Podłogi z drewna egzotycznego


Moda na drewnianą egzotykę to przede wszystkim możliwość wykorzystywania niezwykłego bogactwa kolorów i wzorów dających bardzo różne efekty aranżacyjne. I właśnie tej możliwości zaspokajania najróżniejszych gustów drewno egzotyczne zawdzięcza swoją karierę.

Może być białe, żółte, pomarańczowe, zielone, szare, różowe, fioletowe albo czarne; pozbawione wzorów lub pokryte siatką słojów przypominających rozlane plamy akwareli, serpentyny, regularne pasy lub nieregularne prążki. To właśnie wygląd drewna często przesądza o wystroju wnętrza. Wystarczy tylko uświadomić sobie jak pokaźna bywa przestrzeń zajmowana w pomieszczeniach przez drewno. Tym bardziej, że przestaje ono ograniczać swoje aspiracje do roli podnóżka – nie wystarcza mu już miejsce na podłodze, wchodzi na ściany, blaty, parapety.  








Przede wszystkim subtelność. Jasna posadzka z tauari stara się przypominać kolor ścian. O tym, jaki on będzie ostatecznie, przesądzi oświetlenie – białoszary w chłodnym świetle dziennym, jasnozłocisty przy ciepłym, rozproszonym świetle lamp. Projekt: Małgorzata Nadolska-Tomczak
Autor: Jacek Kucharczyk
Sposób na ciepłą i przestronną łazienkę – w tafli lustra odbijają się ściany wyłożone płytą z fornirem z brzozy fińskiej. Projekt: JQB
Autor: Hanna Długosz

Jasno i świetliście
Dla osób, które dobrze się czują w przestronnych, „lekkich” pomieszczeniach, najlepsze będą najjaśniejsze gatunki drewna – takie jak bambus (jego jasna odmiana), hevea, klon kanadyjski, koto, goiabao, tauari czy guatambu. Chcąc uzyskać optymalny efekt kolorystyczny, należy także wziąć pod uwagę sposób zabezpieczenia drewna. Olej je przyciemni i nada mu ciepły, złotawy kolor. Zmiana barwy drewna będzie nieco mniej widoczna po zabezpieczeniu go lakierem rozpuszczalnikowym. Jednak należy pamiętać, że wraz z upływem czasu drewno pokryte takim lakierem będzie ciemniało pod wpływem promieni UV. Kolor najbardziej naturalny i najjaśniejszy zagwarantuje zastosowanie lakieru wodnego. Ciepło w stopy
Tych, dla których główną rolą drewna jest ocieplenie wnętrza, z pewnością zainteresują gatunki o pomarańczowej barwie: badi, sapeli, kempas czy doussie. Rozświetlają wnętrze i są eleganckim tłem zarówno dla nowoczesnych, jak i dla tradycyjnych sprzętów. Optyczne ciepło zagwarantują też drewna o bardziej stonowanych kolorach: jasnobrązowy tek, czerwono-brązowy mahoń czy łososiowo-czerwonawa czereśnia amerykańska. To samo zadanie mogą równie dobrze spełnić nieco ciemniejsze gatunki: brązowa jatoba (niekiedy występująca z odcieniem różu lub czerwieni), orzech – w różnych odcieniach brązu albo miodowo-brązowe iroko. Wybierając drewno do słonecznych pomieszczeń, należy pamiętać, że są gatunki, które bardziej niż inne mogą po pewnym czasie zmienić barwę pod wpływem promieni UV. Niektóre – na przykład ipe – czerwienieją, inne – jatoba czy doussie – mogą zbrązowieć. Przed taką zmianą barwy chronią specjalne podkłady pod lakiery, tak zwane izolatory.
Ciemna strona elegancji
Ciemne drewno egzotyczne jest dla wielu osób synonimem luksusu i elegancji. Wykończona nim posadzka czy ściana jest z reguły najmocniejszym akcentem we wnętrzu, podkreśla też wszystkie jasne elementy umieszczone na takim tle. Na zwolenników „ciemnej elegancji” czeka czekoladowo-brązowe ipe (lapacho), wenge w kolorze gorzkiej czekolady oraz niemal czarny heban. Wybierając ciemny gatunek drewna, weźmy pod uwagę powierzchnię pomieszczenia, zwłaszcza jeśli chcemy mieć duże elementy. Jeżeli znajdą się na podłodze kilkunastometrowego pokoju dziennego nie tylko zmniejszą go optycznie, ale – wbrew oczekiwaniom – mogą wywołać wrażenie luksusu... w wersji mini.

Ze wzorem czy bez


Gatunki egzotyczne bardzo się różnią usłojeniem. U niektórych słoje są niemal niewidoczne, na przykład u bambusa, jatoby, kempasu czy mahoniu. Inne mają je rozmyte – acajou – albo przypominające rozwinięte serpentyny – bubinga czy oliwka – świetliste warkocze – doussie – albo regularne pasy – zebrano i sapeli. O tym, czy drewno powinno być wzorzyste, czy nie, decyduje koncepcja wystroju wnętrza. O ile rozmyte słoje acajou albo mieniące się warkocze doussie pozwalają na dowolną aranżację, to już wzór zebrano na dużej powierzchni będzie we wnętrzu dominujący. Warto o tym pamiętać, decydując się na pozostałe elementy wystroju wnętrza – aby nie wywołać efektu pstrokacizny, która nie zdobi, tylko męczy wzrok. Sposób na wzorzystą drewnianą powierzchnię to nie tylko drewno o wyraźnych słojach, ale także ułożone obok siebie elementy tego samego gatunku znacznie różniące się kolorem. Możliwość wykonania takiej wielobarwnej płaszczyzny dają jednak tylko niektóre gatunki, na przykład orzech i iroko. Warto pamiętać, że wybierając selekcjonowane elementy – różniące się barwą zaledwie o ton – można uzyskać stonowane wykończenie.

Minimum drewna, maksimum efektu
Standardowo okleina ma grubość 0,6-0,9 mm. Tylko na zamówienie jest produkowana grubsza: 1; 1,2; 1,5, maksymalnie do 2 mm. Płyty są wycinane na podany wymiar (mogą mieć krawędzie wykończone fornirem). Drewniana okleina jest szlifowana i lakierowana na mat, półmat lub połysk. Uwaga! Dla klientów, których nie satysfakcjonuje w pełni odcień drewna, niektóre firmy oferują barwienie. Jednak już okleiny tylko w kolorach naturalnych mogą przyprawić o zawrót głowy.



Czereśnia amerykańska
Autor: BARLINEK
Bambus jasny
Autor: Chobot
Orzech amerykański
Autor: BARLINEK



Zebrano
Autor: Chobot
Mutenya
Autor: BARLINEK
Wenge
Autor: Chobot



Bubinga
Autor: BARLINEK
Heban
Autor: Chobot
Sapeli
Autor: BARLINEK



Acajou
Autor: DLH DREWNO
Padouk
Autor: BARLINEK
Amazakoue
Autor: DLH DREWNO


Palisander ciemny
Autor: NOVA
Aniegre
Autor: DLH DREWNO

Ile drewna

Architekci i inwestorzy (zależnie od efektu, jaki chcą osiągnąć) mogą sięgać po drewniane lite elementy, panele oraz płyty pokryte egzotycznym fornirem. Spośród elementów z litego drewna można wybrać takie, które mają wymiary stosunkowo nieduże lub pokaźne. Najmniejsze występują w tradycyjnej mozaice o grubości 8 mm oraz w mozaice przemysłowej o grubości 14-22 mm. Większe są w parkiecie lamelowym – mogą mieć długość do 50 cm (przy grubości 10-14 mm) – i desce parkietowej – o długości 0,3-1,4 m i grubości 15-32 mm. Największe są dyle, osiągające nawet 4 m długości (od 80 cm) i grubość 15-22 mm. Lite drewno, które od lat jest wykorzystywane przede wszystkim jako materiał posadzkowy, coraz częściej pojawia się też na ścianach, blatach i prapetach. Aby uzyskać bardzo dobry efekt, nie trzeba się koniecznie decydować na lite drewno. Na podłodze lub ścianie można ułożyć drewniane panele. Są to dwu- lub trójwarstwowe deski, w których tylko wierzchnia warstwa o grubości 3-4 mm jest z drewna egzotycznego. Spodnie warstwy są z drewna niższej klasy, na przykład krajowego iglastego. Coraz częściej drewno egzotyczne występuje jedynie w postaci forniru przykrywającego płyty HDF, MDF lub wiórowe. Spektakularny efekt można więc uzyskać przy minimalnej grubości drewna – najczęściej 0,6 mm. Z fornirowanych płyt mogą powstać: ścienna okładzina, blaty, parapety i oczywiście meble. Takie płyty będą trwałe, jeśli zostaną zastosowane zgodnie z przeznaczeniem, na przykład w łazience mogą się znaleźć jedynie płyty do pomieszczeń wilgotnych. Niektóre fornirowane płyty mają wyraźny rysunek słojów przebiegających równolegle bez kontrastowego zabarwienia (okleiny fryzowe) albo ułożone w ciemniejsze i jaśniejsze pasy (okleiny pasiaste). W innych słoje są faliście krzywe, paraboliczne lub eliptyczne – przy czym mogą występować na całej drewnianej powierzchni (okleiny fladrowe) lub pokrywać jej połowę (półfladrowe) – wtedy pozostałe przyrosty roczne są prostosłoiste. Najbardziej nieregularne są tak zwane okleiny wzorzyste – ich słoje to linie krzywe (zamknięte lub otwarte) pochodzące z przecięcia nieregularnie się układających przyrostów drewna lub zgrupowania małych sęczków i pączków śpiących. Takie okleiny mają zróżnicowane kontrastowe zabarwienie i połysk. Oprócz tego, że fornir może mieć różne rodzaje usłojenia, jest produkowany w dwóch podstawowych wersjach – jako naturalny o niepowtarzalnym wzorze i rekonstruowany (modyfikowany), którego wzór i kolor jest w 100% powtarzalny.


Okazuje się, że nawet kuchnia z białymi szafkami i ścianami może być ciepła. A to za sprawą pomarańczowo-złocistego doussie, które nie tylko jest piękne, ale także odporne na wilgoć i twarde. Projekt: Iwona Ciecierska, Bogna Dyga
Autor: Hanna Długosz
Surowy, ale ciepły tek to doskonałe tło dla nowoczesnych sprzętów. Projekt: ADD
Autor: Hanna Długosz
Uwaga! Na dużej płaszczyźnie znacznie lepiej się będzie prezentował fornir o niepowtarzalnym wzorze. Modyfikowany może bardziej przypominać nie tyle wytwór natury, co taśmową produkcję.
Fornirowane płyty można kupić w standardowych wymiarach 240 x 122, 250 x 125, 275 x 122, 275 x 60 o grubości 6-40 mm. Można też kupić samą okleinę i zlecić fornirowanie płyt, wybierając kierunek ułożenia słojów.


Najlepsze do deptania

Drewno, z którego ma być ułożona posadzka, musi sprostać najwyższym wymaganiom.
Wybór posadzki należy dostosować do funkcji pomieszczenia.

W łazience najlepiej układać gatunki o małym skurczu, które są bogate w naturalne oleje chroniące przed wilgocią. Tylko takie drewno nie będzie się odbarwiało pod wpływem wody. Doskonale sprawdzą się tu...


...tek i...
Autor: DLH DREWNO
...iroko
Autor: Mariusz Bykowski

W kuchni – oprócz gatunków zalecanych do łazienek – w miejscach nienarażonych na częste zalewanie wodą (blaty) można wykorzystywać gatunki nieco mniej odporne na wilgoć, na przykład...


doussie albo...
Autor: Mariusz Bykowski
...badi
Autor: DLH DREWNO

W sypialni niekoniecznie muszą leżeć twarde czy najbardziej stabilne gatunki drewna, równie dobrze można tam położyć...




...guatambu...
Autor: DLH DREWNO
...sucupirę...
Autor: BARLINEK
...wiśnię amerykańską...
Autor: BALTIC WOOD



...sapeli...
Autor: BALTIC WOOD
...wenge...
Autor: BALTIC WOOD

W holu materiał na posadzkę musi być nie tylko stabilny, ale także twardy. Można tu ułożyć
na przykład...


...merbau...
Autor: WITEX
...jatobę...
Autor: WITEX



...ipe (lapacho)
Autor: DLH
...lub tali
Autor: Mariusz Bykowski

Na podłogi z ogrzewaniem należy stosować gatunki, które w małym stopniu zmieniają swoje wymiary pod wpływem zmiany temperatury i wilgotności, na przykład doussie, merbau, iroko, tek. Jednak najlepszym rozwiązaniem są wtedy panele warstwowe. Krzyżowe ułożenie warstw drewna minimalizuje skurcz drewnianych elementów. Dzięki temu nie powstają między nimi szczeliny. Układając panele przeznaczone na ciepłe podłogi, można wybrać dowolny gatunek wierzchniej warstwy, na przykład...



...orzech amerykański...
Autor: WITEX
...kambalę...
Autor: BALTIC WOOD
...klon kanadyjski
Autor: BALTIC WOOD


Na lata
Wybieranie kolorystyki i usłojenia drewna to bez wątpienia bardzo przyjemny etap poprzedzający podjęcie ostatecznej decyzji. Jednak chcąc się cieszyć przez wiele lat z wyboru, trzeba dostosować możliwości drewna do warunków, w jakich będzie użytkowane.
Wbrew obiegowej opinii nie wszystkie gatunki drewna egzotycznego mają lepsze parametry niż drewno krajowe. Zebrano ma mniejszą stabilność niż dąb czy jesion (podobną do buku). Mniej twarde od dębu, buku i jesionu jest na przykład meranti i goiabao.
Oczywiście są wśród nich też gatunki o lepszych parametrach niż drewna krajowego i to im egzotyczne zawdzięczają swoją dobrą sławę.
Decydując się na drewno, trzeba wziąć pod uwagę dwa podstawowe parametry – twardość i stabilność wymiarów. Gatunki egzotyczne w mniejszym stopniu reagujące na zmiany wilgotności niż krajowe to doussie, tek, merbau i iroko. Przy zmianie wilgotności drewna o 1% średni skurcz iroko to blisko 0,23, merbau – 0,22, teku – 0,21, doussie zaledwie 0,16, natomiast dębu – 0,26, a buku aż 0,29%. Twardsze niż gatunki krajowe (nawet dąb) są: doussie, merbau, ipe, bambus, bubinga, jarrah, tali. Oczywiście najlepsze są gatunki jednocześnie stabilne i twarde. Bezkonkurencyjne pod tym względem są doussie, merbau, iroko i tek. Jednak nie wszędzie drewno musi sprostać tak wygórowanym wymaganiom, dlatego przed podjęciem decyzji należy przede wszystkim wziąć pod uwagę to, w jakim miejscu będzie ono umieszczone (patrz tabela s. 82). Oczywiście gatunki, znajdujące się na ścianach nie muszą być tak twarde jak te, z których jest ułożona posadzka. A największa odporność na wodę wymagana jest jedynie w łazience i w newralgicznych miejscach w kuchni – takich jak blat.


Cicho i spokojnie – tak, jak powinno być w sypialni – dlatego ciemne forniry mebli niemal stapiają się z posadzką z drewna ipe, a kontrastująca z nimi biel ścian pomaga przenieść się w rejony odległe od rzeczywistości. Projekt: Bulanda, Mucha – Architekci
Autor: Hanna Długosz
Kolor gorzkiej czekolady stolika z drewna wenge odbija się echem w ciemnobrązowych słojach na podłodze z teku afrykańskiego. Projekt: Agata Lubczyńska
Autor: Hanna Długosz



Tam, gdzie się pojawia dekoracyjny fornir, nie ma miejsca na inny mocny akcent. Takie słoje nie zniosłyby konkurencji. Projekt: Joanna Lengiewicz, Robert Charkiewicz
Autor: January Iłendo , Hanna Długosz
Pas (z pasiastego) forniru frake na podwieszanej części sufitu i znajdujący się pod nim stół wyznaczają najważniejsze miejsce w pomieszczeniu. Przemysłowy parkiet z drobnych klepek drewna cabreuva stanowi przy nich jedynie stonowane, wyciszające tło. Projekt: Katarzyna Kopczyńska, Agnieszka Komorowska-Kopczyńska
Autor: Alex Pavlowič



Jak zabezpieczać surowe drewno


Nie wszystkie gatunki drewna egzotycznego muszą być zabezpieczone. Nie wymagają tego twarde drewna zawierające olejki eteryczne, na przykład bangkirai, massaranduba. Niezabezpieczone drewno po pewnym czasie pokryje się srebrnoszarą powłoką. Pojawienie się patyny nie świadczy o tym, że pogorszyły się parametry drewna. Jeśli jednak chcemy, by zachowało swój pierwotny wygląd, należy je polakierować lub zaolejować. Olejowanie powinno być przeprowadzane na gorąco, tak by olej wniknął w głąb drewna. Jeżeli wolimy lakier, przed jego położeniem trzeba zastosować specjalny podkład neutralizujący olejki eteryczne. Potem można już nanosić każdy lakier.

Uwaga! Są takie gatunki drewna egzotycznego (na przykład ipe), które zawierają inhibitory spowalniające działanie utwardzaczy z lakierów. Żeby móc polakierować takie drewno, trzeba najpierw koniecznie zastosować podkład odcinający do tak zwanych trudnych gatunków drewna, a potem lakier przeznaczony do konkretnego gatunku.

.
Podobne posty