Stropy gotowe


Dlaczego warto je stosować? Bo na budowę są dostarczane w takim stanie, że ich montaż trwa krótko, nie wymaga długich przerw technologicznych i nie jest pracochłonny. Niektóre ich rodzaje przydają się tam, gdzie w projekcie są przewidziane stropy o znacznej rozpiętości. Warto wiedzieć, jak postępować podczas ich montażu.


Przygotowywane w zakładach prefabrykacji stropy są gotowe w różnym stopniu. W niektórych wystarczy tylko odpowiednio ustawić prefabrykaty i zakotwić je w wieńcu, inne trzeba najpierw dozbroić i zabetonować. Dostosowuje się je do indywidualnego projektu i na jego podstawie określa się ilość i rodzaj poszczególnych elementów lub wybiera z tego, co jest w zestawie wyrobów gotowych.

Stropy typu filigran

To prostsza odmiana tradycyjnego stropu żelbetowego. Płyty stropowe oprócz funkcji konstrukcyjnej pełnią też funkcję deskowania traconego.
Projekt domu z pierwotnym planem stropu przekazuje się do biura projektowego (najczęściej wybrana firma wykonawcza współpracuje z kilkoma biurami, więc nie ma problemu z ich znalezieniem). Prefabrykaty mogą mieć dowolny kształt zależnie od potrzeb wynikających z projektu. Nowy strop musi jeszcze zostać zatwierdzony przez konstruktora, gdyż ze względu na połączenia płyt zmienia się układ zbrojenia. Wszystkie decyzje kierownik budowy lub zatrudniony inspektor nadzoru odnotowuje w dzienniku budowy. W zależności od wymaganej nośności oblicza się potrzebną grubość płyty i zbrojenie. Każdy otwór – jak klatka schodowa czy przejście komina – musi być odpowiednio dozbrojony na obrzeżach. Całkowity czas od złożenia zamówienia do dostarczenia płyt na budowę to około jednego-dwóch tygodni.
Cechy szczególne. Strop składa się z prefabrykowanych płyt żelbetowych grubości 5-7 cm oraz z warstwy betonu (zwanej nadbetonem) układanego na budowie. Podstawowa płyta stropu filigranowego ma wymiary 2,50 x 7,50 m, waży 125 kg/m². Całe dolne zbrojenie w postaci prętów lub siatek znajduje się w płycie, a wystające ponad powierzchnię kratownice ułatwiają zespolenie płyty z nadbetonem. Prefabrykaty, także z uwzględnieniem otworów technologicznych, mogą przyjmować dowolny kształt, ale ze względu na warunki transportu i optymalne zużycie materiałów powinien on się mieścić w granicach: szerokość 0,60-2,50 m; długość 2,40-10 m.
Prace przygotowawcze. Większość producentów dostarcza na budowę wyłącznie prefabrykaty. Trzeba więc we własnym zakresie zorganizować materiały dodatkowe: zbrojenie (łącznie ze zbrojeniem wieńca), podpory montażowe, deskowanie, sprzęt montażowy i pomocniczy. Należy też na konkretny termin umówić dostawcę mieszanki betonowej i ekipę do jej układania.
Podpory stałe – ściany i podciągi – trzeba wypoziomować i ewentualnie ułożyć warstwę grubości 2 cm z zaprawy cementowej marki M8 o konsystencji gęstoplastycznej. Jest ona wymagana, w przypadkach gdy powierzchnia podpory jest nierówna lub głębokość oparcia płyty wynosi więcej niż 4 cm. Na ścianach z pustaków ceramicznych układa się najpierw warstwę cegieł. Uniemożliwia to przedostawanie się betonu do wnętrza pustaków i zapewnia równomierny rozkład obciążeń.
Bardzo ważne jest też prawidłowe przygotowanie podpór montażowych. Powinny one być ustawione na sztywnym podłożu w rozstawie określonym przez projektanta konstrukcji (zależnie od grubości stropu co 100-210 cm). Podpory skrajne umieszcza się w odległości nie większej niż 30 cm od stałych. Są one konieczne, gdy głębokość oparcia płyty jest mniejsza niż 3,5 cm lub gdy mniej niż co drugi węzeł kratownicy pasa dolnego znajduje się nad podporą stałą. W pozostałych przypadkach wykonywanie podpór skrajnych jest zalecane, bo ułatwia poziomowanie stropu. Podpory od góry muszą być zakończone tak zwanym jarzmem utrzymującym elementy podpierające strop w kierunku prostopadłym do kratownic. Po włożeniu krawędziaków w jarzma podpory muszą zostać dokładnie wypoziomowane.
Montaż płyt. Odbywa się on bezpośrednio „z kół” (czyli prosto z samochodu, którym zostały przywiezione) lub z wcześniej przygotowanych składowisk na placu budowy przy użyciu dźwigu o odpowiednim tonażu i wysięgu. Montaż płyt powinien trwać nie więcej niż dwie-trzy godziny i taki czas pracy dźwigu uwzględnia się w kosztach wykonania stropu. Dla każdego stropu musi być opracowany schemat montażu ilustrujący położenie poszczególnych prefabrykatów na planie budynku, zawierający wymiary płyt, głębokość i sposób ich oparcia, rozmieszczenie podpór montażowych i otworów technologicznych. Znajdą się tam też informacje o zbrojeniu montowanym na budowie i wskazówki konieczne do jego ułożenia. Każda płyta jest ponumerowana i należy ją układać w miejscu i kierunku przewidzianym w planie montażowym. Przed dostawą trzeba uzgodnić z zakładem prefabrykacji kolejność układania płyt na ciężarówce w celu poprawnego wykonania montażu.
Płyty powinny być przenoszone poziomo, należy unikać ukośnego działania sił na kratownice. Elementy trzeba podnosić i układać równomiernie, bez nadmiernego szarpania. Niedopuszczalne jest uderzanie prefabrykatem o jakiekolwiek przedmioty lub części budynku. Po ułożeniu płyt sprawdza się od dołu ich styki, ocenia ich powierzchnię – czy nie ma pęknięć, czy szczeliny na całej długości płyt są równe w pionie i w poziomie.
Zbrojenie. Po ułożeniu płyt montuje się zbrojenie dodatkowe nad podporą stałą, zbrojenie styków płyt, otworów, poprzeczne (prostopadłe do kratownic prefabrykatu) i podporowe, jeżeli strop jest projektowany jako zbrojony krzyżowo. Klasa stali jest ustalona w projekcie (minimum AIII). Zbrojenie dodatkowe łączy się z kratownicami wystającymi z prefabrykatów. Aby zapewnić projektowaną otulinę prętów, stosuje się wkładki lub krążki dystansowe. Ponieważ strop musi być połączony z wieńcem, zbrojenie na płytach i zbrojenie wieńca układa się równocześnie, aby móc zabetonować całość.
Betonowanie stropu. Przed przystąpieniem do betonowania należy wykonać deskowanie obrzeży stropu – wieńców oraz przewidywanych otworów i wycięć. Wysokość deskowania musi być co najmniej równa grubości stropu. Powierzchnia prefabrykatów powinna być oczyszczona i zmoczona wodą, aby zapewnić lepsze zespolenie z betonem.
Mieszankę o konsystencji gęstoplastycznej (klasa nie mniejsza niż B20 – powinno to być ustalone w projekcie) należy układać równomiernie wzdłuż rozpiętości stropu, od jednej podpory (ściana, podciąg, rygiel) w kierunku drugiej, łącznie z zabetonowaniem wieńców. Trzeba ją od razu wyrównywać i zagęszczać, zwracając uwagę na stabilność zbrojenia.
Kilka godzin po betonowaniu należy oczyścić styki płyt i połączenia elementów z wyciśniętych resztek zaprawy. Po wybetonowanym stropie można chodzić po dwóch dniach, z murowaniem ścian działowych lepiej poczekać tydzień. Podpory można usunąć najwcześniej po dwóch tygodniach.
Wykończenie. Po usunięciu podpór i deskowania należy spawdzić, czy powierzchnia stropu jest pozioma, jak są połączone styki, oczyścić łączenia z pozostałości mleczka cementowego. Jeżeli podczas wstępnych oględzin kierownik budowy nie zauważy spękań, a po krótkim czasie się pojawią – trzeba mu to zgłosić. Drobne, nieregularne rysy nie powinny niepokoić, zdarzają się najczęściej już podczas transportu i nie są wadą konstrukcyjną. Po wymurowaniu na stropie ścian działowych i ułożeniu wszystkich warstw stropowych należy zaszpachlować od spodu szczeliny na styku płyt. Teoretycznie dolna powierzchnia płyt nie wymaga tynkowania, ale zaleca się pokryć ją w całości gładzią gipsową.

 

Prefabrykaty układa się powoli, poziomo, jednocześnie na podporach stałych i montażowych.

Montaż stropu filigranowego wymaga zastosowania podpór montażowych. Najdogodniejsze są takie z regulacją wysokości.

Aby oprzeć strop filigranowy na ścianach z pustaków ceramicznych, na ich powierzchni trzeba ułożyć warstwę cegieł. Chroni to przed dostawaniem się betonu do wnętrza pustaków i zapewnia równomierny rozkład obciążeń.

Strop z płyt kanałowych jest gotowy w momencie ułożenia. Podobnie jak w przypadku płyt kanałowych sprężonych betonuje się tylko miejsca podparcia i styki między płytami.

Podczas montażu stropu z betonu komórkowego można poruszać się po ścianach i ułożonych płytach, nie ma więc potrzeby robienia rusztowań wokół budynku, jedynie w miejscach stwarzających większe ryzyko, jak na przykład bardzo wąska ściana.

Płyty stropowe z betonu komórkowego nie wymagają podparcia montażowego. Kolejne elementy dosuwa się do siebie specjalnym urządzeniem – ściągiem, tak aby połączyły się na pióro i wpust.

Ceramiczne stropy gotowe

Stropy z płyt kanałowych
Projektuje się je z płyt typowych. Ich dobór polega na określeniu przez projektanta całkowitej wartości obciążeń charakterystycznych stropu (bez ciężaru płyty), a następnie sprawdzeniu, czy obciążenia te nie przekraczają obciążeń dopuszczalnych dla danego rodzaju płyty. Ze względu na parametry cieplne przegrody taki rodzaj stropu powinno się stosować tylko w budynku o ścianach grubości powyżej 36 cm lub warstwowych – z ciągłym ociepleniem, bo oparcie płyty uniemożliwia prawidłowe docieplenie wieńca (nie ma na nie miejsca).
Cechy szczególne. Wybór prefabrykatów kanałowych jest duży: o różnych wymiarach, z wycięciami na przewody instalacyjne, elementy przykominowe i uzupełniające. Pozwala to na pewną dowolność w wymiarach stropu, ale jego podstawowy kształt musi być polem złożonym z prostokątów. Części o innym kształcie lub o wymiarach niebędących wielokrotnością szerokości płyty wykonuje się w trakcie budowy jako żelbetowe uzupełnienia (prostokątne – przez rozsunięcie sąsiadujących płyt). Płyty kanałowe są przeznaczone do stosowania w budynkach, w których konstrukcję nośną stanowią ściany, ale można je też opierać na podciągach żelbetowych lub stalowych pełniących funkcję podpór.
Standardowa płyta kanałowa ma grubość 24 cm, szerokość 90, 120 lub 150 cm i długość 240-720 cm ze stopniowaniem co 30 cm. Niektórzy producenci wykonują na zamówienie płyty o długości pośredniej. Szerokość płyt instalacyjnych to 1,5 m. Te elementy mają w narożu wycięcie pozwalające na przeprowadzenie przewodów.
Podstawowa zaleta stosowania płyt kanałowych jest taka, że strop jest gotowy praktycznie w momencie ułożenia, pomijając oczywiście pewne elementy wymagające zabetonowania.
Prace przygotowawcze. Podobnie jak w przypadku stropów zespolonych najważniejszą czynnością przed montażem jest zsynchronizowanie w czasie dostawy prefabrykatów, wynajmu maszyn i przygotowania podpór stałych. Muszą być wymurowane ściany i inne elementy konstrukcyjne (na przykład podciągi). Trzeba to zrobić wcześniej, żeby uzyskały one odpowiednią nośność (podciągi około czterech tygodni, ściany tydzień). Na podporach stałych układa się zaprawę grubości 2 cm (z naddatkiem na wycisk).
Strop z płyt kanałowych teoretycznie nie wymaga podpór montażowych, ale zaleca się ich ustawianie przy krawędziach (nie dalej niż 25 cm od ściany podporowej) ze względu na łatwość wypoziomowania.
Montaż płyt. Płyty przenosi się dźwigiem przy użyciu uchwytów zaciskowych na zawiesiu belkowym. Niektórzy producenci wbetonowują w powierzchnię czołową specjalne uchwyty montażowe, dzięki czemu można skorzystać ze standardowego zawiesia. Montaż najlepiej jest rozpoczynać od skrajnej płyty stropowej.
Wszystkie przywiezione elementy muszą być oznaczone symbolem katalogowym, znakiem wytwórni i datą produkcji. W przypadku płyt instalacyjnych trzeba wcześniej uzgodnić ich położenie na samochodzie dostawczym.
Zbrojenie. Podstawowym elementem zbrojenia wykonywanego na budowie są podłużne pręty średnicy do 12 mm układane w stykach między płytami. Służą one nie tylko wzmocnieniu betonowego wypełnienia styku, ale przede wszystkim prawidłowemu połączeniu płyt z wieńcem na ścianie zewnętrznej.
Niektórzy producenci dodatkowo umieszczają w płytach pręty podłużne, które są powiązane z siatką zbrojeniową płyty i wyciągnięte w postaci pętli przed czoło. Przy takim rozwiązaniu zaleca się wykonywanie wieńca trójkątnego, którego pręty przeciąga się przez pętle wystające z płyt. Tradycyjne wieńce czworokątne ewentualnie można stosować przy płytach bez pętli.
Oprócz prętów ułożonych w stykach stosuje się zbrojenie lokalne w miejscach narażonych na większe obciążenia. Dozbraja się obrzeża otworów prętami ułożonymi równolegle do powierzchni czołowej płyty. Miejsca punktowego podparcia również wymagają dozbrojenia rdzenia przez żebro rozdzielcze.
Miejsca stropu między rozsuniętymi płytami lub o nietypowym kształcie, wymagające spodniego deskowania i zabetonowania na budowie, muszą zostać zazbrojone zgodnie z obliczeniami projektanta. Zależy to od wymiarów i obciążenia danej części stropu.
Betonowanie stropu. Układanie betonu klasy minimum B25 ogranicza się do wypełnienia styków między płytami, wieńca i ewentualnie części stropu niepokrytych prefabrykatami. Przynajmniej dwie godziny przed przystąpieniem do betonowania powierzchnie styków trzeba oczyścić i mocno zwilżyć. Wieńce i otwory należy zadeskować. Ważne jest przygotowanie i założenie krążków (dekli) zamykających kanały płyt, aby nie dostawała się do nich mieszanka betonowa.
Wszystkie wypełnienia betonowe powinny być układane bez przerw technologicznych, zapewnia to dobrą współpracę elementów stropu. Podpory można usunąć po uzyskaniu przez beton częściowej wytrzymałości, nie wcześniej niż po upływie dwóch tygodni.
Wykończenie. Jeżeli dolna powierzchnia stropu jest gładka i równa, wystarczy pokryć ją tynkiem gipsowym.
W celu wyrównania najpierw używa się tynku cementowo-wapiennego, a dopiero potem gładzi. Aby uniknąć zarysowań w miejscu styku płyt, można stosować specjalne siatki wzmacniające lub inne rozwiązania polecane przez wykonawcę.


Stropy z płyt kanałowych sprężonych

Zasada układania stropów z płyt sprężonych jest podobna jak w przypadku stropów z płyt kanałowych, ale daje większą dowolność przy obróbce prefabrykatu. Można stosować kotwienie boczne w ścianach osłonowych i wiercić otwory o dość znacznej łącznej powierzchni bez obawy o naruszenie struktury płyty. Sprężanie płyt powoduje wstępne odwrócenie strzałki ugięcia, co umożliwia przenoszenie większych obciążeń.
Cechy szczególne. Szerokość płyt kanałowych to 120 cm, a wysokość – 20 lub 26,5 cm. Rozpiętość zależnie od ich wysokości wynosi odpowiednio do 900 lub 1300 cm. Umożliwia to zastosowanie ich w domach, w których jedynymi ścianami nośnymi są ściany zewnętrzne (bo nie są potrzebne podpory pośrednie). W celu zapewnienia odpowiedniego przenoszenia sił ścinających między przyległymi płytami, a w rezultacie uniknięcia spękań na stykach, krawędzie płyt są profilowane.
Płyty sprężone można ciąć względem płaszczyzn obrzeża pod kątem 45-90°, co znacznie ułatwia pracę w przypadku stropu o nieregularnym kształcie. Dopuszcza się też cięcie podłużne płyt w stropach o wymiarze niebędącym wielokrotnością szerokości płyt – 120 cm. Takie płyty trzeba układać tak, aby cięta krawędź przylegała do wieńca. W tych elementach nie wolno później wykonywać żadnych wycięć.
Montaż stropu. Płyty sprężone przenosi się z samochodu za pomocą zawiesi szczękowych lub linowych zawiesi pętlowych umieszczanych w odległości około 0,3 m od końców elementu. Płyty można układać dwojako: na ścianie lub na jej wieńcu. Jest to uzależnione od grubości ściany. Minimalna głębokość oparcia płyty na ścianie murowanej to 12 cm, więc może się okazać, że nie starczy miejsca na wieniec. Jeżeli ściana ma grubość powyżej 30 cm, można opierać strop w sposób tradycyjny, dla ścian węższych trzeba najpierw wykonać wieniec podstawowy. Tworzą się wówczas dwa wieńce o zmiennej szerokości, połączone prętami zbrojenia. Opieranie prefabrykatów na takim podwójnym wieńcu pozwala na podwyższenie parteru.
W obu rozwiązaniach konieczne jest zastosowanie ciągłej izolacji termicznej na zewnątrz ściany.
Krawędziami bocznymi płyty dosuwa się do wieńca, ale nie opiera na nim. Dopuszczalne jest wymurowanie ścian piętra na wieńcu od strony boku płyty, a dopiero później dosunięcie do niej prefabrykatu – decyduje o tym projektant.
Płyty sprężone można też montować na belce stalowej lub na jej dolnej poszerzonej półce, co czasami eliminuje konieczność wykonywania pracochłonnego podciągu żelbetowego.
Zbrojenie. Ponieważ najwięcej rys powstaje na styku płyt z podporą, stosuje się tu specjalne zbrojenie podporowe w postaci dwóch prętów ułożonych równolegle do czoła płyt, połączonych z prętami wypuszczonymi dla wspólnego wieńca podwójnego. Dodatkowo w dolną część styku między płytami wypuszcza się z wieńca na głębokość 1 m zagięty pręt stanowiący zbrojenie kotwiące płyty. Układanie zbrojenia na całej długości styku nie jest konieczne.
Betonowanie stropu. Ilość wykorzystanego betonu właściwie nie różni się od stropu z płyt kanałowych – również wypełnia się tylko styki płyt i miejsca oparcia oraz wieniec. W przypadku wieńca podwójnego, czyli płyt opartych niebezpośrednio na murze, betonowanie odbywa się w dwóch etapach – wtedy czas oczekiwania się wydłuża. Najpierw betonuje się wieniec podstawowy, z dalszymi pracami trzeba poczekać około tygodnia, aż beton uzyska częściową nośność. Jeżeli połączenie prefabrykatów z wieńcem wykonuje się tradycyjnie, strop jest gotowy w momencie ułożenia. Nie stosuje się tu podpór montażowych, więc można bez przeszkód podczas wiązania betonu w stropie zająć się wykańczaniem podłogi parteru. Jedyne miejsce stanowiące odstępstwo to wymian przy klatce schodowej – jako element żelbetowy wymaga zadeskowania i podparcia.
Wykończenie. Płyty sprężone ze względu na wstępną odwróconą strzałkę ugięcia sprawiają wrażenie wklęsłych od dołu. Po ułożeniu stropu prostują się, ale w czasie wiązania betonu przez pierwsze dni mogą się delikatnie odkształcać, co jest niezauważalne na płycie, ale na tynku i gładzi gipsowej mogłoby powodować pojawianie się rys. Dlatego płytom tym warto dać kilka dni na ustabilizowanie. Później, podczas eksploatacji, na takim stropie nie powinny się pojawić żadne zarysowania. Ze względu na dość nierówną i porowatą powierzchnię zaleca się przed gipsowaniem pokrycie stropu warstwą tynku cementowo-wapiennego.

Stropy z płyt z betonu komórkowego

Można je obciążać zaraz po ułożeniu i nie wymagają one stosowania podpór montażowych.
W porównaniu z żelbetowymi stropami gotowymi mają niższy współczynnik przewodzenia ciepła, co ma znaczenie na przykład w przypadku poddaszy nieużytkowych. Najczęściej stosuje się je w domach, których ściany są z betonu komórkowego.
Cechy szczególne. Płyty stropu są wykonane ze zbrojonego betonu komórkowego. Mają grubość 10,5-30 cm (najczęściej 24 cm), szerokość 60 cm, a długość 600-750 cm. Można też zamówić płyty o długości pośredniej. Wzdłuż bocznych krawędzi są one wyprofilowane na pióro i wpust, co zapewnia dobrą współpracę płyt w stropie.
Montaż płyt. Do przenoszenia płyt używa się specjalnych zawiesi szczękowych. Jeżeli ściany są wymurowane z elementów łączonych na cienkie spoiny, ich powierzchnia jest gładka i wystarczy w miejscu oparcia płyty zastosować cienkowarstwową zaprawę. Jeśli zaś spoiny są grube, przed ułożeniem płyty powierzchnię pokrywa się warstwą zaprawy cementowej w celu jej dokładnego wyrównania.
Płyty kładzie się w odległości około 30 cm od płyt ułożonych wcześniej i przesuwa się je za pomocą urządzenia pozwalającego na dociśnięcie wyprofilowanych na pióro i wpust obrzeży.
Zbrojenie. Wieniec zbroi się dopiero po ułożeniu płyt, żeby go nie uszkodzić. Do niego dowiązuje się pręt o średnicy 8 mm, który układa się na całej długości styku między płytami (choć teoretycznie wystarczyłoby układać go tylko na 90 cm w głąb styku, w praktyce dużo wygodniejsze jest zbrojenie całości). Dodatkowo przy ścianach o szerokości co najmniej 30 cm, na których stosuje się płytkę osłaniającą wieniec, nad wieńcem (nad zakotwionymi prętami ze styku płyt) układa się zbrojenie spoiny wspornej. Nie robi się tego w przypadku braku płytki osłaniającej, kiedy wieniec dochodzi do krawędzi ściany (trzeba wówczas ocieplić ścianę od zewnątrz). Na ścianie wewnętrznej również należy wykonać wieniec, ale nie ma potrzeby zbrojenia poprzecznego spoiny wspornej, gdyż obciążenie z górnej kondygnacji rozkłada się równomiernie.
Betonowanie stropu. Tak jak w przypadku stropów z płyt kanałowych i tutaj zużycie betonu jest niewielkie – betonuje się tylko styki, podciągi i wieńce.
Wykończenie. Płyty z betonu komórkowego mają bardzo gładką powierzchnię, wystarczy więc wypełnić styki gładzią gipsową i je zaszpachlować.


Trudne miejsca – otwory

W stropie typu filigran. Wszelkie duże otwory – jak klatka schodowa, przejście komina, piony instalacyjne i wycięcia – są uwzględnione w projekcie stropu i płyta o odpowiednim kształcie powinna się znaleźć podczas montażu na właściwym miejscu. Małe otwory, o średnicy do 20 cm, nie muszą być wykonywane w zakładzie, dopuszcza się wiercenie otworu w płycie i wstawienie na czas betonowania wkładki (na przykład ze styropianu). Oczywiście wiercenie nie może naruszyć zbrojenia ani uszkodzić powierzchni płyty, powodując powstanie spękań.
W stropie z płyt kanałowych. Najwięcej problemów przysparza otwór na schody. Zbyt mała szerokość płyt nie pozwala na oparcie ich na ścianach otaczających otwór (który ma szerokość co najmniej 1,80 m). Można zastosować w tym miejscu układ mieszany, czyli oprzeć prefabrykat na podporach prostopadle do reszty albo wykonać podciąg – stalowy lub żelbetowy. Będzie on widoczny od dołu.
Przejście pionów instalacyjnych umożliwiają płyty instalacyjne mające w narożniku zazbrojone wycięcia o różnych wymiarach zależnych od ilości przewodów. Drobne otwory – do 12 cm – można wiercić samodzielnie, ale zawsze przez kanały, nie wolno naruszyć przegród między nimi.
W stropie z płyt sprężonych. Takie płyty pozwalają w wygodny i estetyczny sposób wykończyć otwór na schody. Wykorzystuje się do tego krótsze płyty. Niepotrzebny jest podparty na ścianach podciąg, krótszą płytę zagłębia się w żelbetowym wymianie zakotwionym na końcach w sąsiednich płytach długich. Od dołu go nie widać, bo ma taką samą grubość jak strop.
Duże wycięcia w płycie, sięgające 1 m, powinny być ustalane na etapie projektu. W zależności od ich usytuowania mogą być potrzebne tymczasowe wstawki, które usuwa się po zamontowaniu płyty.
Przy wycięciach rzędu 1-2,5 m oprócz wstawek stosuje się też dodatkowe zbrojenie tymczasowe. Można też zestawiać płyty z wycięciami obok siebie w celu stworzenia długiego lub szerokiego otworu – na przykład przy przejściu mocno rozbudowanego komina. Niedopuszczalne jest wykonywanie wycięć w płytach przeciętych wzdłużnie.
Otwory przeznaczone na pojedyncze przewody instalacyjne można samodzielnie wiercić na budowie, oczywiście wyłącznie w kanałach płyt. Trzeba tylko pamiętać o zachowaniu maksymalnych wymiarów otworu: wzdłuż kanału można wyciąć otwór o długości nawet 60-70 cm, natomiast wzdłuż czoła płyty pojedyncze otwory 13-15 cm, które nie mogą leżeć w jednej linii w kilku sąsiednich kanałach.
W stropie z płyt z betonu komórkowego. Otwór na schody o szerokości do 125 cm (dwie płyty stropowe), na przykład przy schodach kręconych, może być wykonany przy użyciu wieszaka stalowego. W przypadku większych otworów konieczny jest podciąg żelbetowy lub stalowy. Stalowy z dwuteownika można ukryć w stropie, opierając prefabrykaty na poszerzonej dolnej półce. W płytach można zrobić fabrycznie wycięcia o wymiarach 25 x 25 cm, co przy dosunięciu dwóch wyciętych na obrzeżu płyt daje otwór 50 cm. We własnym zakresie, bez potrzeby dozbrajania, można wiercić otwory o średnicy do 15 cm. Przy szerszych otworach rozsuwa się płyty, tworząc prześwit około 60 cm, i umieszcza się w wycięciu stalowe wieszaki (wymiany). Na nich opiera się krótszą płytę.

Trudne miejsca – wsporniki

W stropie typu filigran. Aby go zrobić, w miejscu połączenia ze stropem właściwym umieszcza się łącznik zbrojenia z wkładką izolacyjną. W ten sposób powstaje ciągła płyta pozbawiona mostka termicznego, wypoziomowana i współpracująca z konstrukcją stropu.
W stropie z płyt kanałowych. Nie ma możliwości wykonania wsporników.
W stropie z płyt kanałowych sprężonych. Możliwe jest wykonanie wspornika przez przedłużenie płyt zakotwionych w dwóch przeciwległych wieńcach. Musi o tym jednak zdecydować uprawniony projektant. Wysięg takiego wspornika może sięgać 1,8 m. W co drugim kanale i w stykach między płytami dokłada się wówczas górne zbrojenie, wygięte i zakotwione na wyliczone przez projektanta długości, a później zabetonowane. Jest to wygodne rozwiązanie, ale, niestety, ma podstawową wadę – tworzy mostek termiczny. Nie ma możliwości umieszczenia na styku ze ścianą zewnętrzną żadnej wkładki izolującej, nie da się też obniżyć samego wspornika, żeby pokryć go polistyrenem ekstrudowanym. Można w tym celu nieco wyżej umieścić drzwi balkonowe, ale wtedy powstanie kilkucentymetrowy uskok i na balkon będzie prowadzić „schodek”. Poza tym mogłoby to naruszyć wspólny poziom wszystkich nadproży okiennych. Miejscem, do którego taki wspornik nadaje się bez zastrzeżeń, jest balkon wewnętrzny – na przykład nad podwyższonym salonem w domu.
W stropie z płyt z betonu komórkowego. Wspornik można uzyskać, wysuwając płyty stropowe na maksymalnie 1,50 m. Zaprojektowany w ten sposób strop nie ma mostka termicznego, gdyż tak powstała płyta balkonowa jest zrobiona z cieplejszego materiału niż zwykła płyta żelbetowa. 



Cieplejszy filigran

Istnieje odmiana stropów typu filigran z wypełnieniem styropianowym. Około 40% mieszanki betonowej zostaje w nim zastąpione wkładkami styropianowymi, co znacznie obniża ciężar stropu (częściowo również koszt) oraz zapewnia lepszą izolacyjność termiczną. Ma to znaczenie na przykład wtedy, kiedy poddasze przez jakiś czas pozostaje nieogrzewane.
Taki strop ma grubość 18-24 cm, rozpiętość do 7,2 m i przenosi nieco mniejsze obciążenia – do 7,5 kN/m² – co w domach jednorodzinnych nie ma specjalnego znaczenia (obliczeniowe obciążenia użytkowe w domach mieszkalnych to 1,5-2 kN/m²).

Podparcie gwarancją sukcesu
Nie warto natomiast decydować się na fałszywe oszczędzanie przy okazji robienia podpór montażowych i stosować na nie okrąglaków z lasu. Na tym etapie dbałość o szczegóły jest warunkiem prawidłowego funkcjonowania stropu i całej konstrukcji budynku! Odpowiednie podpory często można wypożyczyć na czas budowy od producenta płyt. Najlepiej, gdy są wyposażone w mechanizm śrubowy do regulacji wysokości.

W oczekiwaniu na montaż
Jeżeli nie można montować stropu „z kół”, trzeba zadbać o przygotowanie składowiska. Podłoże musi być równe i stabilne. Pierwsza płyta powinna leżeć na kantówkach 15 x 15 cm o długości nie mniejszej od długości płyty. Następne płyty przekłada się deskami 15 x 3 cm w odległości 25 cm od krawędzi płyt. Gdy płyty są dłuższe niż 6 m, należy stosować trzy punkty podparcia. Na jednym stosie nie może być więcej niż sześć prefabrykatów.

Synchronizacja w czasie
Firma wykonawcza ustala termin dowozu prefabrykatów na konkretną godzinę i jeżeli nie dysponuje ona dźwigiem, warto go zamówić w tym samym czasie, żeby nie rozładowywać płyt na składowisko. Przed dostawą, jeśli to konieczne, trzeba przygotować podpory, inaczej dźwig będzie musiał przyjeżdżać ponownie. Taka synchronizacja jest praktyczna i przynosi oszczędności.

Ceramiczne stropy gotowe
Tego typu strop gotowy zdobył już popularność na rynku niemieckim. Na naszym rynku też powinny się one niedługo pojawić. Jest to wygodniejsza odmiana stropu gęstożebrowego przygotowywana w całości w zakładzie prefabrykacji. Ceramiczne pustaki stropowe układa się na maszynie taśmowej, ich styki zazbraja się i później uzupełnia betonem. Po uzyskaniu całkowitej wytrzymałości gotową płytę można przetransportować na budowę. Grubość stropu to 21,5 cm, szerokość płyt – 100-250 cm. 


Podsumowanie

Kolejność robót przy wykonywaniu stropu gotowego- Zapoznanie się z dokumentacją projektową i wytycznymi wykonania stropu;
- ustalenie terminu dostawy prefabrykatów i ewentualnie zamówienie dźwigu;
- ustawienie podpór montażowych;
- ustawienie rusztowań w miejscach, gdzie będzie utrudnione naprowadzanie płyty na podporę (na przykład przy wąskiej ścianie wewnętrznej);
- sprawdzenie wypoziomowania podpór stałych (ściany, podciągi);
- oczyszczenie powierzchni oparcia płyt i ewentualnie naniesienie zaprawy;
- ułożenie płyt;
- sprawdzenie ułożenia od spodu;
- wykonanie deskowania obrzeży stropu, otworów i innych elementów betonowanych na budowie;
- ułożenie przewodów instalacji;
- ułożenie zbrojenia montowanego na budowie;
- oczyszczenie i nawilżenie powierzchni prefabrykatów, które będą się stykały z mieszanką betonową;
- ułożenie mieszanki betonowej;
- wyrównanie betonowanej powierzchni;
- usunięcie wyciśniętej zaprawy lub betonu od dołu stropu przed ich stwardnieniem.


Strop typu filigran

Strop z płyt kanałowych

Pręt kotwiący strop w wieńcu.

Połączenie płyty bez wbetonowanych prętów z wieńcem.

Połączenie płyt na podporze pośredniej.

Strop z płyt sprężonych

Oparcie powierzchni czołowej płyt.

Oparcie powierzchni bocznej płyt.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty