Taras bez przecieków nad pomieszczeniem ogrzewanym


Taras może być źródłem dużej satysfakcji, ale także kłopotów. Najbardziej uciążliwym ich przejawem są przecieki i niszczenie pomieszczenia położonego bezpośrednio pod tarasem.

Częstym rozwiązaniem w domach budowanych jeszcze kilka lat temu jest taras znajdujący się nad pomieszczeniem ogrzewanym: garażem lub pokojem dziennym o charakterze reprezentacyjnym. Jest on tym elementem domu, który kojarzy się z miejscem odpoczynku w otwartej przestrzeni, a jednocześnie blisko schronienia, jakim jest dom. Jednak brak sensownej koncepcji tarasu, świadomości wagi zaprojektowania wszystkich detali, a w końcu należytego wykonawstwa może doprowadzić do tego, że taras stanie się utrapieniem zamiast synonimem przyjemności. Utrapieniem kosztownym, ponieważ jego skuteczna naprawa jest zazwyczaj bardzo kłopotliwa i droga. Szczególna trudność wykonania tarasu wynika z zależności pracy całości od samodzielnej i łącznej poszczególnych jego elementów.
Aby uniknąć rozczarowań, warto zwrócić szczególną uwagę na ten element budynku i przyjąć następującą drogę postępowania:
- zwołać naradę rodzinną, aby ustalić wymagania, jakim będzie musiał odpowiadać taras, i sposób, w jaki będzie on używany;
- uczulić projektanta na to, aby taras spełniał wymagania inwestora, co będzie miało wyraz w rysunkach projektu, na których detale będą narysowane zrozumiale. Należy to zrobić także wtedy, gdy kupuje się projekt typowy. Czytelne rozrysowanie detali projektowych ułatwi inwestorowi nieznającemu się na budownictwie nadzór nad pracami. Powinny też być jasno określone parametry techniczne materiałów budowlanych użytych do budowy tarasu;
- jeżeli istnieje ryzyko przedłużenia budowy, co w polskich warunkach często się zdarza, należy to przewidzieć zarówno przy wyborze technologii wykonania tarasu, jak i przy planowaniu procesu budowy;
- pomimo że budynek i jego elementy w przeciwieństwie na przykład do samochodu z pozoru nie podlegają żadnym ruchom, to jednak są poddane licznym obciążeniom o charakterze zmęczeniowym. Dlatego też wymagają okresowych przeglądów i napraw.

 


Poranną kawę lub popołudniową herbatę miło jest wypić na świeżym powietrzu, korzystając jednocześnie z udogodnień, jakie nam daje bliskość wnętrza domu.
Ustalamy funkcje tarasu
Czego inwestor może się spodziewać po tarasie? Weźmy pod uwagę wszystkie możliwości. Po pierwsze, ma on chronić pomieszczenia znajdujące się pod nim przed przenikaniem wody. Ma też, podobnie jak stropodach, chronić to pomieszczenie przed utratą ciepła.
Warstwy tarasu powinny latem zapewniać odpowiednią stateczność cieplną pomieszczenia, które przekrywają, tak aby nie dochodziło do jego przegrzania. Można to osiągnąć między innymi poprzez pogrubienie konstrukcyjnej płyty żelbetowej stropu, na którym znajduje się taras.
Po drugie, taras musi przenieść ciężar osób, które będą na nim przebywać w tym samym momencie. Trzeba przy tym uwzględnić możliwość organizowania przyjęć na tarasie, gdy powstanie konieczność przeniesienia obciążenia większego niż zazwyczaj.
Taras może też w części lub nawet całości spełniać funkcję ogrodu. Można go przeznaczyć na część zieloną dla dorosłych, jeżeli ogród chcemy oddać we władanie dzieciom. Od wieku dzieci, czyli potencjalnych użytkowników tarasu, musimy uzależnić rodzaj barier, tak aby zapewniały jego bezpieczne użytkowanie.
Część powierzchni tarasu można przeznaczyć na ogród zimowy, który uniezależni jej użytkowanie od warunków pogodowych.
Jest także taka możliwość, że poziom tarasu w przyszłości będzie służył jako podłoga nadbudowanego pomieszczenia domu (bo na przykład powiększy się rodzina).

Dobieramy warstwy

Jeżeli ustaliliśmy już wymagania funkcjonalne w odniesieniu do tarasu, to musimy zadbać o konsekwentny wybór technologii zarówno wykonania tarasu jako całości, jak i jego detali. Podstawowym warunkiem prawidłowej pracy tarasu jest ochrona pomieszczenia znajdującego się pod nim przed przeciekami, czyli warunek szczelności. Za to odpowiada nie tylko hydroizolacja, lecz także wszystkie warstwy, które będą się znajdować ponad nią. Woda spadająca na taras jest odprowadzana bezpośrednio z jego górnej powierzchni (czyli tej, po której chodzimy) oraz z warstw znajdujących się powyżej hydroizolacji, do których przenika. Aby woda była sprawnie odprowadzana, konieczne jest zrobienie spadków górnej powierzchni tarasu i hydroizolacji (około 2%).
Brak możliwości odprowadzenia wody z powierzchni hydroizolacji prowadzi do przyspieszonej destrukcji tarasu. Wszystkie jego warstwy może zniszczyć zarówno woda atmosferyczna (deszcz, śnieg, lód), jak i temperatura. Zmiana temperatury wpływa na zmianę stanu skupienia wody znajdującej się w warstwach tarasu (zimą poprzez zwiększenie objętości przy zamarzaniu, a latem przy parowaniu), a także na zmianę wymiarów tych warstw.
Na destrukcyjne oddziaływanie wody i temperatury (a także wiatru czy promieni ultrafioletowych) taras jest narażony cały czas. Dlatego rodzaj i układ wszystkich warstw powyżej hydroizolacji mają służyć maksymalnemu ograniczeniu skutków tego oddziaływania, a szczególnie zapewnieniu szczelności hydroizolacji. W zależności od sposobu ochrony układ warstw tarasu może być klasyczny lub odwrócony.
W układzie klasycznym hydroizolacja jest ułożona powyżej termoizolacji. Jej zabezpieczenie przed czynnikami destrukcyjnymi polega na zrobieniu warstwy poślizgowej pomiędzy hydroizolacją a warstwami położonymi powyżej i możliwości pomieszczenia oraz transportu wody (zmienianej w lód lub parę) w warstwie pomiędzy jastrychem a hydroizolacją. Obecnie osiąga się to poprzez stosowanie mat tłoczonych i perforowanych z tworzyw sztucznych.
W układzie odwróconym termoizolacja jest umieszczona powyżej hydroizolacji i stanowi jej dodatkowe zabezpieczenie przed wpływem temperatury. Zewnętrzne oddziaływania są w ten sposób najbardziej osłabiane. Jednak w tym przypadku ocieplenie musi zachowywać właściwości termoizolacyjne po zamoczeniu. Materiałem, który spełnia ten warunek, jest polistyren ekstrudowany.
Taki układ może okazać się dobry, jeśli istnieje ryzyko, że budowa domu będzie długotrwała, a środki na nią mogą być ograniczone. Można się zdecydować na taki wariant tarasu odwróconego, którego wstępne koszty będą niższe przy jednoczesnym prawidłowym funkcjonowaniu tego elementu budynku. Można jako warstwę wierzchnią zastosować płyty betonowe i w późniejszym czasie zmienić je na inne, bardziej efektowne, a płyty wykorzystać w ogrodzie. Pozwala to na użycie tej samej termoizolacji oraz geotekstyliów w ostatecznej wersji tarasu.

Uwaga! Warstwy tarasu położone powyżej hydroizolacji także muszą być odporne na czynniki atmosferyczne. Dlatego płytki wykończeniowe oraz klej do ich układania i zaprawa do spoinowania muszą być mrozoodporne.

Zwracamy uwagę na detale

Na odpowiednim poziomie. Płyta konstrukcyjna tarasu musi być zaprojektowana na takim poziomie, aby było miejsce na wszystkie jego warstwy. Wiąże się to z wysokością położenia otworów drzwiowych ponad płytą. Zbyt mało miejsca może prowadzić do tego, że górny poziom tarasu jest położony powyżej progu drzwi prowadzących do domu. Wtedy woda z tarasu wlewa się do pomieszczenia zarówno podczas deszczu, jak i przy zaleganiu śniegu w pobliżu drzwi.
Ze sprawdzoną hydroizolacją. Trzeba zadbać o to, aby została wywinięta do otworu drzwiowego i na ściany otaczające taras na wysokość minimum 15 cm nad projektowany poziom powierzchni tarasu. Zabezpiecza się ją blachą, cokołem z płytek ceramicznych lub innym materiałem dostosowanym do rodzaju wykończenia tarasu.
Wszelkie połączenia hydroizolacji z elementami odprowadzającymi wodę – ścianą, ościeżnicą drzwi – powinny być sprawdzone, a po przejrzeniu hydroizolacji trzeba zrobić jej próbę wodną.
Przeprowadza się ją przed ułożeniem pozostałych warstw tarasu. W miarę możliwości trzeba tymczasowo odciąć odpływ wody z tarasu i zalać go wodą na minimum 24 godziny, a po tym czasie sprawdzić, czy nie nastąpiły przecieki.
Zawsze z dylatacją. Niezależnie od tego, czy taras jest klasyczny, czy odwrócony, warstwę dociskową z jastrychu trzeba oddzielić szczelinami dylatacyjnymi od ścian budynku i innych elementów, a powierzchnię podzielić na pola dylatacyjne. Powinny one mieć kształt kwadratu i choć wymiar boku może mieć maksymalnie 5 m, to lepiej, aby nie był większy niż 2,5 m. Wydzielone pola należy zazbroić siatką. Pomiędzy nimi najlepiej zastosować wkładki dylatacyjne z tworzywa sztucznego, które dopasowują się do szczeliny dylatacyjnej i szczelnie ją wypełniają.
Szczeliny dylatacyjne w warstwie jastrychu należy wykonać również w warstwie wykończeniowej. Jeśli wykończeniem są płytki, to spoina nad dylatacją w jastrychu musi także zostać wypełniona odpowiednią listwą dylatacyjną lub silikonem. Brak dylatacji lub nieprawidłowe jej wykonanie czy zaprojektowanie prowadzi do przyspieszonej destrukcji tarasu.
Z bezpiecznymi balustradami. Nie chodzi tu tylko o bezpieczeństwo osób znajdujących się na tarasie. Częstym błędem jest stosowanie barier, które przebijają wszystkie warstwy tarasu, łącznie z hydroizolacją. Wtedy okolice słupków mocujących bariery są miejscem przedostawania się pod nią wody.
Tych przecieków można uniknąć dzięki mocowaniu barier od czoła ściany, zrobieniu bariery w formie betonowych rabat ustawionych na hydroizolacji czy innemu rozwiązaniu, które zapewni ciągłość hydroizolacji.
Z drożnym odprowadzeniem. Musi ono zapewniać odprowadzenie wody ze wszystkich warstw tarasu. Może ona spływać tradycyjnie do rynny zamontowanej po obwodzie tarasu lub do rury spustowej. Trzeba dbać o to, żeby nie zbierały się tam zanieczyszczenia hamujące odpływ wody.

Stale pod kontrolą
Taras ciągle jest poddawany destrukcyjnym wpływom atmosferycznym. Jeżeli jeszcze w części jest dachem zielonym, dochodzą dodatkowe czynniki niszczące w postaci korzeni, które mogą przebić hydroizolację.
Nawet przy prawidłowym zaprojektowaniu i wykonaniu tarasu należy liczyć się ze zniszczeniem elementów jego nawierzchni: wykruszaniem się spoin pomiędzy płytkami, odspojeniem pojedynczych płytek nawierzchni, samozasiewem niepożądanych roślin (zwłaszcza przy części zielonej), zbieraniem się zanieczyszczeń w okolicy wpustów odwodnieniowych i w rynnach.
Dlatego systematycznie powinniśmy kontrolować taras, czyścić i na bieżąco naprawiać uszkodzenia w ich początkowym stadium.


Dobre układy
Taras o klasycznym układzie warstw.

Taras o odwróconym układzie warstw.  
                         
Tarasowe problemy



Taras nad pomieszczeniem ogrzewanym, jakich wiele w domach-kostkach z lat 70. Z pozoru wszystko jest w porządku.

O kłopotach świadczy jednak stan stropu w pomieszczeniu pod tarasem. Taras nie spełnia podstawowej funkcji – nie chroni przed przeciekami.

Miejsca przecieków. Częstym błędem jest stosowanie barier, które przebijają wszystkie warstwy tarasu, łącznie z hydroizolacją.  

                                             Dobre rozwiązania


Bariera powstanie z betonowych rabat, których elementy wsporcze oparto na hydroizolacji bez jej przebijania.

Balustrada z krótszymi prętami przytwierdzona do betonowych kolumn.

Naprawa tarasu. Wywinięcie hydroizolacji na ściany domu ochroni przed przeciekami.
                                                 
                                                          Na styku ze ścianą
Styk tarasu ze ścianą domu.

Styk tarasu ze ścianą domu pod otworem drzwiowym.

Odprowadzenie wody do rury spustowej


Podsumowanie
To powinno być w projekcie
Bez dobrego projektu nie ma dobrego tarasu. Powinny w nim być uwzględnione wszystkie detale zapewniające dobre funkcjonowanie tego elementu domu:
- wykończenie tarasu przy wywinięciu hydroizolacji na ścianę;
- odprowadzenie wody do rynny lub rury spustowej zapewniające odprowadzenie wody ze wszystkich warstw;
- zwymiarowany rozkład warstw;
- rozwiązanie dylatacji warstwy dociskowej;
- połączenie hydroizolacji z otworem drzwiowym;
- sposób montażu barier tarasu.
W zależności od konkretnego tarasu i użytych materiałów liczba potrzebnych do odbioru detali będzie się oczywiście zmieniać. Różne będą też ich szczegółowe rozwiązania.
Tak samo jednoznacznie jak detale powinny być w projekcie określone materiały budowlane użyte do budowy tarasu. Szczególne znaczenie ma określenie rodzaju hydroizolacji. Na przykład opis hydroizolacji „papa zgrzewalna” jest niewystarczający. Powinno raczej być: dwie warstwy termozgrzewalnej papy asfaltowej modyfikowanej SBS, na nośniku poliestrowym, grubości 4 mm.

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty