Przepis na ciszę.


Murowana ściana oddzielająca sąsiadujące segmenty budynku nie zawsze zapewnia mieszkańcom komfort akustyczny. Aby poprawić jej izolacyjność, wystarczą elementy suchej zabudowy, wełna mineralna i trochę pracy.

Uciążliwy hałas dobiegający z przyległego mieszkania najlepiej ograniczyć ekranem wyciszającym, nazywanym czasami przedścianką. Jest to lekka obudowa wypełniona materiałem izolującym akustycznie, która pochłania część dźwięków przedostających się przez ścianę, dzięki czemu zmniejsza ich natężenie. Ekran można dostawić podczas remontu albo w dowolnej chwili, gdy okaże się potrzebny – na przykład kiedy sąsiedzi urządzą za ścianą kino domowe albo miejsce do nauki gry na instrumentach.

Składniki
Przegroda oddzielająca segmenty budynku powinna mieć wskaźnik izolacyjności akustycznej RA’ nie mniejszy niż 54-57 dB, a im będzie wyższy, tym lepiej. Murowana ściana najczęściej ma wskaźnik nieprzekraczający 30-40 dB, więc pozostałe wyciszenie (przynajmniej kilkanaście decybeli) musi zapewnić ekran. Aby spełnił swoje zadanie, trzeba go wykonać z materiałów o dobrej izolacyjności. Decydujące znaczenie ma warstwa wypełniająca, znajdująca się między ścianą a obudową. Musi ona pochłaniać część fal dźwiękowych i tłumić drgania. Powinna być na tyle sprężysta, żeby dało się ją szczelnie ułożyć w przestrzeni między profilami. Najczęściej wypełnieniem są miękkie płyty lub maty z wełny mineralnej – skalnej lub szklanej – o gęstości powyżej 30 kg/m³, grubości 5-10 cm. Pozwalają one poprawić izolacyjność istniejącej ściany o kilkanaście decybeli, a więc do wartości wymaganych 57 dB, a nawet lepszej.
Wybór materiału na okładzinę zewnętrzną ma mniejsze znaczenie, rzadko ocenia się jego izolacyjność. Istotne są raczej łatwość układania i późniejsza estetyka wykończonej powierzchni. Najczęściej korzysta się z płyt gipsowo-kartonowych. Ich wskaźnik izolacyjności to kilka decybeli. Jeśli więc na kilkucentymetrowej izolacji ułoży się je w jednej warstwie, to przegroda będzie miała wskaźnik izolacyjności około 60 dB, a jeśli w dwóch warstwach – już 62 dB, czyli o 2 dB wyższy. Spełnia w ten sposób wymagania normowe, zapewniając wzajemny komfort sąsiadom. Niestety, standardowa okładzina może się okazać niewystarczająca, jeżeli ekran ma spełniać podwyższony standard akustyczny, czyli poprawiać izolacjność przegrody do wartości powyżej 65-70 dB, na przykład przy pomieszczeniach z głośno grającą muzyką. Trzeba wtedy zastosować płyty o specjalnym przeznaczeniu, na przykład gipsowo-kartonowe lub gipsowo-włóknowe o podwyższonej izolacyjności akustycznej, które poprawiają izolacyjność nawet o 30 dB. Na rynku są też płyty z fabrycznie przyklejoną blachą ołowianą. Nie wymagają warstwy materiału izolacyjnego, bo bez niego zapewniają wytłumienie na poziomie powyżej 60 dB, ale ze względu na cenę i duży ciężar są bardzo rzadko stosowane.

Uwaga! Jeżeli jako wykończenie okładziny gipsowo-kartonowej zastosuje się lekkie płyty z korka, to oprócz ciekawego efektu wizualnego izolacyjność się polepszy o dodatkowe kilka decybeli.

Montaż
Dźwięki są przenoszone nie tylko bezpośrednio przez ekran izolujący, ale też obwodowo – przez miejsca zamocowania profili do ścian. Dlatego końcowy efekt zależy od odpowiednio skręconej konstrukcji i prawidłowego uszczelnienia styków. Po wytyczeniu miejsca montażu profili stalowych UD przycina się je i podkleja paskami taśmy akustycznej – dopiero wtedy można je przykręcić do podłogi i do sufitu. Następnie do izolowanej ściany mocuje się w odpowiednich rozstawach łączniki bezpośrednie ES. Wszystkie łączniki przed przykręceniem muszą być podklejone taśmą, inaczej staną się mostkami przenoszącymi drgania pomiędzy ściana, a okładziną ekranu. W przygotowany ruszt wstawia się profile CD i skręca je z łącznikami ES. Najważniejszym etapem prac jest staranne ułożenie materiału izolacyjnego – musi szczelnie wypełniać przestrzeń między profilami i za nimi. Zaizolowaną konstrukcję obudowuje się okładziną z płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych. Aby na stykach ekranu z sufitem i ze ścianami bocznymi nie pojawiały się pęknięcia, umieszcza się tam paski taśmy poślizgowej. Ostatnim elementem jest zaszpachlowanie spoin między płytami.

Warto pamiętać
 - Profile CD nie mogą być skręcone z profilami UD.
 - Pod profilami obwodowymi i pod łącznikami bezpośrednimi trzeba przyklejać pasy taśmy akustycznej.
 - Łączników nie powinno się ustawiać w rozstawie większym niż 90 cm.
 - Materiał izolacyjny musi szczelnie wypełniać przestrzeń między profilami i obudowywaną ścianą.
 - Okładziny z płyt nie wolno przykręcać do profili UD, dlatego przy bocznych ścianach trzeba ustawić dodatkowe profile montażowe CD.
 - Na styku przedścianki ze ścianami bocznymi i z sufitem trzeba stosować taśmę ślizgową, która zapewnia dylatację.

Ekran wyciszający


Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Osłona z atestem
Innym sposobem na podwyższenie izolacyjności akustycznej przegrody jest zastosowanie folii dźwiękoizolacyjnej – oczywiście tylko takiej, której właściwości są potwierdzone atestem. Przykleja się ją do ściany specjalnym klejem do PCW lub mocuje mechanicz­­nie. Żadne inne rozwiązanie nie pozwala na użycie tak cienkiej warstwy izolacji – folia w połączeniu z ekranem wypełnionym wełną mineralną i obłożonym jedną warstwą płyt to okładzina grubości poniżej 7 cm, która zwiększa izolacyjność przegrody nawet o 30 dB.

Podobne posty