Ściany działowe murowane czy szkieletowe?


Są nieodzownym elementem każdego domu. Zapewniają prywatność i mogą być ozdobą wnętrza. Wybieramy je, kierując się własnymi potrzebami, możliwościami finansowymi lub po prostu upodobaniami. Nie ma ścian uniwersalnych – każda technologia ma swoje zalety i wady.

Murowane

-są wybudowane z jednego materiału, po obu stronach wykończone tynkiem lub płytami;
-mogą być wykonane z różnych materiałów: ceramiki, silikatów,­ betonu komórkowego, keramzytobetonu; z drobnych cegieł i z dużych bloczków lub pustaków;
-stawia się je na etapie stanu surowego;
-mogą mieć grubość od 6,5 do 18 cm;
-są ciężkie, masa 1 m² ściany to 85-280 kg;
-nie można dowolnie zmieniać ich ustawienia na stropie;
-gorzej izolują akustycznie, choć najcięższe ściany silikatowe spełniają nawet podwyższone wymagania akustyczne;
-muszą być wykonywane przez ekipę murarzy, a podczas prac nie powinno się robić przestojów;
-stawia się je szybko, ale po otynkowaniu muszą jeszcze wyschnąć;
-wymagają niewielkiego wzmocnienia nad otworami drzwiowymi;
-można powiesić na nich bardzo ciężkie przedmioty. Tylko najcieńsze ściany trzeba wzmacniać zbrojeniem układanym w spoinach poziomych.



Autor: Mariusz Bykowski

Autor: Leszek Łagoda

Szkieletowe
-konstrukcję stanowią profile stalowe (rzadziej słupki drewniane), które obudowuje się płytami gipsowo-kartonowymi­ lub gipsowo-włóknowymi. Wnętrze ściany jest wypełnione wełną mineralną;
-rodzaj okładziny dobiera się do warunków panujących w danym pomieszczeniu;
-stawia się je dopiero po zakończeniu stanu surowego budynku;
-mogą mieć grubość od 7,5 do 15 cm;
-są blisko dziesięć razy lżejsze niż ściany murowane;
-można je ustawić w dowolnym miejscu na stropie;
-dobrze izolują akustycznie,­ nawet ściana grubości 7,5 cm spełnia wymagania akustyczne;
-można je wykonywać samodzielnie, a prace przerwać w dowolnym momencie;
-stawia się je dłużej niż murowane, ale od razu są gotowe do malowania;
-obróbka otworów drzwiowych jest pracochłonna;
-można powiesić na nich przedmioty ważące nie więcej niż 60 kg. Pod cięższe trzeba wzmacniać ścianę dodatkowymi profilami.

Parametry
Wszystkie cechy gotowej ściany zależą od materiałów, z jakich się ją zbuduje. Jednak sam materiał to nie wszystko, liczy się też grubość ściany i sposób jej połączenia z innymi przegrodami.


Ściany szkieletowe mają konstrukcję ze stalowych profili, do której przykręca się z obu stron płyty gipsowo-kartonowe lub gipsowo-włóknowe, w jednej albo w dwóch warstwach. Przestrzeń między okładzinami wypełnia się wełną mineralną. Ściany są lekkie, szybkie w montażu i dobrze izolują akustycznie. Nie wszystkie materiały są jednak odporne na działanie wilgoci, więc nie można przechowywać ich na powietrzu. W pomieszczeniach mokrych trzeba stosować płyty wodoodporne.
Autor: Jan Wajszczuk
Ściany murowane mogą być wykonane z ceramiki, betonu komórkowego, keramzytobetonu albo silikatów. Często wykorzystuje się materiał dopasowany do elementów, z których wykonano ściany konstrukcyjne. Można też łączyć różne materiały, aby uzyskać jak najkorzystniejsze parametry przegród – na przykład lekkie bloczki z betonu komórkowego na poddaszu, a na parterze łatwe w wykończeniu i dobrze tłumiące dźwięki bloczki silikatowe.
Autor: Mariusz Bykowski

Ściany działowe nie przenoszą obciążeń konstrukcyjnych budynku, nie jest więc istotna klasa ich wytrzymałości, ale ważne są ich masa, dopuszczalna wysokość i ciężar, jaki można na nich zawiesić. Nie sprawdza się ich współczynnika przenikania ciepła, bo oddzielają pomieszczenia ogrzewane, za to dąży się do tego, aby jak najlepiej izolowały akustycznie. Materiały ścienne mają różne cechy, które przez niektórych są postrzegane jako zalety, a przez innych jako wady. Mogłoby się wydawać, że jeśli wybierze się materiały o pożądanych parametrach, cała ściana też będzie odpowiadać oczekiwaniom. Niestety, lekkie elementy nie gwarantują uzyskania lekkiej przegrody, a ciche pustaki ustawione w złym kierunku spotęgują drgania przekazywane przez ścianę. Aby móc w pełni wykorzystać zalety zastosowanych materiałów, warto zawczasu­ ustalić najważniejsze parametry gotowej ściany i do nich dobrać technologię wykonania – murowaną albo szkieletową – oraz rodzaj zastosowanych materiałów. Ma to znaczenie zwłaszcza wtedy, kiedy nie do końca wierzy się w kwalifikacje ekipy wykonawczej – lepiej zabezpieczyć się na wypadek ewentualnej fuszerki.
- Jeżeli ściana działowa­ ma być przede wszystkim cicha, lepiej wybierać materiały dobrze tłumiące dźwięki, a więc masywne (ściana murowana z cegły) albo włókniste (ściana szkieletowa z wypełnieniem z wełny mineralnej).
- Aby ściany były równe i łatwe w wykończeniu, powinny być wykonane z materiałów o gładkiej powierzchni, które łączy się na cienkie spoiny. Przy niefachowej ekipie lepiej więc nie decydować się na zabudowę szkieletową, bo choć płyty są duże i gładkie, styki między nimi trudno się szpachluje i są potem widoczne na powierzchni ściany.
- Niezdecydowany inwestor, który w ostatniej chwili zmienia koncepcję ustawienia ścian, powinien od razu zdecydować się na ściany szkieletowe. Łatwo je zdemontować albo ustawić w dowolnym miejscu bez konieczności sprawdzania wytrzymałości podłoża.
- Jeśli w niedalekiej przyszłości planuje się przebudowę, warto stawiać ściany murowane – po skuciu tynku większość elementów murowych można oczyścić i ponownie wykorzystać. Wymiary materiałów
To one decydują o grubości ściany, jej ciężarze, wytrzymałości, a także o tym, jak długo się ją stawia. Murowane ściany działo-we mogą mieć grubość od 6,5 do 18 cm. Cegły i niektóre pustaki można ustawiać na dwa, a nawet trzy sposoby – na podstawie dłuższym lub krótszym bokiem prostopadle do lica ściany albo na boku. Uzyskuje się w ten sposób trzy różne grubości ściany, ale trzeba pamiętać, że każda z nich zapewnia inną izolacyjność akustyczną. Tylko pustaki drążone powinny być ustawione zgodnie z zalecanym układem szczelin, bo zmiana ich kierunku znacząco pogarsza akustykę ściany. Grubość ściany szkieletowej zależy od szerokości profili konstrukcyjnych (5; 7,5; 10 cm) i od grubości okładziny (płyty mają grubość 1,25 cm). Najcieńsza ściana szkieletowa ma grubość 7,5 cm (profil 5 cm z obustronną okładziną), a najgrubsza – 15 cm (profil 10 cm z obustronną podwójną okładziną z płyt).
Nasiąkliwość materiałów
Decyduje o możliwości zastosowania ich w pomieszczeniach wilgotnych, ale też o sposobie ich przechowywania na budowie. Dopóki dom jest w stanie surowym otwartym, panuje w nim wysoka wilgotność, a nie wszystkie materiały są na nią odporne – na przykład płyty gipsowo-kartonowe powinno się kupić dopiero wtedy, kiedy można przechować je w suchym pomieszczeniu. Inaczej nasiąkną wodą i się wypaczą. Cegły i pustaki wprawdzie intensywnie chłoną wodę, ale też łatwo ją odparowują, dlatego można je przetrzymywać na budowie dość długo bez obawy o osłabienie ich jakości. Jednak we wszystkich pomieszczeniach wilgotnych ściany muszą być zabezpieczone przed wpływem wilgoci – murowane powinno się otynkować lub zaimpregnować, a szkieletowe wykonać­ z nienasiąkliwych­ płyt gipsowo-włóknowych lub gipsowo-kartonowych o kolorze zielonym, a więc wodoodpornych.

Nośność ściany
Ściany murowane są mocne i można zawiesić na nich przedmiot ważący nawet ponad 100 kg. Tylko w ścianach z betonu komórkowego lub z poryzowanych pustaków ceramicznych powinno się stosować specjalne uchwyty albo kotwy chemiczne. Ściany te są bowiem kruche i prosty kołek łatwo z nich wyrwać, dlatego łączniki powinny rozkładać ciężar na większą powierzchnię.
Dopuszczalne obciążenie punktowe ścian szkieletowych to 20--60 kg, zależnie od grubości płyty i rodzaju zastosowanych łączników. Można też dodatkowo wzmocnić je profilami stalowymi w planowanym miejscu przyłożenia obciążenia.

Choć na ścianie murowanej można wieszać ciężkie urządzenia sanitarne bez ryzyka jej uszkodzenia, to jednak najczęściej podwieszany sedes, bidet czy umywalkę mocuje się do specjalnych stelaży, które następnie obudowuje się płytami – tworzy się w ten sposób niską ściankę szkieletową, którą można przedłużyć aż do sufitu. Takie rozwiązanie nie wynika ze zbyt małej wytrzymałości ściany, po prostu pozwala dokładnie poprowadzić wszystkie instalacje.
Autor: Michał Glinicki , Jacek Kucharczyk

Ciężar materiałów

Jest istotny w ścianie ustawianej na stropie – pod nią często musi się znajdować wzmocnienie.
Najlżejsze są materiały do suchej zabudowy, czyli do ścian szkieletowych – płyty gipsowo-kartonowe ważą około 5 kg/m². Płyty gipsowo-włóknowe albo gipsowo-kartonowe o zwiększonej odporności na ogień mają większą gęstość, więc są cięższe – ich masa zależnie od grubości wynosi 10-21 kg/m². Wypełnienie z wełny mineralnej waży około 5 kg/m².
Najbardziej masywne, bo o największej gęstości, są pełne elementy murowe­ – ich gęstość to około 1800 kg/m3,a masa od 3,5 kg (cegła) do 21 kg (silikatowy bloczek ścienny). Najmniejszą gęstość mają pustaki poryzowane albo szczelinowe z ceramiki lub bloczki z betonu komórkowego – na poziomie 100 kg/m3, a ich masa, nawet przy dużych wymiarach, zazwyczaj nie przekracza 10 kg. Ciężar ściany Ścianę szkieletową wykonuje się praktycznie bez udziału prac mokrych i dzięki temu waży ona 20-50 kg/m², zależnie od rodzaju okładziny. Ciężar ściany murowanej jest kilkakrotnie większy. Najcięższe są ściany wykonane z cegieł ceramicznych – ściana grubości 12 cm ma masę 210-280 kg/m². Dla porównania ściana tej samej grubości z betonu komórkowego ma masę zaledwie 85-95 kg/m². Wynika to nie tylko z różnicy ciężaru elementów murowych, ale i z ilości zaprawy potrzebnej do ich połączenia. Im mniejsze są elementy murowe, tym więcej spoin i większe zużycie zaprawy. Ciężar ściany zwiększają warstwy wykończeniowe – zwłaszcza tradycyjne tynki i okładziny ceramiczne albo kamienne.

Komfort ciszy
Natężenie hałasu przenikającego z sąsiednich pomieszczeń zależy przede wszystkim od budowy przegrody. Każdy otwór czy szpara stanowią mostek akustyczny.


Ściany murowane rzadko mają taką wysokość jak kondygnacja – najczęściej pod stropem zostaje trochę miejsca, które wypełnia się dociętymi pustakami albo cegłami. Sposób ich ułożenia – płasko albo na boku – zależy od wysokości szczeliny. Trzeba jednak uważać na elementy drążone – ustawione otworami w stronę pomieszczenia nie są żadną barierą dla dźwięków.
Autor: Leszek Łagoda
Ścianę szkieletową można postawić w trakcie budowy albo dostawić ją na gotowej posadzce. Zawsze trzeba jednak pamiętać o starannym ułożeniu wypełnienia z wełny i o podklejeniu wszystkich profili taśmą akustyczną. Drgania najłatwiej przedostają się bowiem właśnie przez niedokładnie uszczelnione miejsca.
Autor: Leszek Łagoda

Z czego...- Ściany szkieletowe mają korzystne parametry akustyczne. Wełna jako materiał włóknisty dobrze tłumi dźwięki – już kilkucentymetrowe wypełnienie zapewnia ścianie odpowiednią izolacyjność. Akustyka przegrody zależy nie tylko od grubości wypełnienia, ale też od jego ułożenia. Płyty wełny najlepiej układać mijankowo – raz przy jednej okładzinie, raz przy drugiej. Fale dźwiękowe będą wówczas nie tylko częściowo pochłaniane, ale też rozpraszane, dzięki czemu dźwięki będą bardziej tłumione. Płyty gipsowo-kartonowe lub gipsowo-włóknowe, którymi jest obudowana ściana, również są dość dobrymi izolatorami, przy czym gipsowo-włóknowe są cięższe, więc lepiej tłumią drgania.
- Ściany murowane dobrze izolują akustycznie, jeśli są masywne – trudno wtedy wprawić je w drgania. Najlepsze parametry mają te z silikatów, a najgorsze z lekkiego betonu komórkowego. Obustronne pokrycie ścian tynkiem grubości 8-15 mm polepsza ich izolacyjność o kilka decybeli. ...i jak budować
Nie tylko materiał, z jakiego są wykonane ściany, decyduje o ich paramet­-rach akustycznych. Równie ważne jest staranne wykonanie przegrody i połączenie jej z pozostałymi ścianami i stropem w sposób ograniczający boczne przenoszenie dźwięków. Najwięcej drgań przedostaje się bowiem nie przez samą ścianę, ale właśnie przez jej otoczenie lub mostki akustyczne – w ścianie murowanej są to miejsca niestarannie ułożonej zaprawy lub puste spoiny pionowe, a w szkieletowej przestrzenie niewypełnione wełną mineralną. W ścianach murowanych duże znaczenie ma też ilość zużytej zaprawy, a więc grubość i rozmieszczenie spoin – zaprawa murarska jest cięższa niż pustaki i polepsza parametry izolacyjne ściany. Dlatego warto murować z małych elementów grubo otoczonych zaprawą. Wprawdzie murarze często wolą stosować elementy łączone na wpust i wypust, które szybko się układa, bo zaprawa jest tylko w spoinach poziomych, ale z punktu widzenia akustyki ściany najlepiej układać zaprawę zarówno w spoinach poziomych, jak i pionowych.


Standard izolacyjności
Wskaźnik izolacyjności akustycznej ściany RA1 określa różnicę w natężeniu hałasu po obu jej stronach, czyli wskazuje, ile drgań zostaje stłumionych przez ścianę przy przenikaniu przez nią fal dźwiękowych. Jest to jednak wartość teoretyczna, liczona w warunkach laboratoryjnych, których na budowie nie sposób osiągnąć. Dlatego aby dokładniej określić izolacyjność przegrody, lepiej przyjmować wskaźnik z poprawką (RA1R), czyli zmniejszony o 2-3 dB. Taka pomniejszona wartość nie może być mniejsza niż określony przez normę standard podstawowy, a więc powinna wynosić przynajmniej 30 dB, jeśli ściana rozdziela pomieszczenia mieszkalne, albo 35 dB, jeżeli z jednej jej strony jest kuchnia, łazienka lub pomieszczenie techniczne. Jednak w praktyce standard podstawowy często okazuje się niewystarczający do zapewnienia komfortu akustycznego, zwłaszcza gdy na przykład sypialnia sąsiaduje z pokojem dziecięcym albo telewizyjnym. Zamiast wyciszać istniejące ściany już po zamieszkaniu, lepiej od razu wykonywać je tak, aby spełniały podwyższony standard izolacyjności akustycznej, wynoszący 40 dB dla ściany między pokojami i 45 dB przy pomieszczeniach technicznych.

Akustyka ścian szkieletowych.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki


Akustyka ścian szkieletowych.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki



Akustyka ścian murowanych.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki


Akustyka ścian murowanych.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Fachowa robota
Kupno dobrego materiału na ściany działowe to dopiero połowa sukcesu. Potrzeba jeszcze sprawnych rąk, które połączą poszczególne elementy w gotową przegrodę. Tylko staranne wykonanie detali zapewnia ścianie osiągnięcie wymaganych parametrów i ułatwia jej estetyczne wykończenie.



Ścianę ustawia się na podłożu na warstwie folii budowlanej i zaprawy. Folia stanowi warstwę poślizgową, czyli umożliwia delikatne przesuwanie się ściany i podłoża względem siebie – inaczej pracująca konstrukcja budynku wywoływałaby w ścianie naprężenia i mogłaby ona pękać. Zaprawa przykrywająca folię służy zniwelowaniu ewentualnych nierówności podłoża.
Autor: Mariusz Bykowski
Ściany działowe można łączyć z konstrukcyjnymi na kilka sposobów. Jeśli są szerokie, wystarczy połączyć je pasem zaprawy. Można też wykonać w ścianie konstrukcyjnej strzępia, czyli wycięcia, w które wpuszcza się co drugą warstwę muru ściany działowej. Ściany o grubości mniejszej niż 9 cm zagłębia się w podłużnych bruzdach wykutych w ścianie konstrukcyjnej albo łączy specjalnymi stalowymi kotwami, przynajmniej trzema wzdłuż wysokości.
Autor: Robert Szarapka
W murze o grubości 12 cm nie trzeba układać zbrojenia w spoinach poziomych, ale długie ściany o grubości 6,5 cm powinno się wzmacniać prętami zbrojeniowymi układanymi w co trzeciej spoinie poziomej. Jeśli elementy łączy się na wpust i wypust, spoiny pionowe można pozostawić niewypełnione zaprawą, jednak pogarsza się w ten sposób izolacyjność akustyczną ściany.
Autor: Mariusz Bykowski




Elementy więźby – krokwie, jętki lub kleszcze – nie mogą się opierać na ścianach działowych, trzeba zapewnić im możliwość swobodnego ugięcia. Ściana powinna się kończyć 2-3 cm poniżej ich poziomu. Jeżeli chce się obmurować jętki lub krokwie, pozostawiając je widoczne wewnątrz pomieszczeń, należy pozostawić wokół nich szczelinę, którą później wypełnia się elastyczną pianką poliuretanową lub wełną mineralną.
Autor: Mariusz Bykowski
Przebieg prac najlepiej rozplanować tak, aby ekipa stawiająca ściany konstrukcyjne mogła bez zbędnych przestojów wykonać również ściany działowe. Oczywiście nie wolno ustawiać ich na stropie, dopóki nie osiągnie on wymaganej wytrzymałości, ale w tym czasie można murować na parterze. Ważne, aby wykonawcy nie odjechali przed skończeniem robót – później trudno o ekipę, która przyjedzie wymurować same ściany działowe.
Autor: Mariusz Bykowski



Ścianę powinno się oddzielić od drewnianych słupów więźby dachowej pasem folii budowlanej – umożliwi ona swobodną pracę obu elementów i zapobiegnie odciąganiu przez drewno wody ze spoin muru.
Autor: Mariusz Bykowski
Ściana działowa nie przenosi obciążeń konstrukcyjnych, nie może się więc stykać ze stropem. Pod wpływem jego ugięć mogłaby pękać. Trzeba o tym pamiętać również wtedy, kiedy najpierw stawia się ściany działowe na niższej kondygnacji – muszą być o 2-3 cm niższe niż konstrukcyjne, aby strop mógł się swobodnie ugiąć.
Autor: Mariusz Bykowski




Montaż ściany rozpoczyna się od przykręcenia do podłoża poziomych profili UD. Muszą one być od spodu podklejone taśmą akustyczną, która ogranicza przenoszenie dźwięków. W tak przygotowaną podwalinę wstawia się słupki z profili CD...
Autor: Jan Wajszczuk
Ścianę wykonuje się bez udziału prac mokrych, profile i płyty mocuje się wkrętami. Dzięki temu powstaje ona szybko, a w razie konieczności łatwo zmontować ją nawet samodzielnie.
Autor: Jan Wajszczuk
...wsuwając je również w przykręcony do stropu górny profil UD. Słupki nie mogą się stykać z dnem profilu, bo uginający się strop spowodowałby ich wyginanie. Drewniane przekładki ułatwiają zachowanie wymaganej szczeliny.
Autor: Krzysztof Zasuwik




O końcowym efekcie decyduje głównie poprawne ułożenie wypełnienia z wełny. Przede wszystkim nie może być zbyt grube, bo okładzina po pewnym czasie się wybrzuszy i całość trzeba będzie zdemontować. Wełna nie musi mieć takiej grubości jak przestrzeń między okładzinami, ale powinna być na tyle szeroka, aby szczelnie wypełniała przestrzeń między słupkami.
Autor: Leszek Łagoda
Otwory w ścianach szkieletowych zawsze wymagają obramowania z profili stalowych – nie wolno pozostawić w ościeżu samej okładziny z płyt, trzeba ją stabilnie umocować. Nadproże wykonuje się z poziomych profili UD, a ościeża z pionowych profili CD, takich jak pozostałe słupki ściany. Tylko wtedy, kiedy ściana jest wyższa niż 260 cm albo kiedy otwór jest szerszy niż 90 cm, ościeża powinno się wykonywać ze sztywniejszych profili UA.
Autor: Leszek Łagoda
Ścianę można połączyć ze skosem poddasza na dwa sposoby – sztywno przykręcając obie okładziny do skosu za pomocą profili V albo pozostawiając ich górne krawędzie luźne. W drugim przypadku usztywnienie poziome stanowi przykręcony jak najwyżej profil UD, a styk płyt ze skosem wypełnia się niepodatnym na pęknięcia akrylem.
Autor: Mariusz Bykowski





Wycinanie otworów w ścianie szkieletowej nie jest kłopotliwe – można to zrobić w dowolnym momencie, choć oczywiście najłatwiej wykonać je podczas stawiania ściany. Wokół planowanego otworu przykręca się poziome i pionowe profile, a następnie wzdłuż nich nacina się okładzinę – najpierw z jednej, potem z drugiej strony ściany.
Autor: Leszek Łagoda
Ścianę murowaną nad otworem drzwiowym trzeba podeprzeć, dopóki zaprawa nie osiągnie wymaganej wytrzymałości. Ponieważ ściana nie przenosi znacznych obciążeń, funkcję nadproża pełni najczęściej zbrojenie ułożone w zaprawie pod pierwszą lub drugą warstwą elementów. Mogą to być dwa pręty żebrowane średnicy 8 mm lub stalowy płaskownik. Tylko jeśli ściana jest gruba, nad otworem umieszcza się stalową belkę albo gotową kształtkę nadprożową.
Autor: Mariusz Bykowski
Wykonywanie dodatkowych lub poszerzanie istniejących otworów w ścianie murowanej jest dość pracochłonne. Choć nie zawsze konieczne jest robienie nadproża – często jego funkcję pełni futryna drzwiowa – fragment ściany pozostałej nad otworem lepiej od dołu wzmocnić, na przykład podpierając go stalową belką. Powinna ona być około 10 cm dłuższa od planowanej szerokości otworu. Dopiero wtedy można wykuć lub wyciąć otwór. Niestety, podczas prac nie da się uniknąć hałasu i bałaganu.
Autor: Krzysztof Zasuwik



Ściana murowana jest dość odporna na uszkodzenia mechaniczne, łatwo je też naprawić. Uszkodzony narożnik wystarczy oczyścić, zaszpachlować i ponownie pomalować.
Autor: Piotr Mastalerz
W ścianie szkieletowej narożnik wzmacnia się specjalnym profilem. Kiedy się zniszczy, trzeba wymienić go na nowy, a następnie całość ponownie zaszpachlować i wykończyć.
Autor: Mariusz Bykowski

Uszkodzenie mechaniczne
Gipsowa okładzina ścian szkieletowych jest bardziej narażona na uszkodzenia niż mur – mocne uderzenie twardym, ostrym przedmiotem może spowodować wgniecenie, a nawet przebicie na wylot. W miejscach o większym natężeniu ruchu, na przykład w przedpokojach, lepiej stosować twardsze płyty gipsowo-włóknowe. Najsłabszymi miejscami ściany są narożniki, dlatego zabezpiecza się je matalowymi profilami. Ściany murowane są bardziej wytrzymałe, uderzenie powoduje najwyżej zniszczenie tynku, które można szybko naprawić. Pustaki ścienne wymagają tylko zachowania ostrożności podczas prac – niektóre z nich, zwłaszcza te z ceramiki poryzowanej, są kruche i łatwo je uszkodzić.

Instalacje i wykończenie
Wielu inwestorów za bardzo ważne uznaje łatwość wykończenia i estetykę ścian wewnętrznych.
Nic dziwnego – wygląd wnętrza jest równie istotny jak jego funkcjonalność.


W ścianie szkieletowej łatwo poprowadzić i zaizolować przewody instalacyjne, tylko wokół szerokich rur ścianę trzeba pogrubić.
Autor: LAFARGE GIPS
Ściany murowane można pokryć tynkiem cementowo- -wapiennym lub gipsowym, ale można też pozostawić je niewykończone, w postaci surowego muru.
Autor: Piotr Mastalerz

Instalacje
Obecność przewodów instalacyjnych w ścianach jest nieunikniona, służą bowiem do prowadzenia prądu do sprzętu elektrycznego, wody do urządzeń sanitarnych, a także do odprowadzania ścieków kanalizacyjnych.
- W ścianach szkieletowych wszelkie instalacje można schować w konstrukcji ściany, pomiędzy warstwami obudowy. Dzięki temu nawet niewielka zmiana położenia przewodów, wynikła w trakcie prac, nie sprawia kłopotu, bo łatwo je przesuwać wzdłuż linii ściany. Łatwo też zaizolować elementy instalacji, owijając je wełną mineralną, która jest wypełnieniem ściany. Trzeba się tylko liczyć z tym, że w miejscach przebiegu grubych rur ściana musi być pogrubiona, aby zmieściła i przewody, i ich izolację.
- W ścianach murowanych ułożenie przewodów instalacji wymaga trochę więcej pracy – w murze należy najczęściej wykuć bruzdy. Trudno też prawidłowo za-izolować rury akustycznie, bo albo trzeba wykuć szeroką i głęboką bruzdę, aby pomieściła przewód razem z otuliną (to jednak może naruszyć stabilność wąskiej ściany), albo wokół rury powinno się później wykonać obudowę z płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych. Bruzdy instalacyjne łatwo jest zrobić w ścianach z bloczków betonowych, bo są miękkie i podatne na obróbkę. Najtrudniej wykuć bruzdy w ceramicznych elementach szczelinowych (są one bowiem kruche), a uzyskana bruzda ma nieregularne brzegi, które później trzeba uzupełniać zaprawą. Wykończenie
Dobrze dobrane do rodzaju ściany warstwy wykończeniowe nie tylko zdobią wnętrze, eksponując walory zastosowanych materiałów, ale też pozwalają ukryć wiele niedoróbek.
- Ściany murowane najczęściej wykańcza się grubym tynkiem cementowo-wapiennym, który dobrze skrywa ich nierówności, lub – jeśli są starannie wymurowane – cienkowarstwowym tynkiem gipsowym. Zamiast tynku można też wykorzystać płyty gipsowo-kartonowe lub gipsowo-włóknowe, przyklejając je do powierzchni ściany albo przykręcając do umocowanego na ścianie rusztu. Ściany z cegieł ze względu na nierówną powierzchnię powinny być pokryte tynkiem cementowo-wapiennym o grubości przynajmniej 1,5 cm. Dla uzyskania gładkiej powierzchni można na tynku ułożyć wierzchnią warstwę gładzi gipsowej. Ciekawy efekt uzyskuje się też, pozostawiając ściany w stanie surowym, niewykończone tynkiem. Jeśli jednak nie są wykonane z cegieł licowych lub klinkierowych, trzeba je zaimpregnować, by zabezpieczyć przed wnikaniem wilgoci i brudu. Ściany z bloczków betonowych muruje się najczęściej na cienkie spoiny. Dzięki temu ich powierzchnia jest równa i łatwo ją wykończyć nawet tynkami cienkowarstwowymi. Poleca się jednak stosowanie tradycyjnych tynków grubych, które poprawiają akustykę ścian. Również ściany z ceramiki najlepiej wykańczać tynkiem cementowo-wapiennym, bo łatwo wtedy ukryć dość nierówne grube spoiny i rowkowaną powierzchnię pustaków. Tynki gipsowe dobrze się sprawdzają na ścianach z bloczków keramzytobetonowych, które są masywniejsze i lepiej tłumią dźwięki. Najłatwiej wykańcza się ściany z silikatów. Mają one bardzo dokładne wymiary (odchyłki poniżej 1 mm) i są gładkie. Dzięki temu powierzchnię ściany można pokryć cienkowarstwowym tynkiem gipsowym grubości nawet poniżej 5 mm. Można też zaszpachlować, oszlifować i zagruntować podłoże, a następnie pokryć je gładzią gipsową. Ponieważ silikaty są nienasiąkliwe, ścianę można pozostawić również niewykończoną.
- Ściany szkieletowe łatwo się wykańcza, jeśli są starannie wykonane. Wystarczy wówczas zaszpachlować styki między płytami, a w przypadku płyt gipsowo-kartonowych dodatkowo wtopić w szpachlę wzmocnienie, czyli siatkę z włókna szklanego. Taki zaszpachlowany styk licuje się z powierzchnią płyt dzięki temu, że mają one specjalnie sfazowane krawędzie. Płyty gipsowo-włóknowe mają proste krawędzie, więc połączeń nie trzeba wzma-cniać siatką, a szpachlę umieszcza się tylko w szczelinie między płytami – takie połączenie łatwiej wyrównać. Po wyschnięciu styki należy przeszlifować. Jest to zajęcie łatwe, ale bardzo brudzące – pył osiada grubą warstwą nie tylko w pomieszczeniu, w którym się pracuje, ale też w całym domu, a tradycyjne odkurzacze nie nadają się do jego usuwania i trzeba kilkakrotnie czyścić wnętrze na mokro. Warto o tym pamiętać, jeśli ścianę dostawia się na przykład podczas remontu – miejsce pracy powinno się bardzo dokładnie osłonić folią, a i tak raczej nie uniknie się gruntownego sprzątania. Wadą ścian szkieletowych jest to, że jeśli zostały niestarannie wykonane, to nawet najlepiej wykończone styki między płytami będą z czasem pękały, a powstałe rysy trudno będzie ukryć pod warstwą farby. Najbardziej narażone na takie spękania są ściany w pomieszczeniach wilgotnych.

Szkielet na murze
Często spotykanym rozwiązaniem jest połączenie technologii murowej ze szkieletową, czyli wykańczanie ściany murowanej okładziną z płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych. Układa się je na ogół zamiast grubej warstwy tynku, aby wyrównać powierzchnię ściany. Płyty trzeba przyklejać w taki sposób, aby nie pozostawić między nimi a murem zbyt wiele pustej przestrzeni, bo tworzy się w ten sposób pudło rezonansowe, które wzmacnia fale dźwiękowe. Dlatego jeśli na ścianie są nierówności rzędu kilku centymetrów, zamiast dać kilka grubych placków kleju, lepiej rozprowadzić go podłużnymi pasami. Można też mocować do muru profile stalowe i dopiero do nich przykręcać płyty, wypełniając powstałą przestrzeń za płytą wełną mineralną. Dzięki temu ograniczy się cyrkulację fal dźwiękowych i nie ulegną one wzmocnieniu.

Okładzinę z płyt można przyklejać do powierzchni ściany albo przykręcać do rusztu z profili stalowych.
Autor: Mariusz Bykowski

Zmiany, zmiany, zmiany...
Rozwiązanie ścian działowych przedstawione w projekcie można adaptować do własnych potrzeb, co zresztą czyni przeważająca większość inwestorów. Zanim jednak wprowadzi się zmiany, trzeba być świadomym ich konsekwencji.


Ustawienie murowanych ścian działowych najlepiej uzgodnić jeszcze przed rozpoczęciem prac, aby w trakcie murowania móc je odpowiednio połączyć ze ścianami konstrukcyjnymi. Po wybudowaniu ścian raczej nie zmienia się ich położenia – trzeba by je wyburzać i murować od nowa.
Autor: Mariusz Bykowski
Zaletą ścian szkieletowych jest to, że łatwo wykonać je podczas budowy, ale można też w każdej chwili ustawić je w dowolnym miejscu domu – również na poddaszu – nawet na gotowej posadzce. Można dzięki temu w prosty sposób podzielić na przykład pokój dziecięcy albo wygospodarować w części domu garderobę.
Autor: Leszek Łagoda

W projekcie domu znajdują się wszystkie informacje dotyczące ścian działowych – ich dokładne ustawienie, wymiary, rodzaj materiału, a nawet sposób wykończenia. Można zrezygnować z danej ściany, dostawić dodatkową,­ zmienić usytuowanie lub wymiary albo wykonać w niej dodatkowe otwory. Można też zmienić technologię wykonania ściany – z murowanych na szkieletowe albo odwrotnie. Niektóre z tych zmian można wprowadzać samodzielnie, ale większość lepiej konsultować z projektantem, bo choć ściany działowe nie przenoszą obciążeń konstrukcyjnych budynku, to jednak same obciążają strop. Zmiany technologii wykonania ścian wprowadza się najczęściej już na etapie projektu. Na pewno łatwiejsza jest zmiana ścian murowanych na szkieletowe, bo lżejsze ściany nie stwarzają zagrożenia­ zarwania stropu. Są też ciche, więc z pewnością nie pogorszą planowanej izolacyjności akustycznej. Niestety, najczęściej mają mniejszą wytrzymałość na obciążenia punktowe od wieszanych przedmiotów – przenoszą obciążenie do 60 kg. Zatem ciężkie przedmioty czy urządzenia, na przykład kocioł grzewczy, powinno się wieszać na ścianie murowanej. Często jeszcze przed rozpoczęciem prac zmienia się usytuowanie ścian – wiąże się to na ogół z chęcią powiększenia niektórych pomieszczeń albo wydzielenia dodatkowej zamkniętej przestrzeni, na przykład garderoby. Jeżeli zmiany odbywają się na parterze, nie mają większego znaczenia. Dla ścian szkieletowych nie są one istotne również na wyższej kondygnacji – można je dowolnie­ ustawiać i przestawiać na każdym stropie, bo są lekkie. Trzeba tylko zwrócić uwagę na słupy więźby dachowej. W projekcie są one najczęściej ukryte w grubości ściany, a jeśli się ją przesunie, słupy mogą się znaleźć na środku pomieszczenia. Pod ścianami murowanymi strop gęstożebrowy często powinien być wzmocniony dodatkowym zbrojeniem – ściana nie może stać na rzędzie pustaków, tylko na belce lub żebrze wzmacniającym. Nie dotyczy to stropów monolitycznych krzyżowo zbrojonych – na nich ściany można stawiać dowolnie. Nie można też bagatelizować wykonywania w ścianach nieplanowanych otworów – nie tylko drzwiowych, ale też dekoracyjnych albo tak zwanych okienek (na przykład między kuchnią a jadalnią). Nie wystarczy wybić lub wyciąć otwór w ścianie – trzeba wzmocnić ją nadprożem, a w ścianie szkieletowej dodatkowo umocować profile wzdłuż pionowych krawędzi otworu. W otworach drzwiowych stosuje się specjalne sztywne profile ościeżnicowe UA. W ścianach murowanych funkcję nadproża pełni najczęściej stalowa belka, a w szkieletowych – poziomy profil. Co ma wisieć
Wielkość obciążenia, jakie można powiesić na ścianie, zależy od rodzaju elementów. Zamiana materiału ściany z cegły pełnej na dziurawkę obniża koszt jej wykonania i zmniejsza ciężar, ale kanały w cegłach utrudniają osadzenie kołków mocujących,­ zwłaszcza tych dużych do ciężkich przedmiotów. Również w ścianach z betonu komórkowego oraz w pustakach ceramicznych powinno się  stosować specjalne kołki rozprężne. Z kolei jeżeli w ścianie szkieletowej zastosuje się okładzinę ze zwykłych płyt gipsowo-kartonowych zamiast gipsowo-włóknowych, będzie ona wprawdzie lżejsza, ale nieodporna na ogień, głośniejsza, bardziej nasiąkliwa i nie da się na niej powiesić tak dużego obciążenia.

Parada możliwości
Cienkie, grube, zakręcone, pomalowane i surowe – dzięki możliwości wyboru technologii i sposobu wykończenia ściany można sprawić, że nawet nieciekawe i nieustawne wnętrze stanie się przyjemnym miejscem pracy lub odpoczynku.



Aby uzyskać ścianę o oryginalnej formie, najpierw trzeba w tradycyjny sposób wymurować ją do żądanej wysokości, a następnie wyciąć piłą odpowiedni kształt – może to być skos lub łuk...
Autor: Jan Wajszczuk
Murowaną ścianę łukową najłatwiej wykonać z bloczków z betonu komórkowego – można je dokładnie dociąć, dzięki czemu krawędzie połączeń nie będą później widoczne. Im mniejsze ułoży się elementy, tym gładsza będzie powierzchnia wykończonej ściany. Można też korzystać z cegieł ceramicznych albo silikatowych, ale ze względu na ich niewielkie rozmiary jest to rozwiązanie znacznie bardziej pracochłonne.
Autor: Piotr Mastalerz
...a nawet wycięcie o skomplikowanym kształcie, choć górną część bezpieczniej wykonać w technologii lekkiego szkieletu. Trzeba tylko używać pełnych, a nie drążonych elementów ściennych, najlepiej podatnych na obróbkę, a więc bloczków z betonu komórkowego. Mogą to być też silikaty, ale one wymagają stosowania specjalnych narzędzi do cięcia.
Autor: Marcin Czechowicz



Ściana szkieletowa daje się kształtować nawet w łuki o małych promieniach – tradycyjne płyty gipsowo-kartonowe można giąć na mokro do promienia 50-100 cm (im cieńsza płyta, tym mniejszy promień). Są też specjalne płyty giętkie, wzmacniane włóknem szklanym, które wygina się na sucho do promienia 50 cm, a na mokro nawet do 30 cm. Powierzchnię ściany wykańcza się zaprawą szpachlową z pojedynczą lub podwójną warstwą siatki zbrojącej, dzięki czemu staje się równa i gładka.
Autor: RIGIPS
Słupki trzeba wstawić w przykręcone do podłoża poziome profile wygięte w łuk o odpowiednim promieniu. Poleca się stosowanie specjalnych profili giętkich, ale można też wykorzystać tradycyjne profile, przed wygięciem należy je tylko ponacinać.
Autor: Piotr Mastalerz



Ażurową ścianę oddzielającą część pomieszczenia najłatwiej wykonać w konstrukcji szkieletowej. Otworom można wtedy nadać dowolny kształt i wymiar, wykorzystując je jako półki, a przegroda jest delikatna.
Autor: Michał Glinicki , Jacek Kucharczyk
Jeżeli zamierza się wykończyć ścianę okładziną kamienną, trzeba pamiętać, że jest ona ciężka i wymaga podłoża o nośności co najmniej 60 kg/m2. Warunek ten spełniają nie tylko ściany murowane, ale też szkieletowe z okładziną z płyt gipsowo-włóknowych.
Autor: Andrzej Szandomirski




W ścianie murowanej trudno wykonać otwory dekoracyjne. Zamiast tego można podzielić ją na fragmenty, a przestrzenie między nimi pozostawić puste albo umieścić w nich półki.
Autor: Andrzej Szandomirski
Ściany murowane dają większe możliwości w zakresie wykończenia powierzchni – mogą być pokryte tynkiem albo pozostawione w stanie surowym. Tych wymurowanych z cegieł licowych, klinkierowych lub z silikatów nie trzeba wykańczać, a te ze zwykłych cegieł powinno się zabezpieczyć impregnatem. Można też pomalować cegły, nie tynkując ich. Ściany szkieletowe można od razu pomalować lub wytapetować albo obłożyć płytkami przypominającymi cegłę.
Autor: Andrzej Szandomirski
Jeśli lubi się otwarte pomieszczenia i nie chce się dzielić ich stałymi przegrodami, dobrym rozwiązaniem jest ściana działowa na kółkach – może mieć dowolną grubość i wysokość, łatwo ją przesunąć w wybrane miejsce. Taką parawanową ścianę można wykonać tylko w technologii szkieletowej.
Autor: Piotr Mastalerz

Czas i pieniądze
Oszczędności szuka się na każdym etapie budowy domu. Wiedząc, co się kryje w kosztach ścian działowych, można wybrać tańsze rozwiązania przegród o podobnych parametrach.



Budowa ścian działowych w domu jedno­rodzinnym to wydatek liczony w tysiącach złotych. Wartość inwestycji zależy od budowy ścian – rodzaju materiału, grubości i sposobu wykończenia. Na ostateczny koszt wpływa nie tylko­ cena poszczególnych materiałów, ale też czas trwania prac. Sprawdziliśmy na konkretnym projekcie, jak zmiana technologii budowy ścian działowych wpływa na koszty i czas. Do wydzielenia pomieszczeń mieszkalnych
zaproponowaliśmy ściany o podstawowym standardzie akustycznym, a wokół kuchni, łazienek i pomieszczenia technicznego – o standardzie podwyższonym. Ściany murowane są z ceramicznych pustaków grubości 11,5 cm i z cegieł pełnych grubości 12 cm, obustronnie wykończone tradycyjnym tynkiem cementowo-wapiennym. Ściany szkieletowe mają konstrukcję z profili szerokości 5 i 10 cm, wypełnienie z wełny mineralnej i pojedyncze bądź podwójne opłytowanie.




Ile to trwaŚciany murowane z bloczków lub pustaków stawia się szybko – wymurowanie i otynkowanie 1 m² trwa około dwóch i pół godziny. Ściany z cegieł wykonuje się dłużej – trzy-trzy i pół godziny. To oznacza, że postawienie ścian w całym domu zajmie trzyosobowej ekipie sześć dni (przy dziesięciogodzinnym dniu pracy) – cztery dni ściany murowane z pustaków i dwa dni ściany ceglane. Zanim będzie można przystąpić do ich malowania, trzeba poczekać, aż tynk wyschnie, a więc kolejne 10-14 dni. Do postawienia ścian szkieletowych z pojedynczą okładziną z płyt gipsowo-kartonowych w całym domu i pokrycia ich powierzchni gładzią gipsową potrzeba około ośmiu dni, ale ponieważ część ścian ma podwójną okładzinę, prace będą trwały dzień dłużej. Ściany są gotowe do malowania następnego dnia po skończeniu prac. Za co się płaci
Na koszt ścian murowanych wpływa rodzaj elementów murowych, ilość zaprawy i sposób wykończenia powierzchni. Najdroższe są ściany z drobnych elementów, bo są bardzo pracochłonne i zużywa się na nie dużo materiału – wymurowanie 1 m² ściany z cegieł pełnych grubości 12 cm, tynkowanej obustronnie, to koszt około 100 zł. Ściana z większych elementów kosztuje mniej, bo tańsza jest robocizna – za 1 m² trzeba zapłacić około 88 zł. W ścianach szkieletowych o cenie decyduje rodzaj okładziny oraz szerokość profili stalowych – szersze profile są droższe i wymagają grubszej warstwy wypełnienia z wełny mineralnej. Z obu stron ściany pod okładziną znajduje się jeszcze warstwa paroizolacji, która zabezpiecza wełnę przed wnikaniem pary wodnej. W pomieszczeniach wilgotnych trzeba stosować okładzinę z płyt gipsowo-włóknowych albo zielonych wodoodpornych płyt gipsowo-kartonowych, które są droższe niż płyty standardowe (o blisko 4 zł/m²). Tam, gdzie ściana ma być szczególnie cicha, stosuje się podwójną warstwę płyt zamiast pojedynczej, a to zwiększa koszt wykonania ściany nawet o 30 zł/m².  Długość wszystkich ścian działowych to 37,7 m. Gdyby nie było w nich otworów drzwiowych, miałyby powierzchnię 107,4 m²; w rzeczywistości po odjęciu otworów pozostaje 68,2 m². Ma to znaczenie zwłaszcza dla osób wybierających ściany murowane – nadproże nad otworem jest nieomal pomijalne w kosztach ściany. W ścianach szkieletowych natomiast wokół każdego otworu­ trzeba ułożyć profile, dociąć płyty, zastosować listwy narożne, a to zwiększa koszty – przy szacowaniu wydatków bezpiecznie jest zatem nie odliczać powierzchni otworów. Gdyby do wyceny przyjąć 1 m² prostej przegrody, czyli uwzględnić dwa słupki szerokości 5 cm i długości 1 m, profil poziomy, około 30 wkrętów, dwie warstwy paroizolacji i płyt gipsowo-kartonowych oraz wypełnienie z wełny, to standard podstawowy kosztowałby około 110 zł. W naszej wycenie 1 m² kosztuje więcej – 196 zł, właśnie dlatego, że uwzględnia wszystkie obróbki. Im więcej otworów w ścianie, tym bardziej opłacalne stają się ściany murowane. Ściany murowane są tańsze niż szkieletowe, ale prawie zawsze trzeba je wybudować, zanim odejdą z budowy murarze, czyli jeszcze w stanie surowym budynku. Nie można więc odłożyć wydatków, a to kwota ponad 6000 zł. Ściany szkieletowe można stawiać samodzielnie, częściowo nawet już po zamieszkaniu, oszczędzając na robociźnie i płacąc tylko za materiały.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty