasadzie odbywa się zmiana wydajności, gdy temperatura w pomieszczeniu spadnie – różnica temperatury między podłogą i powietrzem w pomieszczeniu wzrośnie, więc zwiększy się strumień ciepła emitowanego przez ciepłą podłogę. Wtedy zasilanie instalacji uruchamia się częściej.

Zastosowanie

Gdzie będzie lepsze ogrzewanie wodne, a gdzie elektryczne?


Ogrzewanie podłogowe wodne najczęściej stosuje się jako podstawowy system grzewczy w nowo budowanych domach. Może być też uzupełnieniem ogrzewania grzejnikami konwekcyjnymi, którego zadaniem jest jedynie wyeliminowanie efektu zimnej podłogi w niektórych pomieszczeniach, choć takie rozwiązanie wydaje się mniej racjonalne. Lepiej, by ogrzewanie podłogowe było podstawowym źródłem ciepła – zapewnia wyższy komfort niż grzejniki, a ze względu na wysoką cenę instalacji wykorzystywanie go tylko jako dodatkowego ogrzewania jest nieopłacalne. W tej roli lepiej sprawdza się ogrzewanie elektryczne – dużo tańsze w momencie zakupu i w montażu. Wprawdzie koszt użytkowania jest wyższy, ale jeśli będzie działać tylko sporadycznie, nie powinno to być uciążliwe. Może być dobrym rozwiązaniem w domu z ogrzewaniem kominkowym. Gdy w kominku nie uzupełni się w porę paliwa, komfortową temperaturę zapewni ogrzewana podłoga. Do remontu
W domach już wybudowanych zamontowanie ogrzewania podłogowego wodnego jest trudne. Konieczność wykonania grubszej warstwy izolacji i grubszej wylewki sprawia, że najczęściej okazuje się wręcz niemożliwe. Takie ogrzewanie powinno być przewidziane już w projekcie domu. Jeśli zechcemy mieć podgrzewaną podłogę w domu, w którym już mieszkamy, pozostaje nam zastosowanie elektrycznych mat grzejnych. Ich grubość to zaledwie 2,5 mm, więc po ułożeniu poziom podłogi zmieni się tylko nieznacznie. Stosuje się je najczęściej, gdy na podłodze ma się znaleźć terakota, gres czy kamień. Nie trzeba przy tym usuwać już istniejącej posadzki z tego typu materiałów. Montaż jest bardzo prosty. Maty układa się najczęściej, wciskając je w cienką warstwę zaprawy klejącej. Dostępne są maty samoprzylepne, wtedy najpierw układa się matę, a dopiero na nią nanosi zaprawę. Czujnik temperatury zamontowany w podłodze powinien być umieszczony w rurze osłonowej. Ponieważ jej średnica jest większa niż grubość maty, konieczne może być wykonanie w podłodze bruzdy, w której zostanie ukryta rura osłonowa.

Niekonwencjonalnie
Ze względu na niską obliczeniową temperaturę wody zasilającej wodne ogrzewanie podłogowe możliwe jest w tym systemie efektywne wykorzystanie niekonwencjonalnych urządzeń grzewczych takich jak pompy ciepła czy kotły kondensacyjne, a nawet wody geotermalne i tak zwane ciepło odpadowe. Warto wiedzieć, że dla tradycyjnych grzejników i parametrów wody grzewczej 60/50°C współczynnik efektywności pompy ciepła wynosi 2,5, a dla ogrzewania podłogowego i parametrów wody 35/30°C już 4, co oznacza, że pompa zużywa wtedy o blisko 40% mniej energii elektrycznej.


Autor: Andrzej T. Papliński

Obok domu
Instalację przeciwoblodzeniową, która przez całą zimę będzie usuwać śnieg i lód ze schodów, chodnika, podjazdu, rynien albo dachu, najprościej jest wykonać z elektrycznych kabli lub mat grzejnych. Instalacje tego typu można zrobić także z rur, ale ze względu na wysokie ryzyko zamarznięcia nie napełnia się ich wodą, tylko na przykład roztworem glikolu. Takie rozwiązanie stosuje się w dużych obiektach (na przykład podgrzewanie płyty boiska), w domu jednorodzinnym byłoby zbyt kłopotliwe.


Autor: Mariusz Bykowski

Mata grzejna na starej podłodze


Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Ile miejsca zajmują?
W małym domu istotną sprawą jest ilość miejsca, które trzeba przeznaczyć na instalacje. Który system jest pod tym względem lepszy?

Rury ogrzewania wodnego są grubsze od kabli ogrzewania elektrycznego najczęściej mają średnicę 12-20 mm, co wpływa na grubość podłogi. Oprócz kabli ogrzewanie elektryczne nie ma żadnych elementów, na które trzeba przeznaczyć miejsce w domu. Ogrzewanie wodne jest pod tym względem bardziej kłopotliwe. Potrzebuje urządzenia, które będzie podgrzewać wodę. Najczęściej jest to kocioł gazowy lub olejowy, możliwe jest też wykorzystanie kotła na paliwo stałe, kominka z płaszczem wodnym lub kotła elektrycznego. Coraz częściej zamiast kotła wybierana jest napędzana również energią elektryczną pompa ciepła. Na źródło ciepła trzeba poświęcić znaczną ilość miejsca. W najlepszym razie będzie to przestrzeń porównywalna do niedużej szafki – w przypadku kotła elektrycznego lub na gaz ziemny (można go umieścić w kuchni, ewentualnie w łazience). Każdy kocioł, oprócz elektrycznego, potrzebuje też komina. Kocioł na gaz płynny wymaga dodatkowo ustawienia na działce dużego zbiornika – o pojemności 2700 l. Możemy wybrać zbiornik zakopany w ziemi, ale jest on droższy. Kocioł na olej i pompa ciepła są na ogół większe od wiszących kotłów gazowych i najlepiej umieścić je w osobnym pomieszczeniu technicznym. Dość kłopotliwe są zbiorniki­ oleju, które muszą być usytuowane w budynku (olej powinien być przechowywany w dodatniej temperaturze). Są one duże i w małym­ domu znalezienie dla nich miejsca bywa trudne. Kłopotliwe są też kotły na paliwa stałe – potrzebują osobnego pomieszczenia, a dostarczanie do nich paliwa powoduje zabrudzenie wszystkiego dookoła. Oprócz źródła ciepła instalacja wodna wymaga też miejsca na szafkę (co najmniej jedną na każdej kondygnacji) z rozdzielaczami, do których podłączone są rury. Jeśli więc każdy metr kwadratowy powierzchni jest ważny, znikoma ilość zajmowanego miejsca jest argumentem za ogrzewaniem podłogowym elektrycznym.


Jeśli nie mamy dostępu do gazu ziemnego, musimy gdzieś magazynować paliwo – gaz płynny w zbiorniku na działce
Autor: Andrzej Szandomirski
Do zasilania wodnego ogrzewania podłogowego konieczny jest kocioł, a na niego trzeba przeznaczyć sporo miejsca
Autor: Andrzej Szandomirski




Zarówno systemy elektryczne, jak i wodne mogą być wykonywane w technologii suchej – bez wylewki
Autor: REHAU
Zarówno systemy elektryczne, jak i wodne mogą być wykonywane w technologii suchej – bez wylewki
Autor: DEVI
Producenci systemów ogrzewania wodnego dążą do tego, by zajmowało ono jak najmniej miejsca. W tym wypadku średnica zewnętrzna rury ma mniej niż centymetr
Autor: UPONOR

Czy zawsze można je stosować?
Jakie są ograniczenia w stosowaniu ogrzewania podłogowego? Czy nadaje się pod każdą posadzkę?

Ponieważ zbyt gorąca podłoga byłaby niezdrowa dla chodzących po niej ludzi, moc grzewcza grzejnika podłogowego odniesiona do metra kwadratowego powierzchni nie może być zbyt duża. W pomieszczeniach, w których stale przebywają ludzie, powierzchnia podłogi nie powinna mieć temperatury wyższej niż 29°C, w łazienkach, basenach i pomieszczeniach pomocniczych, w których przebywa się sporadycznie, dopuszczalne jest zwiększenie jej do 33°C, a w pasie podłogi w pobliżu okien (tak zwanej strefie brzegowej) do 35°C. Wynika z tego, że wydajność cieplna ogrzewania podłogowego w pomieszczeniach mieszkalnych jest ograniczona do 80 W/m2. Dlatego może się okazać, że ogrzewanie podłogowe nie wystarczy do ogrzewania pomieszczeń z dużymi stratami ciepła – bardzo wysokich, z dużymi oknami, ze stropodachem czy z więcej niż jedną ścianą zewnętrzną. Kłopotliwe może się też okazać zamontowanie go w bardzo małym pomieszczeniu, na przykład w ciasnej łazience, gdzie po zabudowaniu wanny czy kabiny prysznicowej na podłodze pozostanie tylko niewielka powierzchnia, na której można ułożyć ogrzewanie. Inny problem to większy ciężar i grubość stropu, w którym zatopione są rury ogrzewania podłogowego. Wynika to z konieczności zastosowania dodatkowej 4-5-centymetrowej warstwy jastrychu. Może to być trudne na wyższych kondygnacjach domu, którego stropy nie są dostatecznie wytrzymałe. Zawsze trzeba się upewnić, czy nie spowoduje to nadmiernego obciążenia zaprojektowanego stropu. Jeśli dom jeszcze nie jest wybudowany, można zmienić projekt i wykonać odpowiedni strop. Ale gdy dom jest już gotowy, a strop za słaby, jego wzmocnienie może być kłopotliwe. Ogrzewanie elektryczne jest wtedy lepszym rozwiązaniem niż wodne, bo nie musi być zalane aż tak grubą warstwą betonu. Elektryczne maty grzejne można zatopić w cienkiej warstwie zaprawy klejowej mocującej terakotę. Posadzka
Zasady układania posadzki na ogrzewaniu podłogowym, zarówno elektrycznym, jak i wodnym, są podobne. Najlepiej, gdy jest kamienna lub ceramiczna, bo taka dobrze przewodzi ciepło, więc ogrzewanie podłogowe działa wtedy najefektywniej. Ale nie oznacza to, że na podłodze nie można ułożyć innej posadzki. Trzeba tylko pamiętać, że wykładzina dywanowa czy drewno to dość skuteczne izolatory. Należy to uwzględnić przy projektowaniu instalacji, by jej moc nie okazała się za mała. Do tego drewno pracuje, czyli rozszerza się i kurczy pod wpływem zmian temperatury. Z tego powodu na podłodze z ogrzewaniem podłogowym (wodnym i elektrycznym) nie powinno się układać parkietu o grubości większej niż 22 mm. Lepiej zamiast klepki wybrać mozaikę, która ma mniejszą grubość i jest zrobiona z niewielkich elementów. Jeśli się skurczą, powstaną między nimi węższe, a więc mniej widoczne szczeliny. Jeżeli zdecydujemy się na panele lub wykładzinę, musimy sprawdzić, czy mają oznaczenie producenta świadczące o tym, że można je układać na ogrzewaniu podłogowym, lub przynajmniej zapytajmy o to sprzedawcę. Dotyczy to również klejów i lakierów. Pierwsze powinny być odporne na działanie wysokiej temperatury, drugie nie mogą powodować bocznego sklejania poszczególnych elementów podłogi uniemożliwiającego jej pracę pod wpływem zmian temperatury.

Opór cieplny R najczęściej spotykanych posadzek
- dywan na podłożu gumowym, grubość 1 cm  0,108m²·K/W
- parkiet klepka, grubość 3 cm  0,120 m²·K/W
- parkiet mozaika, grubość 1 cm  0,072 m²·K/W
- PCW na filcu, grubość 0,5 cm  0,086 m²·K/W
- terakota + zaprawa, grubość 1 cm  0,017 m²·K/W
- marmur + zaprawa, grubość 2,5 cm  0,011 m²·K/W

Wpływ posadzki na przepływ ciepła


Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Na co się zdecydować?


Jak zawsze przy wyborze sposobu ogrzewania domu najważniejsze będą koszty. Instalacja ogrzewania elektrycznego jest kilkakrotnie tańsza od wodnego. Kable i uchwyty do ich mocowania, maty lub folie to praktycznie cały system, który uzupełnia jedynie sterownik. Na wysoki koszt instalacji ogrzewania wodnego wpływ ma nie tylko cena rur i rozdzielaczy, ale przede wszystkim wyposażenia kotłowni. W przypadku kotłów na gaz, olej i paliwo stałe trzeba pamiętać, że potrzebują one komina oraz instalacji wentylacyjnej, za które też trzeba sporo zapłacić. Jeśli chcemy się ogrzewać gazem, musimy jeszcze załatwić formalności związane z wykonaniem przyłącza lub instalacji zbiornikowej (jeśli ma to być gaz płynny) – to także kosztuje. Najdroższa jest instalacja pompy ciepła, ale rekompensuje to niski koszt jej eksploatacji. Pompa czerpie ciepło z gruntu, wody lub powietrza, a więc do ogrzewania domu wykorzystuje darmową energię. Jedynie do napędu pompy potrzebna jest energia konwencjonalna (elektryczna), za którą trzeba płacić. Jednak pompa zużywa jej dwu-czterokrotnie mniej niż instalacja elektrycznego ogrzewania podłogowego. Wysoki koszt eksploatacji to z pewnością największa wada tego ostatniego. Jego ważną zaletą jest na pewno to, że nie zajmuje miejsca w domu. Ogrzewanie elektryczne jest też lepszym rozwiązaniem, gdy dom jest zamieszkiwany okresowo. Jeśli odwiedzamy go na przykład tylko w weekendy, to nie ma sensu ogrzewanie go przez cały tydzień. W przypadku zastosowania instalacji wodnej byłoby to konieczne ze względu na ryzyko zamarznięcia wody w rurach, co zwykle prowadzi do pęknięcia instalacji i zalania domu. Wprawdzie wystarczy utrzymywanie w pomieszczeniach temperatury na poziomie jedynie 5°C, ale i tak nie jest to działanie ekonomiczne. Poza tym w domu, do którego przez wiele dni nikt nie zagląda, można przeoczyć awarię i unieruchomienie urządzenia grzewczego. Jeśli nie będzie działało przez kilka dni, to zalanie domu wodą z pękniętej rury jest bardzo prawdopodobne. W takiej sytuacji ogrzewanie elektryczne na pewno jest rozwiązaniem bezpieczniejszym, a ze względu na możliwość całkowitego wyłączania go na czas, kiedy nikogo nie ma w domu, także stosunkowo tanim w eksploatacji. Elektryczne kable lub maty grzejne są też dobrym rozwiązaniem, gdy zasadniczy system grzewczy jest zasilany przez kocioł na paliwo stałe lub kominek z płaszczem wodnym. Jeżeli wszyscy domownicy muszą na cały dzień wychodzić z domu, to nie ma komu uzupełniać paliwa w tych urządzeniach. Może się wtedy zdarzyć, że w niesprzyjających warunkach po kilku godzinach dom ulegnie znacznemu wychłodzeniu, a wtedy rury z wodą znajdą się w niebezpieczeństwie – mogą zamarznąć i pęknąć. Jeśli w domu będzie zainstalowane elektryczne ogrzewanie podłogowe, to do takiej sytuacji dojść nie powinno. Wystarczy, by znalazło się ono w pomieszczeniach takich jak kuchnia, łazienka, przedpokój, ewentualnie salon, czyli tam, gdzie zwykle na podłodze jest ułożona terakota. Oprócz bezpieczeństwa zapewni ono także komfort – terakota będzie ciepła. Kiedy lepsze będzie ogrzewanie wodne? Gdy dom jest zamieszkiwany stale, a źródłem ciepła jest kocioł gazowy lub pompa ciepła, czyli tak naprawdę w najczęściej spotykanych przypadkach. Wysokie nakłady inwestycyjne, o mniej więcej 40% wyższe od nakładów na ogrzewanie ze zwykłymi wodnymi grzejnikami konwekcyjnymi, są niewątpliwie największą wadą wodnego ogrzewania podłogowego. Jednak koszty eksploatacji takiego systemu są zdecydowanie niższe niż elektrycznego ogrzewania podłogowego, co w dłuższym czasie rekompensuje większe wydatki poniesione na zakup i montaż dużo droższej instalacji wodnej.



Wodne ogrzewanie podłogowe jest droższe od elektrycznego, ale za to jego eksploatacja może kosztować mniej, gdy ciepło dostarcza kocioł gazowy lub pompa ciepła. Można je polecić jako podstawowy system grzewczy do domów całorocznych
Autor: PURMO
Elektryczne kable i maty grzejne kosztują niewiele, ich montaż jest bardzo prosty i tani, ale eksploatacja droga ze względu na wysoką cenę energii elektrycznej. Nadają się przede wszystkim jako drugi system grzewczy, uzupełniający na przykład pracę kominka, albo jako ogrzewanie domu zamieszkiwanego okresowo
Autor: TYCO THERMAL CONTROLS

Autor: PURMO

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty