Tarasy do góry nogami. Zasady budowy tarasów odwróconych


To spore wyzwanie dla konstruktora i wykonawcy. Musi być tak zaprojektowany, aby nie szkodziły mu deszcze, zalegający śnieg, upał, mróz, nagłe zmiany temperatury i obciążenia użytkowe. Jemu, ale również tej części domu, nad którą się znajduje.

Przez nieszczelny taras wilgoć może wniknąć w ściany, zalać elewację, doprowadzić do zagrzybienia, a na dłuższą metę także do pękania murów.
Najprostszym rozwiązaniem, a więc najbardziej odpornym na ewentualne błędy, będzie budowa tarasu o odwróconym układzie warstw. W takim tarasie, inaczej niż w tradycyjnym, izolacja przeciwwodna jest ułożona na płycie betonowej, a nie na warstwie izolacji termicznej. Ponieważ ocieplenie takie będzie narażone na kontakt z wodą, należy je zrobić z materiału całkowicie odpornego na wilgoć. Najlepsze będą do tego płyty z polistyrenu ekstrudowanego o wytrzymałości na ściskanie 300-500 kPa, z krawędziami przystosowanymi do montażu na zakład.


Taras odwrócony to z jednej strony funkcjonalne miejsce wypoczynku, a z drugiej – dach nad znajdującym się niżej pomieszczeniem. Można go tak zaprojektować, żeby wyglądał jak mały ogródek.
Autor: AUSTROTHERM
Płyty polistyrenowe z krawędziami wyprofilowanymi na zakład łatwo można zdemontować, gdy zajdzie potrzeba naprawy spodnich warstw tarasu.
Autor: BASF

Wszystko spłynie!

Taras odwrócony nie obejdzie się bez skutecznego odwodnienia. Jego powierzchni trzeba więc nadać spadek. Wielkość spadku zależy od użytej izolacji przeciwwodnej i wynosi zazwyczaj 1,5-2%. Należy też zapewnić odpowiedniej wielkości odpływ deszczówki, który będzie odbierał wodę spływającą z wierzchu izolacji termicznej oraz przeciwwodnej. Charakterystyczne jest to, że woda będzie spływać z tarasu odwróconego na kilku poziomach. Najwięcej po warstwie termoizolacji i nieznaczna ilość po hydroizolacji. Po hydroizolacji spływa tylko woda, która zdołała się przedostać przez styki płyt polistyrenowych.

Warstwa po warstwie

Budowę tarasu należy rozpocząć od zrobienia na stropie warstwy spadkowej, na której układa się hydroizolację: papy bitumiczne, folie polimerowe, masy asfaltowe. Decydując się na jednowarstwową folię polimerową, należy ułożyć najpierw 3- lub 5-milimetrową warstwę oddzielającą z pianki polietylenowej. Uchroni ona folię przed uszkodzeniem przez szorstki beton. W przypadku stosowania hydroizolacji z mas asfaltowych i pokryć bitumicznych wykonywanie warstwy rozdzielającej nie jest konieczne.
Na hydroizolacji układa się jednowarstwowo płyty z polistyrenu ekstrudowanego. Zostają one później przykryte geowłókniną i warstwą dociążającą, która będzie stanowić zarazem nawierzchnię tarasu.

Plan zagospodarowania

Taras odwrócony można wykończyć w tradycyjny sposób – płytkami ceramicznymi. Konstrukcja ta daje jednak większe możliwości, z których warto skorzystać. Nawierzchnię można zrobić ze żwirku. Nadają się do tego również płyty betonowe lub specjalne płyty tarasowe. Gdy taras jest wystarczająco duży, można go zamienić nawet w małe boisko do koszykówki.
Jednak najciekawszym pomysłem na zagospodarowanie tarasu jest zrobienie na jego powierzchni prawdziwego ogrodu – z rabatami, drzewkami i alejkami. Wówczas nic nie stoi na przeszkodzie, aby na jednej powierzchni zastosować kilka rodzajów nawierzchni.

Taras z nawierzchnią żwirową

Żwir jest najpopularniejszym materiałem wykończeniowym na tarasy odwrócone. Ponieważ ciężko się po nim chodzi, najlepiej zagospodarować w ten sposób tylko część tarasu albo na żwirze ułożyć ścieżki z płyt chodnikowych. Żwir jest też balastem dociskającym położone niżej warstwy. Chroni również przed rozprzestrzenianiem się ognia. W pewnym stopniu poprawia także izolacyjność termiczną tarasu. Trzeba jednak sprawdzić w projekcie, czy taras jest w stanie przenieść obciążenie żwirem (1 m² jego warstwy grubości 10 cm waży około 180 kg).
Zazwyczaj do tarasów stosuje się 5-10-centymetrową warstwę żwiru o frakcji 16-32 mm. Drobniejszy żwir mógłby być podrywany przez wiatr. Między termoizolacją a żwirem warto umieścić warstwę geowłókniny charakteryzującej się wysoką paroprzepuszczalnością, aby umożliwić odparowywanie wody deszczowej. Warto wybierać żwir płukany, bez zanieczyszczeń, a jeśli jest zanieczyszczony, należy pod nim bezwzględnie ułożyć geowłókninę w celu uniknięcia przedostawania się zanieczyszczeń do instalacji odprowadzającej wodę.

Taras pokryty płytami chodnikowymi

Tutaj również wykorzystuje się żwir, ale o frakcji 4-8 mm, tworzący warstwę 3-5-centymetrowej. Na niej układa się płyty chodnikowe. W taki sposób można pokryć cały taras lub wykonać ścieżki i podesty na tarasie wykończonym żwirem. Gdy taras nie może być poddany zbyt dużym obciążeniom, podsypkę ze żwiru warto zastąpić specjalnymi podkładkami dystansowymi. Ustawia się je na warstwie ocieplenia.


Podkładki dystansowe można regulować do żądanej wysokości. Umożliwiają one utworzenie równych spoin między płytami tarasowymi.
Autor: DOW
W tarasie zielonym między ziemią a ociepleniem powinna się znaleźć warstwa drenażowa. Można ją zrobić z folii kubełkowej pokrytej geowłókniną.
Autor: GEFINEX

Taras pokryty płytkami ceramicznymi

W tym przypadku dolne warstwy tarasu pozostają bez zmian, ale na termoizolacji robi się zbrojoną wylewkę betonową o grubości minimum 5-6 cm. Do wylewki przykleja się płytki ceramiczne w identyczny sposób jak na tarasach o tradycyjnej budowie.
Czasem, aby osiągnąć odpowiedni poziom posadzki tarasowej, trzeba połączyć wylewkę betonową z warstwą żwiru. Wtedy na polistyrenie przykrytym geowłókniną rozkłada się 3-5-centymetrową warstwę żwiru o frakcji 4-8 mm, pokrywa geowłókniną lub papierem impregnowanym, a następnie robi się wylewkę i układa płytki.

Taras zielony

Jest to idealny pomysł dla wszystkich zapalonych ogrodników, którym nie wystarcza działki, aby realizować swoje hobby. Układ warstw przy tworzeniu tarasu zielonego wygląda następująco:
- warstwa spadkowa, na której jest ułożona hydroizolacja (najlepiej odporna na penetrację korzeni);
- termoizolacja z płyt polistyrenowych przykrytych geowłókniną;
- warstwa drenażowa zrobiona na geowłókninie. Spełnia ona bardzo ważną funkcję. Odprowadza nadmiar wody lub magazynuje ją w ilościach niezbędnych do nawadniania roślin w czasie suszy. Umożliwia także przewietrzanie gleby. Warstwę tę wykonuje się najczęściej ze żwiru lub z keramzytu, a czasem z plecionej maty z tworzywa sztucznego;
- geowłóknina o gramaturze 110-140 g/m². Jest układana w celu zapobiegania wypłukiwania cząsteczek glebowych, które mogłyby zamulić warstwę drenażową;
- 8-10-centymetrowa warstwa wegetacyjna – gleba odpowiednio dobrana do roślin, jakie zamierzamy hodować.
Tarasy zielone mogą być uprawiane ekstensywnie lub intensywnie. W niektórych przypadkach, przy uprawie ekstensywnej, warstwa wegetacyjna może być połączona z warstwą odwadniającą. Jest ona wtedy wykonana z gliny łupkowatej o minimalnej grubości 8-10 cm, pełniącej jednocześnie funkcję odwodnienia. Daje to możliwość pominięcia warstwy odwadniającej.
Rośliny stosowane przy tym typie uprawy to: rozchodniki, trawy i mchy, czyli takie, które mają małe wymagania i jednocześnie zwiększoną odporność.
Uprawa intensywna wymaga większego nakładu pracy i zaangażowania zarówno przy sadzeniu, jak i podczas pielęgnacji. Grubość gleby przy uprawie intensywnej powinna wynosić co najmniej 20 cm.
Do tego typu upraw stosuje się trawy, krzewy i drzewa mające większe wymagania co do podłoża, dlatego podłoże trzeba odpowiednio nawozić.

Budowa tarasów odwróconych z różnymi nawierzchniami

Nawierzchnia ze żwiru


Wersja z warstwą wyrównującą.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Wersja bez warstwy wyrównującej.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Nawierzchnia z płyt


Wersja z płytami chodnikowymi na żwirze.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Wersja z płytami chodnikowymi na podkładkach.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Nawierzchnia z płytek ceramicznych




Wersja z podsypką ze żwiru.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Wersja bez podsypki.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Taras zielony


Uprawa ekstensywna.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Uprawa intensywna.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Taras odwrócony

Zalety
- przy jego budowie może być mniej mokrych prac niż w przypadku tarasu tradycyjnego;
- konstrukcja jest w miarę prosta i „błędoodporna”;
- hydroizolacja ma zawsze podobną temperaturę. Nie powstają tam więc naprężenia mogące powodować jej rozerwanie;
- można obsadzić go roślinami;
- o ile nie jest obsadzony roślinami lub oklejony płytkami, w razie awarii można go zdemontować, by dokonać naprawy.

Wady
- może bardziej obciążać strop niż taras tradycyjny;
- jego wykonanie jest droższe, gdyż polistyren ekstrudowany jest dość kosztownym materiałem;
- taras taki, zwłaszcza ten wykończony żwirem, jest trudny do utrzymania w czystości;
- trudno jest wykonać w nim system odwadniający, zwłaszcza połączenie wpustów z rurami spustowymi.

Obrzeża tarasów odwróconych


Taras wykończony żwirem.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Taras wykończony płytami chodnikowymi.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki



Taras wykończony płytkami ceramicznymi.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Taras zielony (uprawa intensywna).
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Wpusty dachowe w tarasach odwróconych

Nadmiar wody z powierzchni tarasu jest odprowadzany za pośrednictwem wpustów dachowych. Najczęściej wystarczy jeden. Najlepiej, by był on umieszczony w którymś z narożników. Warstwa spadkowa lub inne warstwy tarasu powinny być nachylone w jego kierunku, tworząc 1,5-2-procentowy spadek. Wpust łączy się z rurą spustową zamontowaną najczęściej na zewnątrz domu. W tym celu rura łącząca wpust z rurą spustową, biegnąca od spodu stropu, musi przechodzić przez ścianę zewnętrzną budynku. Takie przejście musi być dookoła starannie zaizolowane termicznie, a i tak nie uniknie się w tym miejscu mostka termicznego. Jeśli pod tarasem znajduje się pomieszczenie mieszkalne, rurę spustową biegnącą pod sufitem najlepiej będzie zamaskować, zabudowując ją płytami g-k lub g-w. Można też ukryć taką instalację pod sufitem podwieszanym. Jeżeli jest to możliwe, najkorzystniejszym rozwiązaniem będzie zamontowanie wpustu bocznego. Umieszcza się go w murku okalającym taras (w tak zwanej ściance attykowej). Wpust łączy się wtedy z rurą spustową biegnącą na zewnątrz, przy ścianie.


Wpust w tarasie wykończonym płytami chodnikowymi (na podkładkach).
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Wpust w tarasie wykończonym płytami chodnikowymi (na żwirze).
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki



Wpust w tarasie wykończonym płytkami ceramicznymi.
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki
Wpust w tarasie zielonym (uprawa ekstensywna).
Autor: Agnieszka Sternicka , Marek Sternicki

Poznaj swoją przyszłość

Jedna z najlepszych wróżek w Polsce Wróżka Mira Elżbieta Sobczyk odpowiada na pytania na swoim Facebooku  lub przez e-mail. Problemy ze zdrowiem lub w sprawach "miłosnych" ? A może interesują Cię kwestie finansowe?  Sprawdź swoją przyszłość. Jej odpowiedzi pomogły już tysiącom ludzi w Polsce. Można się z nią skontaktować Jej profil na Facebooku lub http://twojawrozka24.pl
Podobne posty